การสื่อสารข้ามภพ

“อย่ามองมันตรงๆ แบบนั้น รวินท์... เธอเองก็รู้ว่าถ้าดึงตัวเองลงไปลึกกว่านี้ ขอบเขตระหว่างเธอกับคนตายจะพังทลายลง” เสียงของอชิระแหบพร่าและสั่นเครือเล็กน้อย เขาไม่ได้ก้าวเข้ามาใกล้ไปกว่าเดิม แต่สายตาที่จับจ้องไปที่ร่างโปร่งแสงซึ่งกำลังกรีดร้องไร้เสียงในมุมห้องนั้นเต็มไปด้วยความวิตก สารวัตรหนุ่มกำกระบอกปืนในมือแน่น แม้มันจะไร้ประโยชน์โดยสิ้นเชิงกับสิ่งที่อยู่ตรงหน้า รวินท์ไม่ได้หันไปมองคู่สนทนา ดวงตาคู่คมที่เคยราบเรียบดุจผิวน้ำนิ่งในวันนี้กลับไหวระริก เขาค่อยๆ วางธูปสามดอกที่จุดติดไฟแล้วลงบนพื้นไม้กระดานที่ถูกกัดกร่อนด้วยความชื้น กลิ่นควันธูปอบอวลขึ้นมาผสมกับกลิ่นสาบของความโกรธแค้นที่อบอวลอยู่ในอากาศจนแทบหายใจไม่ออก “ถ้าผมไม่มอง แล้วใครจะมองล่ะครับคุณอชิระ” รวินท์เอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงเรียบเย็นทว่าสั่นไหวเล็กน้อยที่ปลายประโยค “เธอไม่ได้ต้องการคำพิพากษาจากกฎหมายของคุณ เธอต้องการแค่ให้ใครสักคนรับรู้ว่า ‘ความเจ็บปวด’ ที่ถูกฝังไว้ใต้ถุนเรือนไม้นี้มันมีตัวตนจริง” วิญญาณหญิงสาวในชุดผ้าแถบสีมอซอขยับกายอย่างบิดเบี้ยว นิ้วมือที่เรียวยาวและเต็มไปด้วยรอยขีดข่วนจิกเข้ากับพื้นไม้จนเกิดเสียงครูดแหลมบาดหู กลิ่นคาวเลือดจางๆ ลอยฟุ้งขึ้นมาอีกครั้ง รวินท์หลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึก พยายามดึงความทรงจำที่แตกสลายของเขาเองมาทับซ้อนกับความทรงจำของดวงวิญญาณตรงหน้า—ความโดดเดี่ยวที่ไม่มีใครมองเห็น ความตายที่ถูกปิดตายด้วยความเงียบ “คุณฟังผมนะ” รวินท์ก้าวเข้าไปหาเธอทีละก้าว แม้อชิระจะพยายามคว้าแขนเขาไว้แต่ก็พลาดไป “ความอาฆาตที่คุณแบกไว้ มันเหมือนโซ่ตรวนที่ผูกติดกับก้อนหินหนักๆ ยิ่งคุณเกลียดมากเท่าไหร่ คุณก็จะยิ่งจมลงไปในโคลนตมแห่งความทรมานนี้ลึกขึ้นเท่านั้น... โลกภายนอกน่ะลืมคุณไปแล้ว แต่ผมไม่ลืม” วิญญาณหญิงสาวหยุดชะงัก ร่างที่สั่นเทาค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่เกือบจะแหลกสลาย ดวงตาที่เป็นสีขุ่นมัวของเธอจับจ้องที่รวินท์อย่างโหยหาและหวาดระแวงพร้อมกัน “ใคร... ใครส่งแกมา” เสียงกระซิบที่เหมือนเสียงใบไม้แห้งเสียดสีกันดังก้องขึ้นในหัวของรวินท์ “คนบาป... ทุกคนล้วนเป็นคนบาป... อย่าเข้ามา!” เธอกรีดร้อง ลมพายุหมุนวนขึ้นมาในห้องแคบๆ จนข้าวของกระจัดกระจาย อชิระถลาเข้ามาบังรวินท์ไว้โดยสัญชาตญาณ แม้เขาจะมองไม่เห็นตัวตนของเธอชัดเจนเท่ารวินท์ แต่แรงกดดันมหาศาลนั้นทำให้เขารู้สึกเหมือนถูกกดทับด้วยเหล็กกล้า “รวินท์! ถอยออกมา! นี่มันอันตรายเกินไปแล้ว!” “เธอไม่ได้รับความเป็นธรรมอชิระ!” รวินท์ตะโกนแข่งกับเสียงหวีดหวิวของวิญญาณ “เธอถูกฝังทั้งเป็นด้วยความลับของคนในตระกูลนั้น ถ้าเธอไปไม่ได้ ผมก็ไม่มีวันสงบสุขเช่นกัน” รวินท์ตัดสินใจทำในสิ่งที่เสี่ยงที่สุด เขาล้วงเข้าไปในกระเป๋าเสื้อหยิบ ‘บันทึก’ เล่มเก่าที่เขาพกติดตัวเสมอออกมา หนังสือเล่มนั้นมีรอยไหม้ที่ขอบมุมจากการถูกเพลิงผลาญเมื่อครั้งอดีต เขากางหน้ากระดาษที่ว่างเปล่าออกแล้ววางไว้บนพื้นท่ามกลางควันธูป “เขียนสิ” รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่หนักแน่น “บอกผมมาว่าคืนนั้นเกิดอะไรขึ้น บอกชื่อของคนที่ทำลายชีวิตคุณ ผมจะเป็นกระบอกเสียงให้คุณเอง... ผมขอสัญญาด้วยชีวิตของคนที่ผมสูญเสียไป” บรรยากาศในห้องเงียบกริบลงทันที ความโกรธแค้นที่เคยแผดเผาดูเหมือนจะถูกดูดกลืนลงไปในกระดาษแผ่นนั้น วิญญาณหญิงสาวค่อยๆ คืบคลานเข้ามาใกล้ รวินท์รู้สึกได้ถึงความเย็นเยียบที่แผ่ซ่านเข้ามาในกระดูก เขาไม่ได้ถอยหนี กลับกัน เขาเอื้อมมือออกไปสัมผัสกับอากาศที่ว่างเปล่าตรงหน้าเธอ “ผมรอฟังอยู่ครับ” ในวินาทีนั้นเอง ปากกาหมึกซึมในมือของรวินท์ก็ขยับเอง ราวกับมีมือที่มองไม่เห็นมากุมบังเหียน ความสั่นไหวที่ปลายปากกาสะท้อนผ่านมือของรวินท์จนเขารู้สึกเจ็บแปลบ ลายเส้นปรากฏขึ้นบนกระดาษอย่างรวดเร็วและดุดัน มันไม่ใช่ตัวอักษรภาษาปกติ แต่เป็นอักขระโบราณที่บิดเบี้ยวและเต็มไปด้วยความเคียดแค้น ทันใดนั้น เสียงฝีเท้าหนักๆ ก็ดังขึ้นจากหน้าประตูห้อง—ไม่ใช่เสียงคนเดิน แต่เป็นเสียงลากของหนักบางอย่างที่คุ้นเคยเหลือเกิน รวินท์ชะงัก ปากกาในมือหยุดกึก อชิระหันไปมองที่ประตูด้วยแววตาตื่นตระหนก เพราะสิ่งที่เขากำลังเห็นผ่านกระจกบานหน้าต่างที่แตกละเอียดคือเงามืดของใครบางคน... คนที่ควรจะตายไปนานแล้วตั้งแต่คดีแรกที่พวกเขาเคยสะสาง! ร่างในเงาสลัวค่อยๆ ก้าวข้ามผ่านธรณีประตูเข้ามา พร้อมกับเสียงหัวเราะแหบแห้งที่ทำให้รวินท์ต้องใจสั่นสะท้าน “นึกว่าใครที่ไหน... ที่แท้ก็คนบาปผู้ชอบสะสมเรื่องของคนตายอยู่นี่เอง” นภากระซิบผีขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านช่วงเวลาบีบหัวใจในบทนี้ไปพร้อมกับรวินท์และอชิระนะคะ