เบาะแสสำคัญ

“ถ้าคุณจะเปิดมันด้วยวิธีนั้น สมุดนั่นอาจจะกลายเป็นเถ้าถ่านก่อนที่เราจะได้อ่านแม้แต่บรรทัดเดียวค่ะสารวัตร” รวินท์เอ่ยขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับอยู่ในห้องใต้ดินของคฤหาสน์ร้าง กลิ่นอับชื้นของกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นธูปจางๆ ที่อบอวลอยู่ในอากาศทำให้เขารู้สึกปวดหนึบที่ขมับ มือของสารวัตรอชิระที่กำลังถือมีดพกพยายามจะงัดแงะตัวล็อกเหล็กสนิมเขรอะบนหน้าปกสมุดบันทึกหนังสีดำสนิทชะงักลงทันที อชิระเงยหน้าขึ้น ดวงตาคมคายใต้คิ้วเข้มฉายแววหงุดหงิดระคนอ่อนใจ “ผมเห็นรอยเย็บนั่นไหม รวินท์ มันเหมือนกับเส้นผมของคนตาย... ผมแค่ไม่อยากรอให้ความอดทนของผมหมดไปมากกว่านี้ ถ้าผู้อยู่เบื้องหลังลัทธิบ้าๆ นี่ซ่อนเบาะแสไว้ข้างใน ผมก็ต้องรู้ให้ได้ว่าเขาคิดจะทำอะไรกับคนในเมืองนี้กันแน่” รวินท์ก้าวเข้าไปใกล้ แสงจากไฟฉายคาดหัวของอชิระสาดกระทบใบหน้าของชายหนุ่มจนเห็นความซีดเซียวที่ชัดเจน เขาไม่ได้ตอบคำถามนั้น แต่กลับค่อยๆ ยื่นมือสั่นเทาออกไปแตะที่สันสมุด สัมผัสเย็นเยียบดั่งน้ำแข็งกัดกินลงไปถึงกระดูก แม้จะไร้ซึ่งวิญญาณเจ้าของสมุดยืนอยู่ตรงหน้า แต่กลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมาแตะจมูกก็บอกเขาได้ทันทีว่า สมุดเล่มนี้ผ่านการทำพิธีอาคมมาไม่น้อยกว่าหนึ่งศตวรรษ “มันไม่ได้ล็อกด้วยกลไกปกติค่ะสารวัตร” รวินท์พึมพำ ดวงตาเหม่อมองไปยังความว่างเปล่าเบื้องหลังอชิระ “มันล็อกด้วย ‘คำสาบาน’ ของคนทำ ใครก็ตามที่พยายามเปิดมันโดยไม่รู้วิธีปลดเปลื้องบ่วงโซ่นี้ออก ความโกรธแค้นของสิ่งที่อยู่ข้างในจะถาโถมใส่คนผู้นั้นจนสติแตก... คุณอยากลองดูไหมล่ะคะ?” อชิระนิ่งไป เขาเก็บมีดลงช้าๆ พ่นลมหายใจออกมาแรงๆ เพื่อระงับอารมณ์ “งั้นบอกวิธีมา ผมไม่ใช่คนเชื่อเรื่องงมงายอย่างเต็มตัว แต่ถ้าการที่คุณวางมือลงตรงนั้นทำให้สมุดเล่มนี้ยอมเผยความลับ ผมก็พร้อมจะเรียนรู้” รวินท์ไม่ได้พูดอะไร เขาหลับตาลง ดึงกระแสจิตให้เข้าสู่ความสงบ ท่ามกลางเสียงกระซิบแผ่วเบาที่ดังแว่วมาจากมุมมืดของห้อง เขาเริ่มท่องบทคาถาโบราณที่ได้รับสืบทอดมาจากเศษเสี้ยวความทรงจำที่แตกสลายในใจ สันสมุดเริ่มสั่นสะเทือน เสียงไม้ลั่นเปรี๊ยะดังเหมือนเสียงกระดูกหัก รอยเย็บที่ดูเหมือนเส้นผมค่อยๆ คลายตัวออกราวกับงูที่กำลังเลื้อยหนีแสงไฟ ภายในสมุดไม่ได้บันทึกด้วยหมึกธรรมดา แต่มันคือการกรีดเลือดลงบนหน้ากระดาษหนัง ลายมือยึกยือที่ดูบิดเบี้ยวแสดงถึงจิตใจที่ฟุ้งซ่านของผู้น่าจะเป็นแกนนำลัทธิ รวินท์ไล่สายตาอ่านไปทีละหน้า ความลึกซึ้งของเนื้อหาทำให้เขาต้องกลั้นหายใจ นี่ไม่ใช่แค่แผนการจารกรรมข้อมูลหรือความเชื่อเรื่องลัทธิประหลาด แต่มันคือแผนที่การดูดกลืนพลังงานวิญญาณของผู้บริสุทธิ์เพื่อ ‘จองจำ’ บางอย่างที่ยิ่งใหญ่กว่านั้น “ดูหน้านี้สิคะ...” รวินท์ชี้ไปยังหน้ากระดาษที่มีภาพวาดร่างโครงร่างของเมืองที่พวกเขาอาศัยอยู่ โดยมีจุดเชื่อมต่อลึกลับเชื่อมโยงเข้ากับสถานที่สำคัญสี่แห่ง “มันไม่ใช่แค่การบูชา แต่มันคือการสร้าง ‘ตารางหมากรุกแห่งความตาย’ ที่นี่ คือที่ที่สาม และหากจุดที่สี่ถูกกระตุ้นขึ้นมาเมื่อไหร่...” “เมื่อนั้นสิ่งที่ถูกจองจำจะถูกปลุกขึ้นมา” อชิระต่อประโยคให้ด้วยน้ำเสียงที่เย็นเยียบ “และถ้าดูจากลายแทงนี้ สถานที่ที่สี่... คือโรงพยาบาลกลางใจเมือง” ทั้งคู่สบตากัน ความตึงเครียดในอากาศดูจะพุ่งสูงขึ้นจนเกือบจะหายใจไม่ออก อชิระกำหมัดแน่น ข้อมูลชุดนี้คือกุญแจสำคัญที่เขาตามหามาตลอด แต่มันก็นำมาซึ่งอันตรายเกินกว่าที่ตำรวจเพียงคนเดียวจะรับมือได้ ทว่าในจังหวะที่รวินท์กำลังจะพลิกไปยังหน้าถัดไปที่ระบุถึงวิธีการสกัดกั้นพิธีกรรม เสียงฝีเท้าที่หนักแน่นและเชื่องช้าก็ดังขึ้นที่หน้าประตูห้องใต้ดิน รวินท์ชะงัก มือของเขาค้างอยู่เหนือหน้ากระดาษที่สั่นไหวราวกับมีชีวิต สารวัตรอชิระชักปืนออกมาจากซองข้างเอวทันที สายตาของเขาจ้องเขม็งไปที่ความมืดหน้าประตูห้อง ความเงียบในห้องดูจะหนาแน่นขึ้นจนแทบจะกลายเป็นของแข็ง *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* เสียงเคาะประตูที่ฟังดูเหมือนเสียงไม้เคาะบนโลงศพดังก้องขึ้นสามครั้ง ก่อนที่เสียงแหบพร่าของใครบางคนที่รวินท์ไม่เคยลืมเลือนจะดังลอดเข้ามา “ขอบใจนะรวินท์... ที่ช่วยปลดล็อกกุญแจให้ข้าเสียที” ร่างในเงามืดค่อยๆ ก้าวพ้นเขตแสงไฟสลัว เผยให้เห็นใบหน้าที่รวินท์จำได้ขึ้นใจ... ใบหน้าของผู้ที่เป็นต้นเหตุแห่งโศกนาฏกรรมในครอบครัวของเขาเมื่อสิบปีก่อน คนที่ทุกคนรวมถึงตัวรวินท์เองต่างเชื่อว่าตายไปแล้วในกองเพลิงคราวนั้น มือของอชิระสั่นเทาเล็กน้อยเมื่อเห็นบุคคลที่ปรากฏตัวขึ้น ขณะที่รวินท์รู้สึกราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ สมุดในมือของเขาจู่ๆ ก็ร้อนระอุขึ้นจนเขาต้องปล่อยมันร่วงลงบนพื้น สมุดเล่มนั้นกางออกตรงหน้าหน้าที่เป็นรูปวาดของรวินท์ในวัยเด็กกำลังยืนอยู่ในงานศพของพ่อแม่ และมีเงาดำปริศนาโอบกอดเขาจากด้านหลัง "ไม่ได้เจอกันนานเลยนะ... ลูกรัก" ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านรอยแผลเป็นและรอยร้าวของหัวใจไปพร้อมกับนภากระซิบผีนะคะ