แสงเทียนในคืนมืด

“อย่ามองเข้าไปในดวงตาของมัน... รวินท์!” เสียงตวาดกร้าวของอชิระไม่ได้ดังมาจากระยะไกล แต่มันกึกก้องอยู่ข้างหู พร้อมกับแรงกระชากที่ต้นแขนจนรวินท์เซถลา ร่างโปร่งบางที่เคยนิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามดึก บัดนี้กำลังสั่นสะท้านอย่างควบคุมไม่ได้ ดวงตาคู่คมที่เคยเย็นชาเหลือเพียงแววตาพร่าเลือนของคนที่กำลังถูกดึงลึกลงไปในก้นบึ้งของนิมิตที่บิดเบี้ยว กลิ่นเหม็นเน่าของดินชื้นและกลิ่นธูปไหม้เกรียมคลุ้งไปทั่วบริเวณห้องเก็บหนังสือเก่าแก่ บรรยากาศรอบตัวเปลี่ยนไปราวกับถูกฉีกกระชากมิติ รวินท์ไม่ได้อยู่ในร้านหนังสืออีกต่อไป แต่เขากำลังยืนอยู่ท่ามกลางเงาดำที่ยืดยาวราวกับเส้นผมของคนตายที่หยั่งรากลึกเข้าไปในผนังปูน “ผม... ผมได้ยินเสียงเขา” รวินท์พึมพำ เสียงแหบพร่าและเลื่อนลอย มือของเขาสั่นระริกจนแทบประคองสติไม่อยู่ “พวกเขากำลังถามหาความยุติธรรม... อชิระ... ทำไมต้องเป็นผมที่ต้องรับภาระพวกนี้?” อชิระกัดฟันแน่น เขารู้ดีว่าหากปล่อยให้รวินท์จมดิ่งลงไปมากกว่านี้ วิญญาณที่กระหายความแค้นจะกลืนกินตัวตนของเขาจนไม่เหลือรอยเดิม ตำรวจหนุ่มคว้าไหล่ทั้งสองข้างของรวินท์ไว้แน่น ออกแรงบีบจนขึ้นรอยนิ้วมือ เพื่อดึงสติให้อีกฝ่ายกลับมาสู่โลกของสิ่งที่เป็นรูปธรรม “รวินท์! ฟังผม! เรื่องของคนตายมันผ่านไปแล้ว แต่คุณยังหายใจอยู่ ตรงนี้! ในนาทีนี้!” อชิระจ้องลึกเข้าไปในดวงตาที่เริ่มเปลี่ยนสีของรวินท์ “คุณไม่ใช่สะพานให้ใครข้ามผ่าน คุณเป็นรวินท์... เจ้าของร้านหนังสือที่ชอบดื่มกาแฟรสเข้มและเกลียดการทำงานล่วงเวลา จำให้ได้ว่าคุณคือใคร!” รวินท์หอบหายใจรุนแรง หยาดเหงื่อเย็นเฉียบไหลซึมตามไรผม ภาพนิมิตที่เห็นเป็นหัวของหญิงสาวที่ถูกตัดขาดกำลังกรีดร้องอยู่ในตู้หนังสือสลับกับภาพความทรงจำอันเลวร้ายในวัยเด็กที่เขาพยายามปิดตาย มันกำลังพยายามคว้านรูปร่างของเขาให้แหลกสลาย “ผมช่วยพวกเขาไม่ได้... ผมไม่ได้แข็งแกร่งขนาดนั้น” รวินท์สะอื้น คำพูดนั้นไม่ใช่เพียงแค่เรื่องของวิญญาณตรงหน้า แต่คือบาดแผลในใจที่เขากักเก็บไว้มานานหลายปี อชิระไม่ได้ตอบด้วยคำปลอบประโลมที่อ่อนหวาน แต่เขาทำสิ่งที่กล้าหาญที่สุด—เขากดฝ่ามือหนาลงบนหัวใจของรวินท์ สัมผัสถึงจังหวะที่เต้นระรัวผิดปกติ ก่อนจะประทับจุมพิตเบาๆ ลงบนหน้าผากที่ชื้นเหงื่อ เป็นการส่งผ่านความอบอุ่นและความเป็นมนุษย์ที่หนักแน่นที่สุดเท่าที่จะทำได้ในยามคับขัน “ตราบใดที่ผมยังอยู่ตรงนี้... กลิ่นธูปนั่นทำอะไรคุณไม่ได้” เสียงของอชิระอ่อนลง แต่ยังคงความเด็ดขาด “มองดูมือผม... จับมันไว้ อย่าให้หลุด... กลับมาหาผม รวินท์” ชั่วขณะนั้น ราวกับแสงเทียนเล่มเล็กที่ริบหรี่ถูกจุดขึ้นกลางใจที่มืดมิด รวินท์ชะงักไป ความรู้สึกอบอุ่นที่ปลายนิ้วเมื่อเขาคว้าแขนเสื้อของอชิระไว้แน่นเปรียบเสมือนสมอเรือที่ยึดเขาไว้กับความจริง ภาพความสยดสยองค่อยๆ เจือจางลง กลิ่นเหม็นเน่าถูกแทนที่ด้วยกลิ่นจางๆ ของน้ำหอมสะอาดบนตัวชายหนุ่มข้างกาย รวินท์ลืมตาขึ้นอีกครั้ง หอบหายใจถี่ก่อนจะทรุดตัวลงพิงกับชั้นวางหนังสือ ลมหายใจที่ขัดจังหวะเริ่มกลับมาเป็นปกติ เขามองอชิระด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความสับสนและอ่อนล้า “คุณทำแบบนี้บ่อยเกินไปแล้วนะ อชิระ” รวินท์แค่นยิ้มที่มุมปากอย่างอ่อนแรง “ถ้าวันหนึ่งผมไม่กลับมา... คุณจะทำยังไง?” อชิระลุกขึ้นยืนพลางจัดเสื้อให้เข้าที่ แม้ใบหน้าจะยังคงเรียบเฉยตามสไตล์ตำรวจ แต่แววตาที่มองรวินท์นั้นกลับเต็มไปด้วยความห่วงใยที่ซ่อนไม่มิด “ผมก็จะเป็นคนไปตามคุณกลับมา ไม่ว่าคุณจะไปติดอยู่ในนรกขุมไหนก็ตาม” บรรยากาศในห้องเงียบสงัดลงจนได้ยินเสียงนาฬิกาลูกตุ้มที่เต้นเป็นจังหวะ แต่ความสงบสุขนั้นอยู่ได้ไม่นาน เมื่อจู่ๆ ประตูร้านหนังสือที่ควรจะล็อกสนิทกลับค่อยๆ แง้มออกช้าๆ พร้อมกับเสียงกระดิ่งหน้าร้านที่ดังกรุ๊งกริ๊ง... ทั้งที่ข้างนอกนั้นไม่มีใครผ่านไปมาเลยแม้แต่เงา ไม่ใช่แค่คน... แต่มีบางสิ่งที่เย็นเยียบผิดปกติกำลังก้าวเข้ามา อชิระคว้าปืนพกคู่ใจที่วางอยู่บนโต๊ะทันที รวินท์ขมวดคิ้วแน่น สัญชาตญาณเขาสั่งให้เขาระวังตัวเมื่อเห็นเงาดำที่ทอดยาวผ่านช่องประตูนั้นไม่ได้มีรูปร่างเหมือนคนทั่วไป ทว่า เมื่อคนผู้นั้นก้าวพ้นเงามืดเข้ามาในแสงไฟสลัว ทั้งสองก็ต้องชะงักงันจนลมหายใจขาดห้วง เมื่อเห็นใบหน้าที่คุ้นเคยในภาพถ่ายเก่าแก่ที่รวินท์พยายามตามหามาตลอดสิบปี... คนที่ควรจะเสียชีวิตไปแล้วในอุบัติเหตุครั้งนั้น “พี่... พี่ริน?” รวินท์พึมพำด้วยความสั่นสะท้าน ขณะที่ร่างในชุดสีขาวเปื้อนคราบดินเดินตรงเข้ามาหาเขา พร้อมกับรอยยิ้มที่บิดเบี้ยวจนน่าขนลุก นภากระซิบผีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาบีบหัวใจในบทนี้ไปพร้อมกับรวินท์และอชิระนะคะ