ทางหนีแห่งแสง

คราบสนิมสีแดงคล้ำบนลูกกรงเหล็กหลุดร่วงลงสู่พื้นซีเมนต์ ส่งเสียงกุกกักแผ่วเบาแข่งกับเสียงหัวใจที่เต้นรัวอยู่ในอกของรวินท์ กลิ่นอับชื้นผสมกลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยอบอวลอยู่ในห้องคุมขังใต้ดินอันมืดมิด ไร้ซึ่งหน้าต่าง มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากหลอดไฟนีออนกะพริบติดๆ ดับๆ ที่ริมทางเดินสาดส่องเข้ามา นิ้วเรียวยาวของชายหนุ่มสั่นเทาเล็กน้อยขณะพยายามบิดกลอนประตูที่ขึ้นสนิมเขรอะ แรงกดดันมหาศาลจากพิธีกรรมไสยเวทที่เพิ่งผ่านพ้นไปเมื่อครู่ยังคงทิ้งร่องรอยความเจ็บแปลบไว้ที่ขมับ ทว่าสิ่งที่น่ากลัวกว่าความเจ็บปวดทางกาย คือความเงียบงันผิดปกติเบื้องนอก *แกร๊ก...* เสียงโลหะเสียดสีกันดังลั่นในความเงียบ รวินท์ผ่อนลมหายใจยาวเหยียดอย่างระมัดระวัง พยายามไม่ให้โซ่ตรวนที่ข้อเท้าส่งเสียงกระทบกันจนดึงดูดสายตาของใครก็ตามที่ลาดตระเวนอยู่ด้านนอก เขาดันบานประตูเหล็กให้เปิดออกอย่างช้าที่สุดเท่าที่จะทำได้ บรรยากาศเย็นเยียบราวน้ำแข็งพัดปะทะใบหน้าทันทีที่ก้าวพ้นธรณีประตูห้องคุมขัง นี่คือ "ทางหนีแห่งแสง" ตามที่ดวงวิญญาณปริศนาได้ทิ้งร่องรอยเบาะแสไว้ให้ก่อนที่เธอจะสลายตัวไป... รวินท์กวาดสายตามองไปตามทางเดินแคบๆ ผนังปูนเปลือยมีรอยร้าวเป็นทางยาว หยาดน้ำค้างที่ซึมผ่านเพดานหยดลงมาเป็นจังหวะ *ติ๋ง... ติ๋ง...* ราวกับนาฬิกายมโลกที่กำลังนับถอยหลัง เขารู้ดีว่าเวลาของตนเหลือน้อยเต็มที หากสารวัตรอชิระไม่สามารถเบี่ยงเบนความสนใจของกลุ่มคนเบื้องบนได้ทัน การหลบหนีครั้งนี้คงกลายเป็นเพียงความพยายามอันไร้ความหมาย "อย่าหันหลังกลับ..." เสียงกระซิบแผ่วเบาลอยมาตามสายลมเย็น ทั้งคุ้นเคยและชวนให้ขนหัวลุก แต่นั่นไม่ใช่เสียงของคนเป็น รวินท์เม้มริมฝีปากแน่น ปฏิเสธที่จะก้มลงมองเงาของตัวเองที่ทอดยาวไปตามผนัง เขารู้ว่าความกลัวคืออาหารอันโอชะของไสยเวทสายดำที่จองจำเขาไว้ที่นี่ ย่างก้าวแรกบนทางเดินปูด้วยหินขัด รวินท์สัมผัสได้ถึงไอเย็นยะเยือกที่แผ่พุ่งขึ้นมาจากพื้นดิน ดวงวิญญาณนับร้อยที่เคยถูกกักขังในอาคารแห่งนี้ต่างส่งเสียงร่ำไห้ระงมอยู่ในโสตประสาท แต่เขาไม่มีเวลาแม้แต่จะหันไปโอบกอดหรือรับฟังความทุกข์ระทมของพวกท่านอีกแล้ว หน้าที่ของเขาในตอนนี้คือการมีชีวิตรอด เพื่อสะสางปมปริศนาและพาความจริงขึ้นสู่แสงสว่างให้จงได้ เขาย่องผ่านห้องสอบสวนร้าง ประตูไม้ผุพังเปิดแง้มไว้ เผยให้เห็นเงาดำทะมึนรูปร่างประหลาดขยับไหวอยู่ภายใน รวินท์หยุดชะงัก ลมหายใจสะดุดกึก ดวงตาสีนิลเพ่งมองผ่านความมืด แผ่นหลังชุ่มโชกไปด้วยเหงื่อเย็นเฉียบ เงานั้นไม่ใช่คน... และมันกำลังจ้องมองมาที่เขาเช่นกัน รอยยิ้มฉีกกว้างจนถึงใบหูปรากฏขึ้นบนความว่างเปล่า *ตึง!* เสียงฝีเท้าหนักหน่วงดังขึ้นที่ปลายทางเดินอีกด้าน พร้อมกับเสียงตะโกนเป็นภาษาสาปแวดวงไสยเวทที่ฟังไม่ได้ศัพท์ รวินท์สะดุ้งสุดตัว สัญชาตญาณการเอาตัวรอดผลักดันให้เขาพุ่งทะยานไปข้างหน้าอย่างไร้ทิศทาง แผลที่ข้อเท้าจากการถูกล่ามโซ่ระบมขึ้นมาทันที แต่ความเจ็บปวดนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความตายที่กำลังไล่ล่า เขาเลี้ยวหักศอกเข้าสู่โถงบันไดหนีไฟ แสงสว่างจางๆ สีขาวนวลลอดผ่านช่องประตูเหล็กด้านบน ราวกับปลายทางแห่งความหวัง รวินท์กัดฟันกรอด ใช้เรี่ยวแรงเฮือกสุดท้ายพุ่งตัวขึ้นบันไดทีละขั้น สองขั้น เสียงฝีเท้าไล่หลังมาติดๆ พร้อมกับไอความร้อนระอุของมนตราที่แผดเผาอากาศจนแทบหายใจไม่ออก มือเรียวคว้าเข้าที่ด้ามจับประตูเหล็กด้านบนสุด กระชากมันอย่างแรงจนกลอนหลุดกระเด็น แสงสว่างเจิดจ้าของโลกภายนอกสาดส่องเข้ามากระทบม่านตาจนต้องหรี่ลง รวินท์ก้าวพ้นขอบประตูออกไปสู่อากาศบริสุทธิ์ของค่ำคืนนี้ ลมหายใจหอบถี่ ตัวสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าและตื่นตระหนก ทว่า... รอยยิ้มแห่งความโล่งอกกลับค้างเติ่งอยู่บนใบหน้า เมื่อร่างสูงโปรดของใครบางคนก้าวออกมาจากเงาไม้ใหญ่เบื้องหน้า ขวางทางหนีของเขาไว้สนิท แสงจันทร์สีนวลสาดส่องลงมาทาบทับใบหน้าคมคายที่เต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจางๆ และแววตาที่ยากจะคาดเดา สารวัตรอชิระยืนนิ่งสนิท มือข้างหนึ่งกุมด้ามปืนที่เหน็บอยู่ข้างเอวแน่น ขณะที่สายตาไม่ได้มองมาที่รวินท์ด้วยความห่วงใยเช่นเคย หากแต่เต็มไปด้วยความเย็นชาและระแวงระวัง "รวินท์... นายไม่ควรหนีออกมาทางนี้" น้ำเสียงทุ้มต่ำเอื้อnเอ่ยออกมาอย่างยากลำบาก ราวกับกำลังซ่อนความลับอันดำมืดบางอย่างไว้เบื้องหลังประโยคสั้นๆ นั้น รวินท์ชะงักกкаร ถอยหลังกรูดโดยสัญชาตญาณ หัวใจหล่นวูบไปอยู่ที่ตาตุ่มเมื่อสังเกตเห็นคราบสีดำประหลาดที่เปรอะเปื้อนอยู่บนปกเสื้อของนายตำรวจหนุ่ม... คราบเขม่าควันจากพิธีกรรมไสยเวทชนิดเดียวกับที่เพิ่งกักขังเขาไว้ในห้องใต้ดินเมื่อครู่ ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางไขปริศนาและโอบกอดดวงวิญญาณเหล่านี้ไปด้วยกันนะคะ