ความกลัวที่หยั่งราก

"รวินท์... ถ้าความตายมันสวยงามขนาดนั้น ทำไมไม่ไปอยู่กับพวกเขาล่ะ?" เสียงกระซิบแหบพร่าข้างใบหูไม่ได้มาจากวิญญาณเร่ร่อนที่ไหน แต่มันดังก้องออกมาจากความเงียบงันภายในใจของรวินท์เอง ชายหนุ่มทรุดตัวลงนั่งกับพื้นไม้เก่าคร่ำของร้านหนังสือ กลิ่นกระดาษเก่าเคล้ากลิ่นธูปจางๆ ที่มักอบอวลอยู่รอบตัวบัดนี้กลับกลายเป็นกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ชวนสะอิดสะเอียน เขากำลังกอดหนังสือเล่มหนึ่งไว้แน่น... *บันทึกของครอบครัว* ที่เขาเคยสาบานว่าจะฝังมันลงดินพร้อมกับเศษซากความทรงจำที่แตกสลาย แต่วันนี้ หน้ากระดาษเหล่านั้นกลับแปรเปลี่ยนเป็นสีแดงฉาน ทุกตัวอักษรขยับเขยื้อนราวกับแมลงนับพันที่กำลังกัดกินสติสัมปชัญญะของเขา "รวินท์! วางมันลงซะ!" เสียงตะโกนของสารวัตรอชิระดังทะลุเข้ามาในโสตประสาท พร้อมกับแรงกระชากที่ไหล่ อชิระไม่ได้ดูเป็นนายตำรวจผู้สุขุมเหมือนทุกที ดวงตาของเขาเต็มไปด้วยความตื่นตระหนกยามมองเห็นรวินท์นั่งจ้องหน้ากระดาษว่างเปล่าในมือด้วยแววตาที่ไร้จุดหมาย "สารวัตร... คุณเห็นไหม?" รวินท์เงยหน้าขึ้น ดวงตาของเขาแดงก่ำ "แม่ไม่ได้จากไปไหน แม่ยังติดอยู่ในห้องโถงนั่น... เธอกำลังรอให้ผมกลับไปปิดประตูให้สนิท" "นั่นไม่ใช่แม่คุณ!" อชิระพยายามรั้งสติเพื่อนไว้ แม้เขาเองจะเริ่มรู้สึกถึงไอเย็นเยียบที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวรวินท์อย่างผิดปกติ "นั่นคือเงาที่หลอกล่อให้คุณจมดิ่งลงไปในวังวนของอดีต รวินท์ ฟังผมนะ คุณไม่ได้เป็นคนฆ่าพวกเขา คุณไม่ได้เป็นคนจุดไฟเผาบ้านหลังนั้น!" รวินท์หัวเราะเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูเหมือนเสียงกระดูกหัก "หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์บอกว่าไฟลัดวงจรใช่ไหมครับสารวัตร? แต่นั่นไม่ใช่สิ่งที่ผมเห็น... ผมเห็นเงาของผู้หญิงคนหนึ่ง เธอยืนอยู่บนบันไดไม้ มือของเธอถือเทียนเล่มนั้นไว้ และเธอก็ยิ้มให้ผม... ก่อนจะทิ้งมันลงบนกองผ้า" บรรยากาศในร้านหนังสือเปลี่ยนไปในฉับพลัน แสงไฟนีออนบนเพดานกะพริบถี่รัวก่อนจะดับพรึบ เหลือเพียงแสงจันทร์สีนวลตาที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเข้ามา แต่แสงจันทร์นั้นกลับทำให้ทุกอย่างในร้านดูบิดเบี้ยว เงาของชั้นหนังสือทอดยาวราวกับแขนขาที่กำลังจะคว้าจับตัวรวินท์ อชิระชักปืนออกมาโดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะรู้ดีว่ากระสุนปืนไม่สามารถทำอะไรกับสิ่งที่มองไม่เห็นได้ "คุณต้องหยุดหมกมุ่นกับมันได้แล้วรวินท์! ยิ่งคุณพยายามไขปริศนาความตายของครอบครัวคุณมากเท่าไหร่ คุณก็ยิ่งกลายเป็นเป้าหมายของพวกมันมากขึ้นเท่านั้น!" "ถ้าผมไม่ไขปริศนา แล้วใครจะช่วยวิญญาณเหล่านั้นล่ะครับ?" รวินท์ลุกขึ้นยืนช้าๆ ร่างกายของเขาสั่นเทาอย่างควบคุมไม่ได้ เขาไม่ได้มองอชิระ แต่มองทะลุผ่านไหล่ของชายหนุ่มไปที่มุมมืดของร้าน "พวกเขาทรมานนะ... พวกเขาติดอยู่ในห้วงเวลานั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพียงเพราะผมไม่กล้าพอที่จะเปิดอ่านบันทึกหน้าสุดท้าย" อชิระก้าวเข้ามาประชิดตัว ใช้มือข้างหนึ่งจับต้นแขนรวินท์แน่น "ถ้าคุณเปิดมัน คุณจะไม่ได้แค่ช่วยใคร แต่มันคือการแลกเปลี่ยนด้วยวิญญาณของคุณเอง คุณลืมแล้วหรือไงว่าที่ผ่านมาเราผ่านอะไรมาบ้าง? ผมไม่ยอมให้คุณตายไปพร้อมกับความลับพวกนั้นแน่" รวินท์หันกลับมามองเพื่อนสนิท สายตาที่เต็มไปด้วยความเจ็บปวดเปลี่ยนเป็นความว่างเปล่าจนน่าใจหาย เขาค่อยๆ วางหนังสือเล่มนั้นลงบนโต๊ะไม้ กลไกบางอย่างในปกหนังส่งเสียงคลิกเบาๆ ราวกับกุญแจที่ถูกไขออก "ความกลัวไม่ใช่สิ่งที่เราต้องหนีครับสารวัตร" รวินท์กระซิบ น้ำเสียงของเขาฟังดูไกลออกไปทุกที "แต่มันคือรากฐาน... รากฐานที่พวกเขาสร้างไว้ให้ผมเติบโตขึ้นมาเพื่อเป็น 'ผู้รับใช้' ในโลกหลังความตาย" ทันใดนั้น เสียงเคาะประตูหน้าร้านก็ดังขึ้น... *ก๊อก ก๊อก ก๊อก* ท่ามกลางความเงียบสงัดของค่ำคืน เสียงเคาะนั้นดูผิดจังหวะและเชื่องช้าเกินกว่าจะเป็นมนุษย์ทั่วไป อชิระหันไปมองที่บานประตูหน้าร้านด้วยความระแวดระวัง ทว่าเมื่อสายตาของเขาจับจ้องไปที่ช่องตาแมว เขากลับต้องผงะถอยหลังด้วยความตกตะลึงจนเกือบเสียหลัก "รวินท์..." เสียงของอชิระสั่นเครือ "ใคร... ใครยืนอยู่หน้าประตู?" รวินท์เดินไปที่ประตูช้าๆ มือของเขายื่นออกไปแตะลูกบิดด้วยท่าทีที่สงบนิ่ง ผิดกับสารวัตรที่เหงื่อกาฬแตกพลั่กทั่วใบหน้า "คนที่ไม่ควรกลับมา... ได้เวลากลับบ้านแล้วครับ" รวินท์บิดลูกบิดประตูออกช้าๆ ทว่าในจังหวะที่บานประตูแง้มออกเพียงไม่กี่นิ้ว สิ่งที่ปรากฏแก่สายตาของทั้งคู่กลับไม่ใช่ความมืดของค่ำคืน แต่มันคือภาพของห้องโถงในบ้านหลังเก่าที่ถูกไฟไหม้จนมอดไหม้ไปเมื่อยี่สิบปีก่อน และร่างของหญิงสาวในชุดเดรสขาวที่มีรอยไหม้เกรียมไปทั่วทั้งตัว ยืนรอคอยพวกเขาอยู่พร้อมกับเทียนในมือที่ยังคงลุกโชน! นภากระซิบผีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความสั่นสะเทือนในบทนี้ไปพร้อมกันนะคะ