โฉมหน้าผู้อยู่เบื้องหลัง

“ถ้าคิดจะใช้เงินซื้อศักดิ์ศรีของตระกูลเวทารักษ์ แกคงต้องใช้เงินมากกว่าที่มีอยู่ในบัญชีขยะๆ ของแกทั้งชีวิตนะ รินทร์” เสียงเหยียดหยามของ ‘ธันวา’ ทายาทลำดับที่สามของตระกูลอภิมหาเศรษฐีฮันเตอร์ดังก้องไปทั่วห้องโถงจัดเลี้ยงที่เงียบสงัด เขาเดินวนรอบตัวรินทร์ราวกับนักล่าที่กำลังต้อนเหยื่อจนมุม โดยมีสายตาของเหล่าฮันเตอร์ชนชั้นสูงนับร้อยคู่จับจ้องมาด้วยความสมเพช รินทร์ไม่ได้ตอบโต้ เขายืนนิ่งสงบดั่งภูผา มือซ้ายโอบเอวของลินินเอาไว้หลวมๆ สัมผัสได้ถึงไอเย็นจากฝ่ามือของเธอที่ส่งผ่านเนื้อผ้า ลินินไม่ได้หวาดกลัว เธอเพียงแค่จ้องมองธันวาด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสงสาร เหมือนมองเด็กที่กำลังเล่นสนุกกับระเบิดเวลาโดยไม่รู้ตัว “เงินซื้อศักดิ์ศรีไม่ได้หรอกครับคุณธันวา” รินทร์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าทรงพลังจนความเงียบเข้าปกคลุมไปทั่ว “แต่เงิน... ซื้อความล่มจมให้คนโง่ที่หลงตัวเองได้ดีนักแล” ธันวาหัวเราะลั่น เสียงนั้นบาดหูเหมือนแก้วที่ถูกกรีดด้วยเพชร “ปากดี! แกคิดว่าตัวเองเป็นใคร? แค่ฮันเตอร์ระดับ B ที่โชคช่วยฟลุ๊คได้ไอเทมแรร์มาไม่กี่ชิ้น คิดจะมาต่อกรกับตระกูลที่คุมตลาดประมูลทั้งทวีปงั้นรึ? รปภ.! ลากตัวขยะนี่ออกไป!” ทว่าไม่มีใครขยับเขยื้อน รปภ. ระดับ A ที่คุมประตูต่างยืนตัวแข็งทื่อ สายตาของพวกเขาจับจ้องไปที่หน้าจอโฮโลแกรมเหนือข้อมือของรินทร์ที่เพิ่งจะปลดล็อกการเข้าถึงระบบบัญชีส่วนตัวขึ้นมากลางอากาศ ข้อมูลตัวเลขที่ปรากฏเบื้องหน้าทำเอาทุกคนในห้องถึงกับหยุดหายใจ ศูนย์... นับไม่ถ้วน “ธันวา ผมให้โอกาสคุณเลือก” รินทร์ก้าวไปข้างหน้าหนึ่งก้าว แรงกดดันมหาศาลจาก ‘ระบบทัณฑ์ทรมาน’ ถูกปลดปล่อยออกมาเพียงเสี้ยวเดียวจนพื้นหินอ่อนใต้ฝ่าเท้าของเขาร้าวราน “หนึ่ง คือการกราบขอโทษลินินต่อหน้าทุกคนที่นี่ สอง คือการที่ผมจะทำให้ตระกูลเวทารักษ์กลายเป็นเพียงตำนานหน้าหนึ่งในหนังสือประวัติศาสตร์ที่คุณจะไม่มีวันได้อ่านอีกต่อไป” “แกขู่ฉันเหรอ? แกมันก็แค่...” “ผมไม่ได้ขู่” รินทร์ขัดจังหวะ แววตาของเขาเยือกเย็นดั่งก้นบึ้งมหาสมุทรที่ไร้แสงส่องถึง “ผมแค่กำลังแจ้งให้ทราบว่า ในฐานะที่ผมเพิ่งกว้านซื้อหุ้นใหญ่ในเครือบริษัทขนส่งพลังงานของตระกูลคุณไปเมื่อห้านาทีก่อน ตอนนี้ทุกสัญญาจ้างงานของคุณคือความรับผิดชอบของผม” บรรยากาศในห้องเปลี่ยนจากความเย้ยหยันเป็นความหวาดหวั่น ธันวาหน้าซีดเผือดเหมือนคนถูกสูบเลือดออกจากร่าง โทรศัพท์ของเขาสั่นระรัวไม่หยุด ข้อมูลการแจ้งเตือนจากบอร์ดบริหารรุมเร้าเข้ามาจนเครื่องค้าง ลินินขยับตัวเข้าไปกระซิบข้างหูรินทร์เบาๆ “รินทร์คะ... เอ้ย รินทร์ครับ ผมว่าแค่นี้เขาก็คงได้รับบทเรียนพอแล้ว” รินทร์หันไปมองคู่ชีวิตด้วยแววตาที่อ่อนโยนลงทันที “ถ้าลินินบอกว่าพอ ผมก็จะพอครับ แต่ไม่ใช่สำหรับเขา” รินทร์หันกลับไปหาธันวาที่ทรุดเข่าลงกับพื้นด้วยความช็อก เขาดีดนิ้วเพียงครั้งเดียว เสียงเครื่องยนต์ของเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำยักษ์ก็ดังกระหึ่มขึ้นเหนือเพดานกระจกของอาคาร แรงลมจากการหมุนของใบพัดทำให้กระจกนิรภัยสั่นสะเทือนจนเกิดเสียงแหลมสูง ธันวาเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัวสุดขีด “แก... แกจะทำอะไร!” “ผมจะพาลินินไปทานมื้อค่ำ” รินทร์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่มีลวดลายอักขระโบราณเรืองแสงจางๆ ขึ้นมาควงเล่นในมือ “และผมก็แค่จะยึดพื้นที่ตรงนี้ทั้งหมดมาเป็นลานจอดรถส่วนตัวของผม... เริ่มนับตั้งแต่วินาทีนี้เป็นต้นไป” ในขณะที่ทุกคนกำลังตื่นตะลึงกับความบ้าคลั่งของรินทร์ ประตูห้องโถงใหญ่ก็ถูกเปิดออกอย่างรุนแรง ชายวัยกลางคนในชุดสูทสีเทาเข้มเดินเข้ามาพร้อมกับกลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดหน่วยรบพิเศษที่ดูไม่ใช่ฮันเตอร์ทั่วไป “คุณรินทร์ครับ” ชายผู้นั้นค้อมหัวให้รินทร์อย่างนอบน้อม “ทาง ‘สภาเงา’ ส่งผมมาเพื่อแจ้งข่าวสำคัญ... เกี่ยวกับตัวตนจริงๆ ของ ‘ผู้อยู่เบื้องหลัง’ ที่คุณตามหามาตลอด” รินทร์ชะงัก สายตาที่เคยเยือกเย็นเปลี่ยนเป็นความดุดันที่ซ่อนเร้นมานาน ลินินกำมือเขาแน่นขึ้นโดยสัญชาตญาณ “ว่ามา” รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงที่ลดต่ำลง “คนที่คุณควรจะจัดการไม่ใช่ทายาทกระจอกๆ นี่หรอกครับ...” ชายคนนั้นเว้นจังหวะ ก่อนจะเผยรูปถ่ายใบหนึ่งออกมาจากแฟ้ม “แต่เป็นคนในครอบครัวที่ลินินคิดว่าตายไปแล้วต่างหากครับ” ใบหน้าในรูปถ่ายนั้นทำเอารินทร์ถึงกับนิ่งอึ้ง ในขณะที่ลินินเบิกตากว้างจนแทบหยุดหายใจ เธอสั่นสะท้านไปทั้งร่างเมื่อเห็นชื่อที่ประทับตราอยู่หลังภาพนั้น แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS