ปริศนาบ้านร้าง

“หยุด! อย่าก้าวไปข้างหน้าอีกรวินท์ ตรงนั้น...พื้นมันไม่ได้มั่นคงอย่างที่ตาเห็น” เสียงกระซิบแหบพร่าของอชิระดังขึ้นท่ามกลางความเงียบงันที่กดทับจนหูอื้อ เขารั้งต้นแขนของรวินท์ไว้แน่นจนนิ้วมือจมลงไปในเนื้อผ้า สารวัตรหนุ่มผู้ยึดมั่นในหลักการทางนิติวิทยาศาสตร์บัดนี้ใบหน้าซีดเผือด แม้จะพยายามรักษาระดับลมหายใจให้คงที่ แต่เหงื่อกาฬที่ผุดซึมตามขมับก็ฟ้องชัดว่าเขากำลังเผชิญกับสิ่งที่ ‘จับต้องไม่ได้’ แต่รุนแรงกว่ากระสุนปืนนัดไหนที่เขาเคยเผชิญ รวินท์หยุดชะงัก สายตาที่นิ่งสงบดั่งผิวน้ำในยามค่ำคืนจ้องเขม็งไปยังความมืดเบื้องหน้า บ้านร้างไม้สักเก่าแก่หลังนี้ไม่ใช่แค่ที่พักอาศัยของฝุ่นผงและปลวก แต่มันคือสุสานของความทรงจำที่บิดเบี้ยว กลิ่นอับชื้นผสมปนเปกับกลิ่นธูปจางๆ ลอยอบอวลอยู่รอบตัว ราวกับว่ามีใครบางคนเพิ่งจุดมันขึ้นเมื่อไม่กี่นาทีก่อน “ผมไม่ได้มองที่พื้นครับ สารวัตร” รวินท์เอ่ยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าสั่นไหวเล็กน้อย “ผมมองที่เด็กคนนั้น...เขายืนรอเราอยู่ที่บันไดขั้นที่ห้า” อชิระกลืนน้ำลายอึกใหญ่ เขาใช้ไฟฉายในมือฉายกราดไปทั่วทิศทาง ลำแสงสีขาวนวลทำหน้าที่ได้เพียงแหวกความมืดออกเป็นหย่อมๆ ก่อนจะถูกกลืนกินโดยเงาสลัวที่เต้นเร้าอยู่ตามมุมห้อง “ที่นั่นไม่มีใคร ทั้งบ้านนี้ว่างเปล่า รวินท์...คุณกำลังหลอนไปเองหรือเปล่า” “ถ้าผมหลอนไปเอง กลิ่นธูปนี้ล่ะครับ?” รวินท์หันมาสบตาอีกฝ่าย ดวงตาของเขาดูเหนื่อยล้าแต่แฝงด้วยความเมตตา “สารวัตรเชื่อในหลักฐานที่พิสูจน์ได้ด้วยเครื่องมือ แต่คนตายไม่ได้มีเครื่องมือวัดค่าทางวิทยาศาสตร์ พวกเขามีเพียง ‘ความห่วง’ ที่รั้งไว้ให้วนเวียนอยู่ในโลกที่พวกเขาไม่ควรอยู่แล้ว” อชิระกัดริมฝีปากแน่น เขาไม่ได้ปฏิเสธความจริงตรงหน้าอีกต่อไป ตลอดการทำงานร่วมกับรวินท์ ความเชื่อที่เคยฝังหัวว่าโลกนี้มีเพียงสิ่งที่มองเห็นค่อยๆ พังทลายลง เขาก้มลงหยิบเครื่องตรวจวัดคลื่นแม่เหล็กไฟฟ้าที่พกติดตัวมาตามคำแนะนำของรวินท์ หน้าจอเข็มเล็กๆ สั่นไหวอย่างบ้าคลั่งจนเสียงดัง ‘จี๊ด’ บาดแก้วหู “เขากำลัง...โกรธงั้นหรือ?” อชิระถามพลางกวาดสายตาสำรวจรอบตัวด้วยความระแวดระวัง “เปล่าครับ...เขาแค่กำลังกลัว” รวินท์ก้าวเดินไปข้างหน้าอย่างช้าๆ จังหวะการก้าวเท้าของเขาเบาราวกับแมว ทิ้งห่างจากอชิระไปไม่กี่ก้าว ทันใดนั้น เงาสีดำสนิทที่เคยมุมอับใต้บันไดก็เริ่มขยายตัว ราวกับหมึกที่หยดลงในแก้วน้ำใส มันก่อรูปร่างเป็นเด็กชายตัวจ้อย ร่างกายกึ่งโปร่งแสงที่ดูไม่สมประกอบนัก ผิวหนังมีรอยช้ำจางๆ เหมือนถูกกดทับด้วยแรงมหาศาล เด็กชายไม่ได้พูดอะไร ดวงตากลมโตนั่นไม่ได้แสดงความอาฆาต แต่กลับเต็มไปด้วยความสับสน รวินท์ทรุดตัวลงนั่งคุกเข่า วางมือลงบนพื้นไม้ที่ผุพังราวกับจะขออนุญาตเจ้าของสถานที่ “เรามาเพื่อช่วย ไม่ได้มาเพื่อรบกวน” รวินท์กล่าวถ้อยคำอ่อนโยน “เธอติดอยู่ที่นี่นานเกินไปแล้ว...บอกผมได้ไหมว่าสิ่งที่เธอซ่อนไว้ใต้รอยแยกของไม้กระดานนี้คืออะไร?” ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง กระแสลมเย็นเยียบพัดผ่านช่องหน้าต่างที่แตกละเอียด อชิระรู้สึกได้ถึงแรงกดทับมหาศาลที่กดไหล่เขาไว้จนเกือบทรุดลงกับพื้น สัญชาตญาณตำรวจเตือนให้เขารีบถอยห่าง แต่ความรู้สึกเห็นอกเห็นใจต่อวิญญาณเด็กน้อยเบื้องหน้ากลับทำให้เขาตรึงร่างไว้แน่น รวินท์เอื้อมมือไปสัมผัสแผ่นไม้กระดานที่สั่นไหวเบาๆ ทันทีที่ปลายนิ้วแตะลงบนรอยแยก กระแสไฟฟ้าสถิตก็วิ่งปราดผ่านร่างของเขาราวกับถูกไฟช็อต ภาพนิมิตตัดฉับเข้ามาในหัว... เสียงร้องไห้ที่ถูกกลบด้วยเสียงหัวเราะของใครบางคน แรงกระแทกที่หน้าอก และความมืดมิดที่มาเยือนก่อนวัยอันควร “ไม่ใช่...ไม่ใช่แค่อุบัติเหตุ” รวินท์พึมพำ น้ำเสียงเต็มไปด้วยความโกรธเคืองที่ถูกกดทับไว้ “สารวัตรครับ เตรียมจดสิ่งที่ผมจะพูดต่อไปนี้ให้ดี...เด็กคนนี้ไม่ได้ตายเอง แต่เขากำลังพยายามจะบอกว่า ‘ผู้ที่พรากชีวิตเขาไป’ ยังคงอาศัยอยู่ในเมืองนี้ และตอนนี้...” รวินท์เงยหน้าขึ้นมองอชิระ แววตาที่เคยอบอุ่นบัดนี้เปลี่ยนเป็นเคร่งขรึมและหวาดหวั่นอย่างไม่เคยเป็นมาก่อน “เขาไม่ได้อยู่คนเดียว...เขากำลังจับมือใครบางคนอยู่ข้างหลังผม” อชิระรีบหมุนตัวหันไปด้านหลังทันที แสงไฟฉายส่องกระทบกับร่างสูงโปร่งในชุดสีดำสนิทที่ยืนอยู่ตรงประตูทางเข้าบ้านร้างตั้งแต่เมื่อไหร่ไม่มีใครทราบ ใบหน้าของคนผู้นั้นถูกบดบังด้วยหมวกปีกกว้าง แต่รอยยิ้มที่มุมปากซึ่งสะท้อนแสงจันทร์นั้นกลับทำให้คนทั้งสองต้องหยุดหายใจ “ตามหาฉันอยู่เหรอ...คนหนังสือเก่า?” เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น พร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เหยียบลงบนเศษแก้วจนแตกละเอียดดังเปรี้ยง! ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดไปกับรวินท์และสารวัตรอชิระในค่ำคืนนี้ หวังว่าทุกท่านจะเตรียมตัวรับมือกับความจริงที่จะเปิดเผยในตอนต่อไปนะคะ แล้วพบกันใหม่ค่ะ นภากระซิบผี