เสียงร้องจากขุมนรก

“นั่นไม่ใช่แม่ของคุณ รวินท์... ตั้งสติหน่อย!” เสียงตะโกนของอชิระดังก้องไปทั่วร้านหนังสือเก่าแก่ที่บัดนี้ราวกับถูกตัดขาดจากโลกภายนอก บรรยากาศภายในร้านไม่ได้เงียบสงบเหมือนทุกวัน กลิ่นกระดาษเก่าผสมกับกลิ่นอับชื้นจางๆ ถูกแทนที่ด้วยกลิ่นกำยานที่ฉุนกึกจนน่าสะอิดสะเอียน ทว่าที่น่ากลัวกว่ากลิ่น คือเสียงร้องโหยหวนที่ดังมาจากชั้นวางหนังสือวรรณกรรมคลาสสิกตรงมุมห้อง รวินท์ยืนนิ่งสนิท ดวงตาของเขาเบิกกว้างจ้องมองไปยังร่างโปร่งแสงที่สวมชุดผ้าไหมสีมอซอ มือซีดเผือดของหญิงวัยกลางคนกำลังกรีดนิ้วไปตามสันหนังสือ แสงจากตะเกียงน้ำมันในมืออชิระไหววูบราวกับมีมือที่มองไม่เห็นพยายามจะดับมันลง “แม่...” รวินท์ขานเรียกอีกครั้ง เสียงของเขาแหบพร่าและสั่นสะท้าน มือของเขายกขึ้นหมายจะเอื้อมไปหา แต่ทันใดนั้น ร่างของหญิงสาวคนนั้นก็หันขวับ ใบหน้าของเธอไม่ได้เรียบเฉย แต่กลับบิดเบี้ยวจนน่ากลัว ผิวหนังรอบดวงตาฉีกขาดออกจนเห็นโพรงมืดมิดที่มีแมลงวันนับร้อยไต่ยั้วเยี้ยออกมา “อย่ามองตาเธอ! รวินท์!” อชิระพุ่งเข้ามากระชากแขนรวินท์แรงๆ ก่อนจะเหวี่ยงร่างของเพื่อนหนุ่มให้หลบไปอยู่ด้านหลัง พร้อมกับชักปืนพกคู่ใจออกมา ทั้งที่เขารู้ดีว่ากระสุนตะกั่วไม่มีวันหยุดยั้งสิ่งเหนือธรรมชาติได้ แต่ในสถานการณ์คับขัน สัญชาตญาณตำรวจคือสิ่งเดียวที่เขายึดเหนี่ยวไว้ “อชิระ... เธอไม่ได้มาเพื่อทำร้ายผม เธอมาเพื่อบอกอะไรบางอย่าง” รวินท์พยายามสะบัดตัวออก แต่สายตาของเขายังคงจับจ้องไปที่ร่างนั้นด้วยความโหยหาที่ลึกซึ้งเกินกว่าจะอธิบาย ทันใดนั้น เสียงกรีดร้องที่แหลมสูงจนแก้วหูแทบแตกก็ระเบิดออกมา ชั้นหนังสือไม้โอ๊กเก่าแก่เริ่มสั่นสะเทือน หนังสือจำนวนมหาศาลตกลงมากระจัดกระจายบนพื้นราวกับถูกแรงมหาศาลผลักออก แรงลมหมุนวนอยู่ใจกลางร้านหนังสือจนฝุ่นผงฟุ้งตลบ อชิระกัดฟันแน่น ร่างกายของเขารู้สึกหนักอึ้งเหมือนถูกกดทับด้วยแรงมหาศาล เขาพยายามพยุงตัวไม่ให้ล้มลงในขณะที่วิญญาณตนนั้นพุ่งร่างเข้ามาด้วยความเร็วสูง “ออกไปจากตรงนี้!” อชิระตะโกนก้อง เขาคว้าสร้อยประคำไม้จันทน์ที่รวินท์เคยให้ไว้ขึ้นมาสวดภาวนาด้วยใจที่มุ่งมั่น ถึงแม้เขาจะเป็นคนเชื่อมั่นในเหตุผล แต่การได้ร่วมทุกข์ร่วมสุขกับรวินท์มาหลายคดี ทำให้เขาเรียนรู้ที่จะใช้ ‘ศรัทธา’ เป็นอาวุธในยามที่วิทยาศาสตร์ไร้ความหมาย วิญญาณหญิงสาวชะงักกึกเมื่อแสงสีทองจางๆ แผ่ออกมาจากสร้อยประคำของอชิระ เธอถอยกรูดไปจนชนกับผนังร้านก่อนจะแผดเสียงร้องที่เป็นภาษาไม่ชัดเจนคล้ายกับเสียงสำลักน้ำ รวินท์ฝืนความรู้สึกเจ็บปวดในใจ เขาเดินก้าวข้ามกองหนังสือออกมาเผชิญหน้ากับเธอด้วยความกล้าหาญ “ถ้าคุณคือแม่... โปรดให้สัญญาณผม ผมไม่รู้ว่าอะไรกักขังคุณไว้ที่นี่ แต่ผมจะช่วยคุณเอง” รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงที่นุ่มนวลที่สุดเท่าที่จะทำได้ แม้ร่างกายของเขาจะเย็นเยียบจนสั่นสะท้านจากไอสังหารที่แผ่ออกมา วิญญาณแม่ของเขานิ่งไปชั่วขณะ มือที่เคยบิดเบี้ยวเริ่มคลายออก ใบหน้าที่ดูน่ากลัวเริ่มจางลงกลับมาเป็นใบหน้าที่อ่อนโยนเหมือนในความทรงจำ เธอขยับริมฝีปากที่ไม่มีเสียง แต่รวินท์อ่านปากนั้นออก... *“ใต้ธรณี... คืนนี้... จะมีคนมาแทนที่”* รวินท์ขมวดคิ้วด้วยความฉงน “หมายความว่าอย่างไรครับ? ใครจะมาแทนที่?” ยังไม่ทันที่วิญญาณจะตอบ ทันใดนั้น กระจกหน้าร้านก็แตกกระจายละเอียดเป็นผงละเอียด! ลมพายุขนาดย่อมพัดผ่านร่างของวิญญาณหญิงสาวจนสลายกลายเป็นละอองสีเทา ก่อนที่ความมืดมิดจะเข้าปกคลุมร้านหนังสือจนมืดสนิท อชิระรีบเปิดไฟฉายพุ่งตรงไปยังจุดที่วิญญาณตนนั้นเคยอยู่ แต่ที่นั่นกลับว่างเปล่า ทว่า สิ่งที่ปรากฏแทนที่กลับทำให้ทั้งคู่ต้องหยุดหายใจ บนพื้นไม้ที่เคยเต็มไปด้วยหนังสือ กลับมีรอยเท้าเปื้อนโคลนสดๆ ปรากฏขึ้น... มันไม่ใช่รอยเท้าคนธรรมดา แต่เป็นรอยเท้าขนาดใหญ่ที่มีเล็บคมยาวหยั่งลึกลงไปในเนื้อไม้ และรอยเท้านั้นไม่ได้หยุดอยู่แค่ในร้าน แต่มันลากยาวไปจนถึงประตูชั้นใต้ดินที่รวินท์พยายามจะปิดตายมาตลอดหลายปี อชิระหันไปมองรวินท์ด้วยสายตาที่เตือนภัย “รวินท์... ประตูนั่นมันเปิดอยู่” รวินท์ใจหายวาบเมื่อเห็นแผ่นไม้ปิดตายชั้นใต้ดินถูกกระชากออกจนเศษไม้วางเกลื่อนพื้น และจากความมืดมิดที่ลึกสุดหยั่งใต้ร้านหนังสือแห่งนี้ เสียงกระซิบที่คุ้นเคยที่สุด... เสียงของพ่อที่ตายไปนานแล้ว ก็ดังลอดขึ้นมาพร้อมกับเสียงลากโซ่เหล็กหนักๆ ที่ดังก้องกังวานไปถึงขั้วหัวใจ “รวินท์... พ่อกลับมาแล้ว... ให้พ่อขึ้นไปนะ” ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยความระทึกใจนะคะ หากท่านยังไม่อยากละสายตาจากบันทึกนี้ โปรดเตรียมใจให้พร้อมสำหรับบทถัดไป เพราะความจริงที่กำลังจะเปิดเผยอาจทำให้ท่านนอนไม่หลับไปอีกหลายคืนเลยค่ะ