คุกเข่าลงต่อหน้าข้า

เสียงปรบมือเสแสร้งภายในห้องจัดเลี้ยงระดับห้าดาวดังระงดระแกง ราวกับฝูงสุนัขที่กำลังรอเศษเนื้อจากโต๊ะเสวย ทว่าบรรยากาศอันน่าสะอิดสะเอียนนั้นถูกพลقให้กลายเป็นความเงียบงันระดับศูนย์ในชั่วพริบตา เมื่อบานประตูไม้สักทองแกะสลักลายวิจิตรถูกผลักเปิดออกด้วยปลายนิ้ว รินทร์ก้าวเท้าข้ามธรณีประตูเข้ามา เบื้องหลังของเขาคือความมืดมิดของราตรี แต่เบื้องหน้าคือแสงไฟสปอตไลท์นับร้อยดวงที่สาดส่องลงมายังร่างในชุดสูทสั่งตัดพิเศษจากอิตาลี เนื้อผ้าสีดำสนิททอด้วยเส้นใยนาโนคาร์บอนสะท้อนประกายระยิบระยับยามต้องแสง ไร้ซึ่งรอยยับย่น ทว่าแผ่รังสีความกดดันระดับจักรวาลออกมาจนผู้สื่อข่าวสายฮันเตอร์นับชีวิตไม่ถ้วนถึงกับกลืนน้ำลายลงคอด้วยความยากลำบาก และที่สำคัญยิ่งกว่าสิ่งอื่นใด… มือข้างหนึ่งของเขากำลังกุมมือเรียวบางของลินินไว้อย่างมั่น หญิงสาวในชุดราตรีสีขาวบริสุทธิ์ปักดิ้นเงินระยิบระยับ แม้ในอดีตเธอจะต้องทนก้มหน้าทำงานหนักเคียงบ่าเคียงไหล่กับเขาในห้องเช่าแคบๆ แต่ในเวลานี้ ดวงตาคู่นั้นกลับเปล่งประกายด้วยความภาคภูมิใจอย่างเต็มเปี่ยม เธอไม่ได้เป็นเพียงแค่คู่ชีวิต แต่เธคือราชินีผู้ยืนหยัดเคียงบัลลังก์แห่งผู้ครองโลกอย่างแท้จริง "นั่นมัน... รินทร์ไม่ใช่เหรอ?" เสียงกระซิบกระซาบดังขึ้นจากมุมหนึ่งของห้อง ประธานสมาคมฮันเตอร์สาขาใหญ่ "พงศกร" ผู้เคยใช้อำนาจกดขี่และขับไล่รินทร์ออกจากกิลด์อย่างไม่ไยดีเมื่อหลายเดือนก่อน ถึงกับเบิกตากว้างจนแทบถลน รอยยิ้มจอมปลอมบนใบหน้าของเขาแข็งค้างราวกับถูกแช่แข็งด้วยไนโตรเจนเหลว พงศกรไม่คาดคิดเลยว่า... ไอ้มดปลวกที่เขาเคยเหยียบย่ำจนจมดิน จะฟื้นคืนชีพกลับมาในฐานะ "เจ้าของรายใหญ่" ผู้ถือครองหุ้นสามัญร้อยละเปอร์เซ็นต์ทั้งหมดของสมาคมแห่งนี้ผ่านระบบทัณฑ์ทรมานและอำนาจเงินตราอันไร้ขีดจำกัด "เชิญนั่งครับ ทุกท่าน" น้ำเสียงทุ้มนุ่มลึกแต่นิ่งIเยือกเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกของรินทร์ ดังผ่านไมโครโฟนไร้สายสะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ มันไม่ใช่คำขอร้อง แต่มันคือประกาศิตที่ไม่มีใครกล้าขัดขืน รินทร์พา Lินินมานั่งลงที่เก้าอี้ประธานแถวหน้าสุด ซึ่งถูกจัดเตรียมไว้สำหรับผู้มีอำนาจสูงสุดเท่านั้น เก้าอี้ตัวที่เคยเป็นของพงศกรโดยเฉพาะ "ท่าน... ท่านรินทร์ครับ เรื่องในอดีต มันเป็นความเข้าใจผิด..." พงศกรลุกขึ้นยืน ตัวสั่นเทา เหงื่อกาฬไหลโทรมกาย รอยยิ้มประจบประแจงถูกฝืนปั้นขึ้นมาอย่างน่าสมเพช "ทางเรายินดีที่จะ..." "ผมไม่ได้มาเพื่อฟังคำแก้ตัวครับ คุณพงศกร" รินทร์ยกมือขึ้นขัดจังหวะ ดวงตาสีดำสนิทคู่นั้นกวาดมองอดีตศัตรูแต่ละคนที่เคยร่วมหัวจมท้ายในการกลั่นแกล้งเขา ความทรงจำอันเจ็บปวดในอดีตไหลย้อนกลับมาดั่งสายน้ำเชี่ยว แต่มันไม่ได้ทำให้เขากลับมาอ่อนแอ ตรงกันข้าม... มันคือเชื้อเพลิงชั้นดีที่หล่อเลี้ยงความสะใจระดับ SSS ในวินาทีนี้ "คุณจำได้ไหมครับ? วันที่ผมคุกเข่าขอร้องให้คุณอนุมัติเบิกค่ารักษาพยาบาลให้แม่ของผม คุณทำอะไรกับผมบ้าง?" รินทร์เอ่ยถาม น้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งอารมณ์โกรธเกรี้ยว แต่มันกลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่าเสียงคำรามของราชสีห์ พงศกรหน้าซีดเผือดริมฝีปากสั่นระริก พูดไม่ออก "คุณเหยียบเท้าลงบนเอกสารของผม แล้วหัวเราะเยาะว่า 'ไอ้สวะอย่างแก ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจในที่แห่งนี้'" รินทร์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันมหาศาลจาก "ระบบผู้กล้า" ถูกปลดปล่อยออกมาจนอากาศภายในห้องหนักอึ้ง ฮันเตอร์ระดับ A หลายคนที่นั่งอยู่ถึงกับเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น รินทร์ก้าวเท้าเดินเข้าไปใกล้พงศกรทีละก้าว เสียงรองเท้าหนังกระทบพื้นหินอ่อนดัง ก้อง กังวาน ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความตาย "โลกใบนี้มันขับเคลื่อนด้วยกฎแห่งความจริงข้อเดียว... ผู้ที่แข็งแกร่งและมีอำนาจเท่านั้นคือผู้กำหนดความถูกต้อง" รินทร์หยุดยืนอยู่เบื้องหน้าพงศกร ก้มมองอดีตผู้ทรงอิทธิพลด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสมเพชเวทนา "ในเมื่อคุณเคยสอนบทเรียนนั้นให้ผมด้วยตัวเองแล้ว วันนี้... ผมก็แค่อยากจะทบทวนความทรงจำให้คุณอีกครั้ง" "มะ... ไม่นะ ท่านรินทร์ ผมขอร้อง..." พงศกรน้ำตาคลอเบ้า ศักดิ์ศรีที่เคยมีมลายหายสิ้น เหลือเพียงสัญชาตญาณการเอาตัวรอดของสัตว์เดรัจฉาน "คุกเข่าลง." คำสั่งสั้นๆ ห้วนๆ แต่เด็ดขาดราวกับประกาศิตจากสวรรค์ พงศกรลังเลอยู่เสี้ยววินาที แต่เมื่อเขาสบเข้ากับดวงตาที่ปราศจากความเมตตาคู่นั้น หัวใจของเขาก็ร่วงหล่นไปอยู่ที่ตาตุ่ม เข่าทั้งสองข้างทรุดฮวบลงกระแทกกับพื้นพรมราคาแพงเสียงดังสนั่น ท่ามกลางสายตานับร้อยคู่ของสื่อมวลชนที่กำลังรัวชัตเตอร์บันทึกภาพประวัติศาสตร์หน้าสั่น "กราบขอโทษภรรยาของผม" รินทร์กล่าวต่อด้วยน้ำเสียงเย็นเยียบ "และขอโทษสำหรับทุกสิ่งที่แกเคยทำ" พงศกรตัวสั่นเทา หันไปมองลินินที่นั่งไขว่ห้างอย่างสง่างามอยู่บนเก้าอี้ประธาน ก่อนจะก้มศีรษะจนหน้าผากแนบติดพื้นพรม เอמהอ่าวด้วยเสียงอันสั่นเครือ "ผม... ผมขอโทษครับคุณลินิน ผมมันตาสว่าง... ผมมันเป็นสวะ ขอความกรุณาอภัยให้ผมด้วยครับ!" เสียงแฟลชกล้องถ่ายรูปสว่างวาบติดต่อกันไม่ขาดสาย ภาพของประธานสมาคมผู้ยิ่งใหญ่กำลังก้มกราบแทบเท้าอดีตพนักงานรายวันและภรรยา ถูกส่งตรงไปยังหน้าจอขนาดยักษ์ทั่วเมืองหลวงในทันที นี่คือการแก้แค้นที่สาสมและงดงามยิ่งกว่าความตาย ลินินมองภาพนั้นด้วยแววตาเรียบเฉย เธอไม่ได้มีความรู้สึกสะใจเป็นพิเศษ เพราะเธอรู้ดีว่าตลอดเวลาที่ผ่านมา มีเพียงรินทร์คนเดียวเท่านั้นที่แบกรับความเจ็บปวดทั้งหมดไว้ เธอยื่นมือไปแตะแขนสามีเบาๆ เป็นสัญญาณว่า "พอแค่นี้เถอะ" รินทร์เหลือบมองภรรยาอันเป็นที่รัก รอยยอบอุ่นปรากฏขึ้นบนมุมปากของเขาเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันกลับมามองพงศกรที่ยังคงหมอบกราบอยู่แทบเท้า "การขอโทษของคุณ... มันราคาถูกเกินไปครับ" รินทร์เอ่ยเบาๆ พร้อมกับยื่นมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิท ไร้ลวดลาย ล้อมรอบด้วยขอบทองคำแท้ ออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูท "ปิ๊ป!" เสียงเครื่องรูดบัตรอิเล็กทรอนิกส์ขนาดพกพาที่ลูกน้องคนสนิทนำมาถวายดังขึ้น ท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคนในห้อง รินทร์รูดบัตรผ่านเครื่องด้วยท่าทางสบายๆ ราวกับกำลังซื้อกาแฟแก้วโปรด หน้าจอเครื่องรูดบัตรปรากฏตัวเลขยอดเงินโอนเข้าบัญชีสมาคมฮันเตอร์... เป็นจำนวนเงินที่มากพอจะซื้อตึกทั้งหลังนี้ได้ถึงสามรอบ "ผมเพิ่งซื้อหนี้สินทั้งหมดของสมาคมคุณ" รินทร์โยนเอกสารสัญญาพันธะลงบนหัวของพงศกรที่กำลังเงยหน้าขึ้นมองด้วยความหวาดกลัว "และตอนนี้... แกเป็นทาสรับใช้ของผมตามกฎหมายอย่างสมบูรณ์แบบ" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังถึงจุดสูงสุดแห่งความสะใจ จู่ๆ หน้าจอขนาดยักษ์ทั่วทั้งห้องประชุมก็เกิดอาการกระพริบ Fikser ดับวูบลงพร้อมกันอย่างไร้สาเหตุ สัญญาณไฟฉุกเฉินสีแดงฉานสาดส่องสลับกับความมืดมิด เสียงสัญญาณเตือนภัยระดับวิกฤตดังลั่นสนั่นตึก *ตึก... ตึก... ตึก...* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงปริศนาดังขึ้นจากทางเดินมืดมิดด้านนอกห้องจัดเลี้ยง มันไม่ใช่เสียงของมนุษย์ธรรมดา แต่เป็นแรงสั่นสะเทือนที่ทำให้แก้วไวน์บนโต๊ะแตกกระจายละเอียดเป็นเสี่ยงๆ ประตูห้องเหล็กกล้าหนาตันนับสตันถูกพังกระเด็นเข้ามาด้วยหมัดเดียว ร่างมหึมาของชายสวมหน้ากากเหล็กกลายผู้แผ่ไอสังหารสีดำทมิฬก้าวเข้ามา พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมที่ซ่อนอยู่หลังหน้ากาก "ยินดีด้วยนะ รินทร์... ที่เกมแก้แค้นของแกมันจบลงแค่นี้" เสียงทุ้มต่ำแหบพร่าดังขึ้น "เพราะร่างจริงของ 'บอสลับ' ที่แกตามหามาตลอด... ยืนอยู่ตรงหน้าแกแล้ว" แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS