กับดักไสยเวท

“อย่าเดินไปทางนั้น!” รวินท์ตวาดเสียงหลงพร้อมกับกระชากต้นแขนของสารวัตรอชิระจนถลากลับมาด้านหลัง อชิระเสียหลักเซเข้าหาอกของเขา กลิ่นกำยานจางๆ ที่ติดตัวรวินท์มาตลอดปะทะเข้ากับจมูกของสารวัตรหนุ่ม กลิ่นนั้นไม่ใช่กลิ่นหอมอบอุ่นอย่างที่เคยรู้สึก แต่มันกลับฉุนกึกจนคล้ายกลิ่นศพที่เน่าเปื่อยในโลงไม้ที่ปิดตาย “คุณเห็นอะไร?” อชิระถามสั้นๆ มือขวาแตะที่ซองปืนข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ดวงตาคมกริบกวาดมองไปรอบโถงทางเดินของตึกร้างที่เดิมทีควรจะเป็นเพียงตึกแถวเก่าแก่ในย่านเมืองเก่า แต่ตอนนี้ ทางเดินกลับยาวเหยียดออกไปจนสุดสายตา ผนังปูนกะเทาะเผยให้เห็นคราบเลือดแห้งกรังที่ค่อยๆ ซึมออกมาเป็นหยดน้ำตา รวินท์ไม่ตอบ เขาก้มลงมองพื้น พื้นไม้กระดานที่เคยเป็นสีน้ำตาลเข้มบัดนี้กลับกลายเป็นสีดำสนิทราวกับถูกย้อมด้วยหมึกจีน อักขระยันต์นับสิบตัวที่เขาไม่เคยเห็นปรากฏขึ้นที่ปลายเท้า มันสั่นไหวราวกับมีชีวิตและกำลังกระดึ๊บเข้าหาพวกเขาเหมือนแมลงสาบ “อาคมกักขังวิญญาณ... มันไม่ได้กักขังแค่คนตาย แต่มันกำลังเปลี่ยนที่นี่ให้กลายเป็นสุสานของคนเป็น” รวินท์พึมพำ เสียงของเขาสั่นเครือเล็กน้อย นิ้วมือเรียวยาวของเขาขยับวาดวงกลมในอากาศ พยายามสร้างเขตป้องกันรอบตัว แต่ทว่า... ปลายเล็บของเขากลับมีเลือดซึมออกมาแทนแสงสว่าง “รวินท์! มือคุณ!” อชิระคว้าข้อมือของอีกฝ่ายไว้ทันที ใบหน้าของรวินท์ซีดเผือดลงอย่างรวดเร็ว “ผมขอโทษสารวัตร... ผมพยายามจะเคลียร์ทางให้เราออกไป แต่คนที่ทำอาคมนี้เขาเล่นกับ 'ความทรงจำ' ของคนในตึกนี้” รวินท์กัดริมฝีปากแน่นจนห่อเลือด เขามองเข้าไปในดวงตาของอชิระ “คุณต้องบอกผม... บอกผมว่าสิ่งที่คุณเห็นตอนนี้คืออะไร อย่าพยายามใช้หลักการวิทยาศาสตร์มาตัดสิน เพราะความจริงในนี้มันพังทลายไปแล้ว” อชิระนิ่งไปครู่หนึ่ง เขาหลับตาลง สูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อข่มความตื่นตระหนกที่พยายามจะแทรกซึมเข้ามาในจิตใจ เขาเป็นตำรวจที่อยู่กับความจริงและคดีฆาตกรรมนับไม่ถ้วน แต่ภาพที่เห็นตรงหน้า—หญิงสาวในชุดกระโปรงสีขาวขาดวิ่นที่ยืนอยู่สุดปลายโถงทางเดิน และชายร่างสูงใหญ่ที่ถือมีดทำครัวเปื้อนคราบดำมืดคอยยืนต้อนพวกเขากลับเข้าสู่มุมอับ—มันไม่มีในตำราสอบสวนเล่มไหน “ผมเห็น... อดีตที่ไม่ได้ถูกบันทึกไว้ในสำนวน” อชิระลืมตาขึ้น ดวงตามุ่งมั่น “ผมเห็นคนร้ายที่ไม่ได้มีตัวตนในโลกนี้ ผมเห็นคุณ... รวินท์ ในชุดเดียวกับที่เด็กคนนั้นใส่” รวินท์ชะงัก คำพูดของอชิระดุจคมหอกที่แทงทะลุหัวใจ เขามองไปยังเงาบนผนัง เงาของเขาเองไม่ได้เป็นเพียงเงาของชายหนุ่มในชุดลำลอง แต่มันกลับเป็นเงาของเด็กน้อยที่กำลังกอดตุ๊กตาไม้ที่ไร้ศีรษะ “มันไม่ใช่แค่อาคมกักขัง” รวินท์กระซิบ น้ำตาเม็ดใสกลิ้งลงข้างแก้ม “มันคือ ‘กับดักกระจกสะท้อน’ มันจะดึงเอาปมที่เจ็บปวดที่สุดของคนในเขตอาคมออกมาเป็นสัตว์ร้าย” “งั้นเราก็ต้องทำลายกระจกบานนั้น” อชิระก้าวไปยืนขวางหน้ารวินท์ เขาหยิบไฟฉายที่เริ่มกะพริบถี่ๆ ออกมา “บอกผมมาว่าต้องทำยังไง ผมเป็นตำรวจ ผมมีหน้าที่พาคุณออกไปจากที่นี่ ไม่ใช่ทิ้งให้คุณจมหายไปกับอดีตของคุณเอง” รวินท์มองแผ่นหลังที่กว้างและหนักแน่นของสารวัตรหนุ่ม ความอบอุ่นที่ไม่ได้สัมผัสมานานเริ่มละลายกำแพงน้ำแข็งในใจเขา “สารวัตร... ถ้าผมร่ายมนตร์ปิดผนึก ผมต้องใช้เลือดจากใจของผู้ที่ยินยอม ถ้าผมทำไป... ชีวิตผมจะเหลือไม่ถึงรุ่งสาง” อชิระหันกลับมา ยิ้มจางๆ ที่มุมปาก “ถ้าชีวิตคุณแลกกับความจริงที่ผมต้องรู้ และแลกกับวิญญาณที่ถูกกักขังพวกนี้... คุณคิดว่าผมจะปล่อยให้คุณทำคนเดียวหรือไง?” เสียงฝีเท้าหนักๆ เริ่มดังใกล้เข้ามา เงาดำมืดบนผนังเริ่มขยับออกจากพื้นปูน มันยื่นกรงเล็บแหลมคมออกมาพร้อมกับเสียงกรีดร้องที่บาดลึกถึงแก้วหู อชิระกระชับมือที่ถือไฟฉายแน่น อีกมือหนึ่งคว้ามือของรวินท์ไว้มั่น “นับสามนะ... เราจะเปิดโปงความจริงใต้กลิ่นธูปนี้ไปพร้อมกัน” เสียงอักขระไสยเวทดังขึ้นพร้อมกับกำแพงตึกที่เริ่มร้าวลึก รวินท์หลับตาลงเตรียมสวดบทส่งวิญญาณครั้งสุดท้าย แต่ก่อนที่เขาจะเริ่มคำแรก เสียงของอชิระก็ดังขัดขึ้นมาด้วยความตกใจอย่างที่สุด “รวินท์... ดูนั่น!” อชิระชี้ไปที่มุมมืดที่เงาดำกำลังคืบคลานเข้ามา ไม่ใช่แค่ผีร้ายที่พวกเขาเจอ แต่กลับเป็น 'รวินท์อีกคน' ที่เดินออกมาจากเงา ในมือนั้นถือสมุดบันทึกเล่มเดียวกับที่รวินท์พกติดตัว และที่น่าตกใจที่สุดคือ... ในสมุดเล่มนั้น มีชื่อของสารวัตรอชิระถูกเขียนกำกับด้วยลายมือของรวินท์เองว่า 'เป้าหมายรายต่อไป' รวินท์เบิกตากว้าง หัวใจกระตุกวูบ เขาไม่เคยเขียนชื่อนี้... และเขาก็ไม่เคยเห็นสมุดเล่มนั้นมาก่อนเลยในชีวิต ขอขอบคุณทุกท่านที่ร่วมเป็นพยานในเงามืดที่กำลังจะถูกเปิดเผย หวังว่าทุกท่านจะยังไม่ถอดใจจากความจริงที่ซับซ้อนนี้ แล้วพบกันในตอนต่อไปนะคะ นภากระซิบผี