พันธสัญญาเลือด

“นายกำลังบอกฉันว่า... ไอ้รอยสักรูปตราประทับนกยูงสยายปีกที่ข้อมือศพฆาตกรต่อเนื่องรายล่าสุด มันคือสัญลักษณ์เดียวกับที่สลักอยู่บนกล่องไม้เก่าแก่ในห้องใต้ดินของตระกูลนายงั้นเหรอ รวินท์?” สารวัตรอชิระกดเสียงต่ำ สายตาคมกริบของเขาจ้องมองผ่านควันบุหรี่ที่ลอยฟุ้งในห้องทำงานแคบๆ ของร้านหนังสือ กองเอกสารคดีค้างคาที่เพิ่งถูกรื้อค้นออกมาจากแฟ้มลับของกรมตำรวจวางระเกะระกะบนโต๊ะไม้โอ๊ค รวินท์นิ่งเงียบ นิ้วเรียวยาวของเขากำลังสั่นน้อยๆ ขณะไล้ไปตามรอยแตกร้าวของแผ่นหนังโบราณที่เพิ่งพบในผนังซ่อนตัวของตู้หนังสือบรรพบุรุษ กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าและกลิ่นหอมจางๆ ของดอกไม้แห้งอบอวลอยู่รอบตัว แต่มันไม่ได้ทำให้เขารู้สึกสงบเหมือนทุกครั้ง ตรงกันข้าม... กลิ่นนั้นเริ่มเปลี่ยนเป็นกลิ่นคาวสนิมที่เขารู้สึกได้ถึงหลังคอ “ไม่ใช่แค่นั้น อชิระ” รวินท์เอ่ยเสียงแหบพร่า เขาเลื่อนภาพถ่ายใบหนึ่งให้เพื่อนชายดู ในภาพคือบันทึกเขียนด้วยลายมือหวัดๆ ที่อ่านแทบไม่เป็นคำ แต่มันชัดเจนพอที่จะเห็นตราประทับรูปเดียวกัน “บันทึกเล่มนี้เขียนขึ้นโดยทวดของฉัน... ท่านไม่ได้เขียนถึงวิญญาณที่มาขอส่วนบุญ แต่ท่านเขียนถึง... ‘พันธสัญญาที่แลกมาด้วยสายเลือด’ ท่านไม่ได้ปัดเป่าวิญญาณร้าย ท่านกำลังเลี้ยงดูพวกมัน” อชิระชะงัก มือที่กำลังจะหยิบปืนขึ้นมาตรวจเช็คหยุดค้าง “นายกำลังจะบอกว่า ครอบครัวที่นายพยายามหนีมาตลอดชีวิต คือต้นตอของเรื่องทั้งหมดที่ฉันกำลังตามไล่ล่าอยู่?” “ฉันไม่รู้...” รวินท์แค่นยิ้มขมขื่น ดวงตาคู่สวยที่มักจะอ่อนโยนต่อดวงวิญญาณบัดนี้กลับวูบไหวด้วยความหวาดกลัว “ทุกครั้งที่ฉันช่วยวิญญาณให้ไปสู่สุคติ ฉันคิดเสมอว่ามันคือการไถ่บาป แต่ถ้าแท้จริงแล้ว... ฉันเป็นเพียงภาชนะที่ถูกบรรพบุรุษเลือกไว้เพื่อสืบทอดภารกิจที่น่ารังเกียจนี้ล่ะ?” ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทำงาน บรรยากาศเริ่มบีบคั้นจนแทบหายใจไม่ออก แสงเทียนบนโต๊ะวูบไหวราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพยายามจะดับมันลง อชิระขยับเข้ามาใกล้ มือหนาวางลงบนไหล่ของรวินท์ สัมผัสที่หนักแน่นนั้นไม่ได้ช่วยให้ความหนาวเหน็บในใจของรวินท์จางหายไปเลย “เราจะพิสูจน์เรื่องนี้ด้วยหลักฐาน ไม่ใช่ความเชื่อ” อชิระพยายามดึงสติ ทั้งที่ในใจเขาก็เริ่มหวั่นไหวกับเงาดำที่ขยับเขยื้อนอยู่มุมห้อง “ส่งบันทึกเล่มนั้นมาให้ฉัน เราต้องถอดรหัสนี้ให้ได้ก่อนที่ใครจะตายเพิ่ม” ขณะที่รวินท์กำลังจะส่งสมุดบันทึกให้ ลมเย็นเยียบสายหนึ่งก็พัดวูบผ่านหน้าต่างที่ปิดสนิท แสงเทียนดับพรึบลงทันที ความมืดมิดกลืนกินห้องทั้งห้อง แต่สิ่งที่น่ากลัวกว่าความมืดคือเสียงกระซิบที่แว่วเข้ามาในโสตประสาท มันไม่ใช่เสียงของวิญญาณที่น่าสงสารที่เขาเคยพบเจอ แต่มันเป็นเสียงที่ทรงอำนาจและเยือกเย็น *‘ทายาทที่รัก... ในที่สุด เจ้าก็เปิดประตูที่ข้าเฝ้ารอ’* รวินท์สะดุ้งสุดตัว มือของเขาที่ถือบันทึกสั่นสะท้านขึ้นเรื่อยๆ รอยสักรูปนกยูงที่ข้อมือของเขา—ซึ่งเขาเคยเข้าใจว่าเป็นเพียงปานแดงติดตัวมาแต่เกิด—บัดนี้มันเริ่มเปลี่ยนสีเป็นสีม่วงคล้ำราวกับเส้นเลือดที่กำลังสูบฉีดพิษร้าย เขาเห็นเงาร่างคนนับสิบยืนล้อมรอบโต๊ะทำงานของเขา ทั้งหมดคือบรรพบุรุษที่สวมชุดโบราณ ดวงตาของพวกเขากลวงโบ๋แต่กลับจ้องเขม็งมาที่เขาเพียงคนเดียว “รวินท์! ถอยออกมา!” อชิระตะโกนก้องพร้อมคว้าปืน แต่เขากลับมองไม่เห็นสิ่งที่รวินท์กำลังเผชิญ สารวัตรหนุ่มพยายามคว้าแขนรวินท์ ทว่าฝ่ามือของเขากลับทะลุผ่านอากาศว่างเปล่าราวกับรวินท์ถูกดึงเข้าสู่มิติที่ซ้อนทับกันอยู่ รวินท์รู้สึกเหมือนถูกแรงดึงมหาศาลกระชากวิญญาณ บรรพบุรุษชายชราคนหนึ่งก้าวออกมาจากมุมมืด มือที่เหี่ยวย่นราวกับกิ่งไม้แห้งเอื้อมมาแตะที่หน้าผากของรวินท์ ความทรงจำที่ถูกปิดตายไว้ถูกกระชากออกมาอย่างรุนแรง ภาพของพิธีกรรมเลือด กรีดร้องของผู้คน และกลิ่นธูปที่อบอวลไปทั่วงานเทศกาลมืดดำฉายชัดขึ้นมาในสมอง เขาจำได้แล้ว... เขาไม่ได้แค่เกิดในตระกูลนักไสยเวท แต่เขาคือ ‘เครื่องสังเวย’ ที่ถูกหล่อเลี้ยงไว้เพื่อรอเวลาให้บรรพบุรุษกลับมามีชีวิตอีกครั้งในคืนจันทร์ดับ! “แก... แกต้องการอะไรจากฉัน!” รวินท์ตะโกนถามท่ามกลางเสียงหัวเราะเยาะเย้ยที่ก้องอยู่ในหู ร่างของทวดที่เคยดูน่าเคารพในรูปภาพ บัดนี้กลับยิ้มกว้างจนเห็นฟันที่แหลมคมผิดธรรมชาติ ท่านเอียงคอช้าๆ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้เลือดในกายแทบหยุดไหล “เราไม่ต้องการอะไรจากเจ้าเลย รวินท์... เพราะตัวเจ้าเองต่างหาก ที่กำลังจะกลายเป็น ‘ประตู’ ให้พวกเรากลับมาทวงคืนทุกอย่างที่เสียไป” รวินท์มองไปที่มือของตนเอง เห็นรอยแตกของผิวหนังที่ค่อยๆ ปริออกเป็นอักขระโบราณสีดำสนิท ราวกับว่าร่างกายของเขากำลังจะแตกสลายเพื่อเปิดทางให้บางสิ่งบางอย่างที่น่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าวิญญาณร้ายใดๆ ก้าวออกมาจากขุมนรก! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหลอนและปมปริศนาไปกับนภากระซิบผีนะคะ