รอยสักประหลาด

"ถอยออกไปให้ห่างจากศพเดี๋ยวนี้ รวินท์!" เสียงของสารวัตรอชิระตวาดลั่นห้องเก็บศพที่เย็นเยียบ กลิ่นฟอร์มาลีนที่อบอวลปนกับกลิ่นสาบสางจางๆ ทำให้บรรยากาศในห้องใต้ดินของสถานีตำรวจดูราวกับนรกจำลอง รวินท์ไม่ได้ถอยตามคำสั่ง เขายังคงก้มลงมองร่างไร้วิญญาณของชายวัยกลางคนที่เพิ่งถูกส่งมาเมื่อหนึ่งชั่วโมงก่อน มือของเขาสั่นระริกขณะที่ปลายนิ้วเกือบจะสัมผัสกับผิวหนังที่ซีดเผือดจนเกือบโปร่งแสง "คุณอชิระ... ผมไม่ได้สัมผัสเขา" รวินท์กล่าวด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตาที่จ้องมองจุดหนึ่งบนแผ่นหลังของศพนั้นวูบไหว "แต่สิ่งที่อยู่บนตัวเขา มันกำลังเรียกผม" สารวัตรหนุ่มถอนหายใจยาว วางแฟ้มเอกสารลงบนโต๊ะโลหะเสียงดังปึก เขาขยับแว่นสายตาพลางหันไปมองลูกน้องที่ยืนเฝ้าประตูด้วยสายตาดุๆ ให้ถอยออกไปก่อนจะเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเบาลง "คดีนี้ต่างจากทุกคดีที่ผ่านมา นายก็รู้ ชายคนนี้เสียชีวิตในห้องที่ล็อคกลอนจากด้านใน ไม่มีร่องรอยการต่อสู้ ไม่มีสารพิษ ผลชันสูตรเบื้องต้นบอกแค่ว่าหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลัน... แต่สภาพศพของเขาดูเหมือนคนที่หวาดกลัวอะไรบางอย่างจนตัวตาย" รวินท์ค่อยๆ เลิกผ้าดิบสีขาวที่คลุมร่างนั้นขึ้นสูงขึ้นอีกนิด แสงไฟนีออนเหนือศีรษะกะพริบถี่ๆ ราวกับจะประชดประชันความมืดมิดในใจของชายหนุ่ม ภายใต้ผิวหนังบริเวณสะบักขวาของศพ มีรอยสักสีหมึกดำสนิทที่ดูเหมือนกำลังเต้นตุบๆ ตามจังหวะการหายใจของคนที่ยังมีชีวิตอยู่ มันไม่ใช่ลายสักธรรมดา เส้นสายที่ขดตัวซ้อนทับกันดูคล้ายอักขระโบราณที่บิดเบี้ยวคล้ายสัตว์มีพิษที่กำลังดิ้นรนจะออกจากผิวหนัง "นี่ไม่ใช่เรื่องบังเอิญ" รวินท์พึมพำ นิ้วเรียวยาวของเขาขยับเข้าใกล้รอยสักนั้นอีกนิด "นี่คือ 'ตราประทับแห่งพันธสัญญาเลือด' มันคือไสยเวทที่สาบสูญไปนานแล้ว... ผู้ที่ถือครองรอยสักนี้ไม่ได้ตายเพราะหัวใจล้มเหลว แต่วิญญาณถูก 'สูบ' ออกจากร่างไปเพื่อเป็นเครื่องเซ่นสังเวยบางอย่าง" อชิระขมวดคิ้วแน่น "ไสยเวท? รวินท์ นายกำลังพูดถึงเรื่องที่พิสูจน์ไม่ได้อีกแล้วนะ ที่นี่สถานีตำรวจ ไม่ใช่สำนักทรง" "ถ้ามันพิสูจน์ไม่ได้ แล้วอุณหภูมิในห้องนี้ที่ลดต่ำลงจนลมหายใจเราเป็นไอทั้งที่เป็นฤดูร้อนล่ะคะ สารวัตร?" รวินท์หันไปมองชายหนุ่มด้วยสายตาที่เปี่ยมไปด้วยความโศกเศร้า "ดูที่ดวงตาของเขาสิ..." อชิระก้มลงมองตาม นิ้วมือของเขาสั่นเล็กน้อยโดยไม่รู้ตัว ดวงตาของศพที่ควรจะปิดสนิทตามธรรมชาติของการชันสูตร กลับเบิกโพลง รูม่านตาขยายกว้างจนเกือบเห็นเป็นสีดำสนิท และที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดคือ หยาดเลือดจางๆ ที่ไหลซึมออกมาจากหัวตา ค่อยๆ ก่อตัวเป็นรูปทรงที่ดูคล้ายกับ... สัญลักษณ์เดียวกันกับรอยสักบนแผ่นหลัง "มันกำลังจ้องมองเรา" รวินท์กระซิบ น้ำเสียงของเขาสั่นเครือราวกับพยายามอดกลั้นความรู้สึกบางอย่างที่พยายามปะทุออกมาจากส่วนลึกของความทรงจำ "ตอนที่ครอบครัวของผมจากไป... ผมเห็นสัญลักษณ์นี้ในนิมิตสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะกลายเป็นเถ้าถ่าน" บรรยากาศในห้องเงียบงันลงทันที เสียงนาฬิกาบนฝาผนังดัง 'ติ๊ก... ติ๊ก...' ราวกับเสียงเต้นของหัวใจที่กำลังนับถอยหลัง อชิระรู้สึกได้ถึงความเย็นเยือกที่แล่นเข้าสู่ไขสันหลัง เขารู้ดีว่ารวินท์ไม่เคยโกหก โดยเฉพาะเรื่องที่เกี่ยวข้องกับอดีตที่แตกสลายของเขา "รวินท์ ถอยออกมาเถอะ" อชิระเอ่ยน้ำเสียงอ่อนลง วางมือลงบนไหล่ของชายหนุ่ม "เราจะหาทางสืบเรื่องนี้ด้วยวิธีของเรา... วิธีของโลกใบนี้" ทันใดนั้น แสงไฟนีออนเหนือหัวก็ดับพรึบลงพร้อมกันทั้งห้อง ความมืดเข้าปกคลุมจนมองไม่เห็นแม้แต่นิ้วมือตัวเอง ในความเงียบงันที่น่าอึดอัดนั้น รวินท์รู้สึกถึงสัมผัสแผ่วเบาที่พาดผ่านลำคอ ราวกับมีใครบางคนมาประชิดตัวเขาจากด้านหลัง ความรู้สึกเย็นเฉียบของปลายนิ้วไร้ชีวิตแตะลงที่ต้นคอของเขาเบาๆ พร้อมกับเสียงกระซิบที่แหบพร่าและเย็นยะเยือกที่ดังขึ้นข้างหู *“นึกว่า... จะลืมพวกเราได้แล้วเสียอีก... รวินท์...”* รวินท์ตัวแข็งทื่อ ลมหายใจสะดุดกึก ความทรงจำที่ถูกกักขังไว้ในกล่องเหล็กส่วนลึกในจิตใจเริ่มสั่นคลอน อชิระคว้าไฟฉายจากเอวขึ้นมาเปิด แล้วสาดแสงไปที่ร่างบนเตียง... ร่างที่ควรจะนอนนิ่งอยู่บนเตียง กลับหายไป! เหลือเพียงผ้าดิบที่กองอยู่บนโลหะเย็นๆ และรอยเลือดสดๆ ที่ยังคงหยดติ๋งๆ ลงบนพื้นห้อง แต่สิ่งที่ทำให้หัวใจของทั้งสองแทบหยุดเต้น คือประตูเหล็กหนาที่ควรจะถูกล็อคไว้อย่างแน่นหนา กลับค่อยๆ แง้มเปิดออกช้าๆ พร้อมกับร่างของหญิงสาวในชุดสีขาวเปื้อนเลือด ที่ยืนก้มหน้าอยู่ในความมืดสลัวเบื้องหลังประตู เธอค่อยๆ เงยหน้าขึ้นเผยให้เห็นรอยสักสีดำสนิทที่ลามขึ้นมาถึงลำคอ ก่อนที่เธอจะแสยะยิ้มที่ดูบิดเบี้ยวจนน่ากลัว "คุณรวินท์... ฉันกลับมาทวงสัญญาแล้วนะคะ" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านความหลอนและปมปริศนาไปกับนภากระซิบผีนะคะ