อำนาจที่แท้จริง

"เซ็นซะ... ถ้าไม่อยากให้ตระกูลวรภัทรกลายเป็นเพียงชื่อในหน้าประวัติศาสตร์" เสียงทุ้มต่ำแต่นิ่งสนิทของรินทร์ดังขึ้นท่ามกลางห้องประชุมใหญ่ที่เงียบกริบราวกับป่าช้า แรงกดดันจากจิตสังหารระดับฮันเตอร์ SSS แผ่ซ่านจนประธานบอร์ดชราของกลุ่มบริษัทวรภัทร—ตระกูลผู้เคยเหยียบย่ำเขาและลินินอย่างไม่ใยดีเมื่อหลายปีก่อน—ถึงกับมือไม้สั่นเทา ปากกาหมึกซึมราคาแพงร่วงหลุดจากมือกระแทกพื้นพรมดังสนิท ลินินยืนสงบนิ่งอยู่เคียงข้างร่างสูงของสามี มือเรียวบางของเธอสอดประสานไว้กับฝ่ามืออุ่นของรินทร์ ดวงตากลมโตคู่นั้นกวาดมองผู้บริหารระดับสูงที่ครั้งหนึ่งเคยหัวเราะเยาะเย้ยหยันในความยากจนของพวกเขา วันนี้... ใบหน้าเหล่านั้นซีดเผือดไร้สีเลือด หยาดเหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ ความหยิ่งทะนงถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดีภายใต้อำนาจเงินตราและระบบทัณฑ์ทรมานที่รินทร์ถือครอง "คุณ... คุณรินทร์ครับ เรื่องหุ้นสัดส่วนเจ็ดสิบเปอร์เซ็นต์ มัน... มันเกินไปหน่อยไหมครับ" กรรมการผู้จัดการใหญ่เอ่ยเสียงสั่นเครือ พยายามฝืนยิ้มประจบประแจงทั้งที่น้ำตาร่วงเผาะ "พวกเรา... พวกเราก็เคยร่วมงานกัน..." "ร่วมงาน?" รินทร์แค่นหัวเราะในลำคอ ดวงตาคมกริบกวาดมองชายชราผู้ไร้ยางอาย "วันที่ผมหอบสัญญาจ้างไปกราบกรานขอความช่วยเหลือเพื่อรักษาแม่ของผม พวกคุณขับไล่ผมเหมือนหมูเหมือนหมา วันนี้คุณจะมาทวงบุญคุณความหลังอะไรกับผมอีก?" บรรยากาศในห้องประชุมอึดอัดจนแทบหายใจไม่ออก เสียงเครื่องปรับอากาศทำงานแข่งกับเสียงหัวใจของเหล่าผู้บริหารที่เต้นระรัวราวกับกลองเพลิง รินทร์ไม่ได้ใช้กำลังทหารหรือความรุนแรงใดๆ ในการทำลายอาณาจักรธุรกิจมูลค่าแสนล้านนี้ เขาเพียงแค่ใช้ "ระบบผู้กล้า" กว้านซื้อหนี้สินทั้งหมดที่ตระกูลวรภัทรแอบกู้ยืมมาพยุงบริษัท และในวินาทีนี้... ดอกเบี้ยมหาศาลพร้อมที่จะครบกำหนดชำระ "ผมให้เวลาพวกคุณตัดสินใจสามนาที" รินทร์ยกนาฬิกาข้อมือเรือนหรูขึ้นดูพลางกล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ทว่าเฉียบขาดดั่งประกาศิตจากยมบาล "ถ้าหมดเวลา... สัญญาปรับโครงสร้างหนี้จะเปลี่ยนเป็นคำสั่งล้มละลายทันที และทรัพย์สินทุกชิ้นของพวกคุณ แม้แต่บ้านหลังสุดท้าย จะถูกยึดเข้าสู่การประมูลสาธารณะ" ความโกลาหลย่อมๆ เกิดขึ้นทันที เสียงซุบซิบคละเคล้ากับเสียงสะอื้นไห้ของทายาทตระกูลวรภัทรที่นั่งมุมห้อง บางคนถึงกับทรุดฮวบคุกเข่าลงกับพื้น พยายามคลานเข้ามาเกาะขากางเกงของรินทร์เพื่อร้องขอความเมตตา แต่รินทร์เพียงแค่ก้มมองด้วยสายตาสมเพชเวทนา ราวกับพวกมันเป็นเพียงเศษฝุ่นใต้รองเท้า "ลินิน เจ็บไหม... ตอนที่พวกมันเคยทำกับเธอไว้" รินทร์ก้มลงกระซิบข้างใบหูของภรรยา น้ำเสียงของเขาเปลี่ยนเป็นอ่อนโยนและอบอุ่นทันทีเมื่อหันมามองหญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ ลินินส่ายหัวช้าๆ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นบนริมฝีปากของเธอ "ไม่เลยค่ะ... เอ่อ, ไม่เลยค่ะรินทร์ เพราะฉันรู้ว่าคุณจะพาฉันมายืนอยู่ ณ จุดที่สูงที่สุดเสมอ" เธอกระชับมือที่ประสานกันให้แน่นขึ้น ความรักและความมั่น คงที่ผ่านร้อนผ่านหนาวมาด้วยกันคือเครื่องประดับบารมีที่ทรงพลังที่สุด ไม่มีเงินตราหรืออำนาจใดในโลกที่จะสั่นคลอนความสัมพันธ์นี้ได้ "ดีมากครับที่รัก" รินทร์ยิ้มรับ ก่อนจะหันกลับไปมองนาฬิกา "หมดเวลาแล้ว... ประธานวรภัทร ปากกาของคุณอยู่ไหน?" มือที่เหี่ยวย่นและสั่นเทาของประธานชราเอื้อมไปหยิบปากกาขึ้นมาด้วยความสิ้นหวัง ดวงตาฝ้าฟางมองเอกสารสิทธิ์การถือครองกิจการที่สะสมมาสามชั่วอายุคนกำลังจะหลุดลอยไปตลอดกาล เขารู้ดีว่าหากเซนต์ชื่อลงไป ชีวิตของเขาและวงศ์ตระกูลจะกลายเป็นเพียงลูกจ้างชั้นต่ำในอาณาจักรที่ตนเคยเป็นเจ้าของ แต่ถ้าไม่เซนต์... ความพินาศย่อยยับจะมาเยือนในพริบตา ปลายปากกาจรดลงบนกระดาษแผ่นสุดท้าย เสียงหมึกขูดขีดกระดาษดังแผ่วเบา แต่สำหรับคนตระกูลวรภัทรแล้ว มันคือเสียงระฆังแห่งความตาย ในวินาทีที่ลายเซนต์สุดท้ายสมบูรณ์แบบ หน้าจอระบบผู้กล้าตรงหน้าของรินทร์ก็สว่างวาบขึ้นพร้อมเสียงแจ้งเตือนที่ก้องกังวานในโสตประสาท [ติ๊ง! ภารกิจซื้อกิจการหลักสำเร็จสมบูรณ์!] [ท่านได้รับสิทธิ์การควบคุมเครือข่ายโลจิสติกส์และอุตสาหกรรมพลังงานทั้งหมดของเขตเศรษฐกิจภาคเหนือ!] [ปลดล็อกฟังก์ชันลับ: "ระบบทัณฑ์ทรมานระดับ SSS - การชำระแค้นขั้นสูงสุด"] รินทร์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นที่มุมปาก เขากวาดสายตามองเหล่าผู้บริหารที่นั่งคอตกเป็นปลาทูแม่กลองก่อนจะเอ่ยประโยคต่อมาที่ทำให้ทุกคนต้องช็อกตาค้างยิ่งกว่าเดิม "ยินดีด้วย... ตอนนี้พวกคุณกลายเป็นลูกจ้างของผมแล้ว แต่อย่าเพิ่งดีใจไป เพราะเงินเดือนเริ่มต้นของพวกคุณคือ... ศูนย์บาท และภารกิจแรกในฐานะพนักงานใหม่ คือการล้างส้วมประจำตึกสำนักงานใหญ่แห่งนี้ให้สะอาดเอี่ยมภายในหนึ่งชั่วโมง" "คุณรินทร์! มันจะมากเกินไปแล้วนะ!" ทายาทหนุ่มเลือดร้อนคนหนึ่งทนไม่ไหว ลุกขึ้นตะโกนด้วยความโกรธเกรี้ยว รินทร์ไม่แม้แต่จะชายตามอง เขาเพียงแค่ดีดนิ้วเบาๆ ร่างของชายหนุ่มคนนั้นก็ถูกแรงกดดันปริศนาจากระบบทัณฑ์ทรมานซัดกระเด็นไปอัดติดกำแพงสำนักงาน กระอักเลือดคำโตออกมาทันทีโดยไม่มีใครมองทันด้วยซ้ำว่ารินทร์เคลื่อนไหวอย่างไร "จำไว้นะครับ... ที่นี่ไม่มีพื้นที่ให้คนไร้ค่าส่งเสียงเห่าหอน" รินทร์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เย็นเยียบถึงกระดูกดำ "ถ้าใครไม่อยากสภาพเดียวกับมัน ก็ก้มหน้าก้มตาทำงานซะ" ทว่า... ก่อนที่ความโกลาหลภายในห้องประชุมจะจบลง เสียงสัญญาณเตือนภัยฉุกเฉินระดับสีแดงก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วทั้งตึกสำนักงานใหญ่ หน้าจอโฮโลแกรมของระบบผู้กล้ารินทร์กะพริบเตือนรัวเร็วกระชั้นชิด พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนปริศนาที่ปรากฏขึ้นกลางอากาศ [คำเตือน! ตรวจพบคลื่นพลังงานระดับภัยพิบัติ ภัยคุกคามนอกอาณาเขตกำลังพุ่งตรงมายังจุดที่ท่านยืนอยู่...] [เป้าหมายของมันไม่ใช่ใครอื่น... แต่คือการสังหาร 'ลินิน' ภรรยาของท่านเพื่อตัดกำลังใจผู้ครองโลก!] รินทร์เบิกตากว้างขึ้นเล็กน้อย ความเยือกเย็นทั้งหมดมลายหายไปในเสี้ยววินาที ร่างกายของเขาแผ่ไอสังหารรุนแรงจนกระจกห้องประชุมร้าวเป็นทางยาว เขารวบตัวลินินเข้ามาสวมกอดไว้แน่นในอ้อมอกทันที ทว่าก่อนที่เขาจะทันได้ก้าวขาออกจากห้อง ประตูเหล็กกล้าหนาตันทางเข้าห้องประชุมก็ถูกระเบิดกระจุยกระจายเป็นจุล พร้อมกับร่างของเงาดำปริศนาในชุดเกราะฮันเตอร์ทมิฬที่ก้าวเท้าเหยียบเศษซากปรักหักพังเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะเยือกเย็นที่สั่นประสาท... แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS