ของขวัญจากวิญญาณ

“ถ้าคุณยังไม่ยอมปล่อยมือจากหลักฐานชิ้นนี้ ความยุติธรรมที่เธอรอคอยก็จะกลายเป็นเพียงเศษกระดาษที่ไม่มีวันถูกเปิดอ่านนะคะ สารวัตร” เสียงของรวินท์ราบเรียบ ทว่าสั่นสะเทือนไปถึงขั้วหัวใจของอชิระที่กำลังกำแฟลชไดรฟ์แน่นจนนิ้วมือเปลี่ยนสี เขายืนอยู่กลางห้องทำงานที่อบอวลไปด้วยกลิ่นกำยานจางๆ กลิ่นที่รวินท์มักจะจุดไว้เสมอเพื่อปลอบประโลมเหล่าดวงวิญญาณที่สัญจรผ่านเข้ามา สารวัตรหนุ่มหันมามองชายหนุ่มเจ้าของร้านหนังสือที่นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้ไม้เก่าแก่ ดวงตาของรวินท์ไม่ได้จ้องมองเขา แต่กำลังจ้องมองไปยัง ‘หญิงสาว’ ในชุดราตรีเปื้อนคราบดินโคลนที่ยืนหลบมุมอยู่หลังชั้นหนังสือสูงตระหง่าน แสงจันทร์ที่สาดส่องผ่านหน้าต่างเผยให้เห็นใบหน้าซีดเผือดและดวงตาที่เต็มไปด้วยความโหยหาของวิญญาณสาวตนนั้น “หลักฐานชิ้นนี้มัดตัวผู้มีอิทธิพลระดับจังหวัดได้ก็จริง รวินท์ แต่ถ้าผมเปิดเผยมันตอนนี้โดยไม่มีคำสั่งจากเบื้องบน... ชีวิตของเธอก็จะไม่ได้ไปไหน มันจะกลายเป็นความแค้นที่ฝังรากลึกในพื้นที่นี้แทน” อชิระกล่าวด้วยน้ำเสียงแหบพร่า เขาพยายามใช้เหตุผลเข้าข่มความสั่นไหวในอก รวินท์ลุกขึ้นยืนช้าๆ เขาสาวเท้าเข้าไปใกล้หญิงสาวที่ไม่มีตัวตนคนนั้น พลางยกมือขึ้นแตะไหล่ที่ดูโปร่งแสงเบาๆ อย่างปลอบโยน “คุณอชิระคะ... ความกลัวมักทำให้มนุษย์ลืมไปว่า บางครั้งความตายไม่ได้ต้องการการแก้แค้น แต่มันต้องการเพียงแค่การยอมรับว่า ‘สิ่งที่เกิดขึ้นไม่ใช่ความผิดของเธอ’” หญิงสาววิญญาณตนนั้นปล่อยโฮออกมาโดยไร้เสียง หยดน้ำตาของเธอร่วงหล่นลงบนพื้นไม้กลายเป็นละอองสีเงินจางหายไป ความเจ็บปวดจากการถูกทรยศ ความอัปยศที่ถูกยัดเยียดให้กลายเป็นฆาตกรแทนที่จะเป็นเหยื่อ ทั้งหมดกำลังกัดกินร่างวิญญาณของเธอให้เลือนรางลงทุกที “ถ้าผมส่งเรื่องนี้เข้าส่วนกลาง คุณต้องเป็นพยานในฐานะคนที่ ‘เห็น’ หลักฐานนี้ก่อนใครเพื่อน” อชิระวางแฟลชไดรฟ์ลงบนโต๊ะไม้ เสียงโลหะกระทบไม้ดังก้องกังวานท่ามกลางความเงียบ “และผมจะทำเป็นไม่เห็นว่ามีใครบางคนช่วยนำทางผมมาถึงจุดนี้” รวินท์คลี่ยิ้มบาง ดวงตาคู่คมมีความอบอุ่นฉายชัด “เธอฝากขอบคุณคุณนะคะ... สารวัตรอชิระ เธอไม่ได้ต้องการให้คุณเอาชีวิตไปเสี่ยงหรอก แต่เธอแค่อยากให้คนข้างหลังรู้ว่า เธอคือลูกสาวที่รักแม่มากแค่ไหน ไม่ใช่อย่างที่คนพวกนั้นป่าวประกาศ” ทันใดนั้น บรรยากาศในห้องก็เปลี่ยนไป ความกดอากาศที่เคยหน่วงหนักเริ่มผ่อนคลายลง กลิ่นดอกมะลิหอมฟุ้งขึ้นมาแทนที่กลิ่นธูป ร่างของวิญญาณสาวค่อยๆ โปร่งใสจนเกือบกลายเป็นอากาศธาตุ แสงสีนวลตาจากฟากฟ้าทอดยาวลงมาผ่านหน้าต่างเหมือนทางเดินที่ถูกปูด้วยละอองดาว เธอหันมามองรวินท์และอชิระเป็นครั้งสุดท้าย ก่อนจะโค้งคำนับอย่างนอบน้อม แล้วร่างของเธอก็สลายกลายเป็นผีเสื้อแสงสีขาวบินหายออกไปสู่ราตรี รวินท์ถอนหายใจยาว ความเหนื่อยล้าฉายชัดบนใบหน้า เขาเดินไปเปิดหน้าต่างกว้าง ลมเย็นพัดวูบเข้ามากระทบผิวกาย “จบเสียทีนะคะ... ห่วงสุดท้ายของเธอถูกปลดปล่อยแล้ว” อชิระเดินมาหยุดข้างๆ รวินท์ มองออกไปสู่ความมืดมิดของสวนหลังร้าน “แล้วห่วงของคุณล่ะ รวินท์? เมื่อไหร่คุณจะหยุดขังตัวเองไว้ในร้านหนังสือเก่าๆ แห่งนี้ เพื่อรอคอยคำตอบจากคนที่ตายไปนานแล้วสักที” รวินท์ชะงัก รอยยิ้มจางๆ บนใบหน้าหายไปในทันที เขานิ่งเงียบไปนานก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับสารวัตร “บางความทรงจำ... การถูกลืมอาจจะเป็นความทรมานที่แย่กว่าการตายนะคะ คุณสารวัตร” ทว่าก่อนที่อชิระจะได้ถามอะไรต่อ เสียงเคาะประตูหน้าร้านที่ดังขึ้นอย่างกระชั้นชิดในยามวิกาลก็ทำให้ทั้งคู่หันไปมองพร้อมกัน ไม่มีลูกค้าคนไหนมาที่ร้านในเวลาตีสองแบบนี้ และยิ่งไม่มีใครกล้าเดินผ่านตรอกแคบๆ นั่นในคืนที่ไร้แสงไฟ รวินท์ขมวดคิ้วแน่น สัมผัสที่หกของเขากำลังกรีดร้องเตือนถึงอันตรายที่คุ้นเคย แต่อันตรายครั้งนี้ไม่ได้มาพร้อมกับความแค้น หากแต่มาพร้อมกับ ‘กลิ่น’... กลิ่นน้ำหอมราคาแพงที่รวินท์ไม่ได้กลิ่นมานานนับสิบปี กลิ่นของคนในครอบครัวที่เขาจำได้แม่นว่าเสียชีวิตไปในเหตุการณ์เพลิงไหม้ครั้งนั้น รวินท์ก้าวไปเปิดประตูบานไม้ด้วยมือที่สั่นเทา และภาพที่ปรากฏอยู่เบื้องหน้าทำให้ลมหายใจของเขาขาดห้วง เมื่อร่างในชุดสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงหน้าค่อยๆ เงยหน้าขึ้น เผยให้เห็นใบหน้าที่รวินท์ไม่มีวันลืม... ใบหน้าของผู้เป็นมารดาที่มีรอยแผลเป็นจากไฟไหม้ลุกลามไปครึ่งซีก “รวินท์... แม่กลับมาแล้วจ้ะ” นภากระซิบผีหวังว่าทุกท่านจะคอยลุ้นไปกับรวินท์นะคะว่านี่คือการหวนคืนของวิญญาณร้าย หรือปาฏิหาริย์ที่กำลังจะทำให้โลกของเขาพังทลายลงในตอนหน้าค่ะ