เสียงจากวิญญาณที่ช่วยไว้

กลิ่นสนิมเหล็กเข้มข้นจนแทบสำลัก—รวินท์กลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ความเย็นเยียบจากลมหายใจที่ไม่ได้มาจากมนุษย์เป่ารดต้นคอของเขาจนขนอ่อนลุกชัน "หนี... ไปให้พ้น" เสียงกระซิบนั้นแหบพร่าและสั่นเครือ ราวกับเส้นเสียงถูกกรีดซ้ำด้วยของมีคม เงาร่างของเจ้าสาวในชุดโบราณบนผนังขยับไหว รอยเลือดสีแดงสดฉานที่หยดลงบนพื้นไม้เนื้อแข็งส่งเสียง 'ติ๋ง... ติ๋ง...' เป็นจังหวะเดียวกับเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังบีบตัวแน่นด้วยความตื่นกลัว รวินท์พยายามก้าวถอยหลัง แต่ข้อเท้ากลับหนักอึ้งราวกับถูกพันธนาการไว้ด้วยโซ่ตรวนที่มองไม่เห็น ไอเย็นยะเยือกแผ่ซ่านทะลุเสื้อแจ็คเก็ตเข้ามาถึงแผ่นหลัง แรงกดดันมหาศาลจากวิญญาณอาฆาตตนนี้น่ากลัวเกินกว่าทุกดวงวิญญาณที่เขาเคยเผชิญมา มือเรียวของเจ้าสาวศตวรรษก่อนยื่นผ่านความมืดเข้ามาหมายจะคว้าลำคอของชายหนุ่ม *เพล้ง!* เสียงกรอบรูปบนชั้นวางหนังสือตกลงมาแตกกระจาย เศษแก้วกระจัดกระจายเต็มพื้น ทว่าก่อนที่ปลายนิ้วเย็นเฉียบจะสัมผัสโดนผิวเนื้อของรวินท์ แสงสีนวลอบอุ่นสายหนึ่งก็วาบขึ้นกลางห้อง กลิ่นหอมจางๆ ของดอกโมกข์บานยามค่ำคืนโชยเข้าปะทะนาสิก ขับไล่กลิ่นเหม็นเน่าและสนิมเหล็กให้เจือจางลงทันที ร่างโปร่งแสงของหญิงสาวในชุดผ้าไหมไทยยุคโบราณก้าวเข้ามาขวางกลางระหว่างรวินท์กับวิญญาณเจ้าสาวเลือด ร่างนั้นไม่ใช่ใครอื่น—คือ 'พะยอม' ดวงวิญญาณเร่ร่อนที่เคยติดอยู่ในเรือนไทยโบราณ และได้รับการปลดปล่อยห่วงสุดท้ายจากรวินท์เมื่อหลายสัปดาห์ก่อน ดวงตาของพะยอมที่เคยเศร้าสร้อย บัดนี้เต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว แม้ใบหน้าจะซีดเซียวโปร่งแสง แต่เธอยังคงแย้มยิ้มอ่อนโยนให้ชายหนุ่มเช่นเคย "คุณรวินท์ถอยไปก่อนค่ะ... ดวงนี้จิตอาฆาตรุนแรงเกินกว่าที่มนุษย์จะรับมือไหว" พะยอมเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่สั่นน้อยๆ เธอยกมือขึ้นตั้งรับแรงปะทะจากวิญญาณชุดเจ้าสาวที่พุ่งเข้ามาด้วยความเกรี้ยวกราด "พะยอม... ทำไมคุณถึง..." รวินท์เบิกตากว้างด้วยความตกตะลึง ระคนซาบซึ้งใจจนจุกแน่นที่อก "ดิฉันเคยรับความเมตตาจากคุณ... ถึงเวลาที่ดวงวิญญาณต้อยต่ำดวงนี้จะได้ตอบแทนบ้างแล้วค่ะ" พะยอมหันมาส่งยิ้มให้แวบหนึ่ง ก่อนจะหันกลับไปเผชิญหน้ากับเจ้าสาวชุดแดงที่กรีดร้องโหยหวนด้วยความริษยาและแค้นเคือง แรงปะทะทางจิตวิญญาณทำให้ข้าวของในร้านหนังสือสั่นสะเทือน หนังสือบนชั้นร่วงหล่นลงมากองระเกะระระกะ อشิระที่เพิ่งวิ่งผลุนผลายเปิดประตูเข้ามาพร้อมปืนในมือถึงกับผงะ ถอยหลังกรูดด้วยความตกใจเมื่อเห็นบรรยากาศรอบตัวบิดเบี้ยวราวกับอากาศกำลังเดือดพล่าน "รวินท์! เกิดอะไรขึ้นวะนั่น!" สารวัตรหนุ่มตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวของลมที่หมุนวนภายในห้องปิดตาย ดวงตาคมกริบกวาดมองภาพเบื้องหน้าด้วยความไม่เชื่อสายตา แม้เขาจะเคยเห็นเรื่องลี้ลับมาบ้าง แต่ภาพการปะทะกันของพลังงานลึกลับเช่นนี้ยังคงเกินกว่าสามัญสำนึกของนายตำรวจจะยอมรับได้ง่ายๆ "อย่าเข้ามานะอชิระ!" รวินท์ตะโกนเตือนสุดเสียง พร้อมกับพุ่งตัวไปคว้าแขนเพื่อนสนิทให้หลบพ้นจากรัศมีของแรงกระแทก พะยอมกำลังใช้พลังวิญญาณที่เหลืออยู่ตรึงเจ้าสาวชุดแดงไว้กับพื้น ทว่าฝ่ายตรงข้ามมีพลังกล้าแข็งกว่ามาก เนื่องจากถูกสังเวยด้วยความแค้นและเลือดเนื้อ "ปล่อยกู! ปล่อยอีนางแพศยา!" เสียงกรีดร้องโหล่สะท้อนก้องในหัวของรวินท์จนปวดหนึบ วิญญาณเจ้าสาวสะบัดแขนเพียงครั้งเดียว พะยอมก็กระเด็นชนชั้นหนังสือจนร่างโปร่งแสงนั้นแทบจะสลายกลายเป็นละอองหมอก "พะยอม!" รวินท์ร้องลั่น หัวใจกระตุกวูบด้วยความรู้สึกผิดและเป็นห่วง วิญญาณชุดเจ้าสาวหันมามองรวินท์ด้วยดวงตาที่แดงก่ำไร้แววตา เส้นเลือดปูดโปนบนใบหน้าขาวซีด มันพุ่งเข้ามาหาเขาด้วยความเร็วดุจกระสุนปืน อชิระที่ตั้งสติได้ทันยกปืนขึ้นเล็ง แต่มือกลับสั่นเทาจนแทบประคองไม่อยู่ ความกลัวตายทำให้สมองสั่งการช้าไปเสี้ยววินาที ทว่า ในวินาทีเป็นตายนั้นเอง... เสียงเคาะประตูก็ก้องขึ้นสามครั้งอย่างเป็นจังหวะ *ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก...* ไม่ใช่เสียงจากโลกมนุษย์... แต่มันคือเสียงเคาะที่ดังก้องมาจาก "อีกด้าน" ของมิติ ร่างของวิญญาณเจ้าสาวชะงักกึกทันที ดวงตาดุร้ายเบิกกว้างด้วยความหวาดกลัวสุดขีด ราวกับได้ยินเสียงของ "ผู้พิพากษา" ที่เธอพยายามหนีมาตลอดหลายร้อยปี ประตูกระจกหน้าร้านค่อยๆ เปิดออกเองช้าๆ ทั้งที่ลงกลอนไว้อย่างแน่นหนา หมอกสีขาวจัดไหลทะลักเข้ามาปกคลุมพื้นห้อง พร้อมกับร่างสูงสง่าของชายคนหนึ่งก้าวพ้นความมืดเข้ามา... รวินท์หายใจสะดุดทันทีที่เห็นใบหน้านั้นชัดเจน ดวงตาคมกริบคู่นั้น... และรอยยิ้มเยียบเย็นที่มุมปาก ชายคนนั้นคือคนเดียวกับในบันทึกโบราณที่เขาเพิ่งอ่านเจอเมื่อคืนนี้เอง "เจอตัวเสียทีนะ... เจ้าสาวผู้หลงทาง" ___________ ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและโอบกอดดวงวิญญาณเหล่านี้ไปด้วยกันนะคะ