อดีตแฟนสาวเงิบหงาย

"รถคันนี้... ฉันจองไว้ให้สามีใหม่ฉันต่างหากย่ะ! ส่วนเธอ ป่านนี้คงยืนรอรถเมล์จนขาแข็งอยู่ริมถนนโน่นแล้วมั้ง รินทร์!" เสียงหัวoเราะเยาะหยันของ ‘พิม’ ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือที่เปิดสปีกเกอร์โฟนไว้บนโต๊ะอาหารหรูหราในภัตตาคารชั้นนำ น้ำเสียงของหญิงสาวเต็มไปด้วยความเหยียดหยามและความสะใจที่ได้เหยียบย่ำอดีตคนรักที่เคยร่วมทุกข์ร่วมสุขกันมานานหลายปี ท่ามกลางเสียงหัวเราะสมรู้ร่วมคิดของเพื่อนสนิทในกลุ่มที่นั่งล้อมวงกันอยู่ รินทร์นั่งไขว่ห้างอยู่บนเบาะหนังแท้สีดำสนิท กลิ่นอายความหรูหราของห้องโดยสารระดับมาสเตอร์พีซอบอวลอยู่รอบตัว เขาสวมสูทตัดเย็บพิเศษเข้ารูปพอดีตัว เนื้อผ้าอิตาลีชั้นดีสะท้อนแสงไฟสลัวอย่างลึกลับ ใบหน้าคมคายเรียบเฉยราวน้ำแข็งขั้วโลก ดวงตาคมกริบกวาดมองผ่านกระจกกันกระสุนหนาพิเศษออกไปภายนอก รอยยิ้มเยдяาะหยันจุดอยู่ที่มุมปากอย่างเงียบเชียบ โดยมี ‘ลินิน’ หญิงสาวผู้เป็นดั่งดวงใจ นั่งเงียบๆ อยู่เคียงข้างบนเบาะโดยสารฝั่งตรงข้าม มือเรียวบางของเธอบรรจงรินชาอุ่นๆ ลงในถ้วยกระเบื้องเคลือบด้วยความนุ่มนวล สายตานุ่มละมุนที่เธอมองมายังรินทร์เต็มไปด้วยความเชื่อมั่นและภาคภูมิใจอย่างหาที่สุดมิได้ ไม่มีร่องรอยของความยากจนข้นแค้น หนี้สิน หรือความหดหู่ใจหลงเหลืออยู่อีกต่อไป ในเมื่อระบบทัณฑ์ทรมานและโชคชะตาแห่งฮันเตอร์ระดับ SSS ได้หลอมรวมเข้ากับจิตวิญญาณของเขา อำนาจและเงินตรานับแสนล้านก็เป็นเพียงสิ่งของนอกกายที่เขาสามารถเรียกใช้ได้ดั่งใจนึก "คุณรินทร์คะ... ทางศูนย์บริการแจ้งว่า รถซูเปอร์คาร์รุ่นลิมิเต็ดเอดิชันคันนี้ พร้อมสำหรับการส่งมอบและจอดรออยู่ ณ จุดเทียบรถพิเศษของภัตตาคารโอเรียนタルพลาซ่าเรียบร้อยแล้วครับ" เสียงนุ่มนวลของเลขานุการส่วนตัวดังผ่านระบบบลูทูธภายในรถ รินทร์เหลือบมองนาฬิกาข้อมือเรือนหรูราคาแปดหลัก ปลายสายยังคงมีเสียงเจ๊าะแจ๊ะของพิมและกลุ่มเพื่อนดังแทรกเข้ามาอย่างไม่ขาดสาย หล่อนคงคิดว่าเขายังคงเป็นแค่พนักงานรายวันไร้ค่าที่หล่อนทิ้งขว้างไปหาเศษเงินจากเสี่ยกระפе๋งหนัก "ดีมาก... ไปรับเธอกันเถอะ ลินิน" รินทร์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่มันกลับทรงพลังพอที่จะสั่น คลอนบรรยากาศรอบตัวให้เย็นเยียบลงถนัดตา ลินินเพียงแค่พยักหน้ารับอย่างนอบน้อม รอยยิ้มบางๆ บนเรียวปากของเธองดงามราวกับภาพวาด "ค่ะ... ไปดูกันว่าคุณพิมเธอจะยังหัวเราะออกไหมเมื่อเห็นว่าใครกันแน่ที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุด" ไม่นานนัก รถไฮเปอร์คาร์สัญชาติอิตาลีสีดำด้านสนิท ดีไซน์ล้ำอนาคตที่ทั่วโลกมีเพียงสามคัน ก็เคลื่อนตัวเข้ามาเทียบท่าหน้าทางเข้าหลักของภัตตาคารหรูระดับมิชลินสตาร์ เสียงเครื่องยนต์คำรามทุ้มต่ำทรงพลังดังก้องกังวานราวกับพญาสัตว์ร้ายที่ตื่นจากการหลับใหล ดึงดูดทุกสายตาของแขกเหรื่อและพนักงานต้อนรับให้หันมามองเป็นตาเดียวด้วยความตื่นตะลึง ประตูรถแบบปีกนก (Butterfly Doors) ค่อยๆ ยกตัวเปิดออกอย่างช้าๆ ท่ามกลางความเงียบงันที่เข้าปกคลุมบริเวณนั้นชั่วขณะ รินทร์ก้าวขาลงมาจากรถด้วยท่าทางสง่างามราวกับกษัตริย์ผู้ครองบัลลังก์ สูทสั่งตัดรับกับเรือนร่างสมส่วน แววตาคมกริบทอดมองตรงไปยังกระจกใสบานใหญ่ของห้องอาหารชั้นสอง ซึ่งเป็นจุดที่พิมและเพื่อนๆ กำลังนั่งมองลงมาพอดี ภายในห้องอาหาร พิมที่กำลังถือแก้วไวน์ราคาแพงค้างเติ่งอยู่กลางอากาศ รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าแข็งค้างไปในทันที ดวงตาเบิกกว้างด้วยความตกใจจนแทบถลنหลุดจากเบ้า เมื่อร่างที่ก้าวลงมาจากรถคันหลายร้อยล้านนั้น หาใช่ใครอื่นไกล—แต่คือรินทร์ ผู้ชายที่หล่อนเพิ่งโทรศัพท์ไปเหยียดหยามเมื่อไม่กี่นาทีที่ผ่านมา! "น... นั่นมัน... เป็นไปได้ยังไง!" เพื่อนสนิทคนหนึ่งของพิมอุทานออกมาเสียงหลง ทำแก้วไวน์หลุดมือร่วงลงแตกกระจายบนพื้นพรมราคาแพง พิมลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้จนร่างสั่นเทา หน้าซีดเผือดไร้สีเลือด หล่อนพยายามเพ่งมองผ่านกระจกใสซ้ำแล้วซ้ำเล่าเพื่อยืนยันว่าตนเองไม่ได้ตาฝาด รถไฮเปอร์คาร์คันงามที่หล่อนเคยฝันถึงและเอาไปอวดอ้างกับใครต่อใครว่าสามีใหม่จะซื้อให้ ตอนนี้มันกลับจอดสงบนิ่งอยู่แทบเท้าของชายผู้ที่หล่อนเพิ่งเหยียบย่ำศักดิ์ศรีไปหมาดๆ ยิ่งไปกว่านั้น ภาพของลินิน หญิงสาวที่เคยถูกมองว่าเป็นแค่ตัวถ่วงในชีวิตของรินทร์ ก้าวลงมาจากเบาะข้างคนขับด้วยชุดราตรีสั่งตัดชั้นดี ประดับเพชรระยิบระยับล้อกับแสงไฟ ยิ่งตบหน้าหล่อนฉาดใหญ่จนชาไปทั้งแถบ รินทร์เงยหน้าขึ้นสอดประสานสายตากับพิมที่ยืนตัวสั่นอยู่หลังกระจก เขายกยิ้มมุมปากเล็กน้อยอย่างเยือกเย็น ก่อนจะยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู ปล่อยให้เสียงสัญญาณสายเรียกเข้าดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของห้องอาหารที่หยุดหายใจ *Rrrr... Rrrr...* โทรศัพท์บนโต๊ะอาหารของพิมแผดเสียงร้องลั่นท่ามกลางความตกตะลึงของทุกคน นิ้วมือที่สั่นเทาของหล่อนค่อยๆ เอื้อมไปกดรับสายด้วยความหวาดกลัวที่พุ่งทะยานถึงขีดสุด "รับสายช้าจังนะพิม..." เสียงทุ้มนุ่มที่ลอยทะลุผ่านลำโพงโทรศัพท์ออกมา ช่างเย็นเยียบและทรงอำนาจจนหัวใจของหล่อนหล่นไปตาตุ่ม "...พอดีรถคันที่ฉันจองไว้ให้ภรรยาฉันขับเล่นแก้เบื่อ มันเพิ่งมาส่งถึงที่พอดี เธอยังอยากจะอวดรถคันเก่าของสามีใหม่เธออยู่ไหมล่ะ?" พิมอ้าปากค้าง สมองขาวโพลนคิดคำพูดไม่ออกแม้แต่คำเดียว ร่างกายทรุดฮวบลงไปนั่งกองกับเก้าอี้ด้วยความสิ้นหวัง ขณะที่รินทร์ค่อยๆ วางสายลง ชายหนุ่มหันไปโอบไหล่บางของลินินไว้อย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้าวเดินเคียงคู่กันเข้าไปด้านในภัตตาคาร ท่ามกลางการโค้งคำนับต้อนรับอย่างนอบน้อมที่สุดจากผู้จัดการร้านและพนักงานทุกคน แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปนะครับ หมอเทวะแรงก์ SSS