คำเตือนจากกระแสลม

“วางปืนลงซะ รวินท์... สิ่งที่นายกำลังเผชิญหน้าอยู่ มันไม่ใช่กระสุนที่จะหยุดได้ด้วยเหล็กกล้า” น้ำเสียงทุ้มต่ำของสารวัตรอชิระไม่ได้มาพร้อมกับความเกรี้ยวกราด แต่เป็นความสั่นไหวที่พยายามเก็บซ่อนไว้ใต้มาดตำรวจผู้สุขุม เขาคว้าข้อมือของรวินท์ไว้แน่นขณะที่ชายหนุ่มกำลังจะก้าวเท้าผ่านธรณีประตูศาลเจ้าเก่าแก่ท้ายหมู่บ้านเข้าไปเพียงลำพัง รวินท์หยุดชะงัก ดวงตาคู่คมที่เคยนิ่งสงบกลับวูบไหวราวกับเปลวเทียนที่ถูกพายุโหมกระหน่ำ เขาสะบัดข้อมือออกอย่างแผ่วเบา ทว่าแววตาที่หันกลับมามองอชิระนั้นกลับว่างเปล่าจนน่าใจหาย “คุณอชิระ... ถ้าผมไม่เข้าไป คนที่จะไม่ได้กลับออกมาไม่ใช่แค่ผม แต่เป็นความจริงทั้งหมดที่พวกเราตามหามาตลอดสามเดือนนี้” รวินท์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ราวกับกำลังท่องบทกวีที่แสนโศกเศร้า “ได้กลิ่นไหมคะ? กลิ่นกำยานที่ไหม้ไม่หมด... กลิ่นของความแค้นที่ถูกฝังกลบมานานกว่าหนึ่งศตวรรษ” อชิระขมวดคิ้ว มือข้างหนึ่งแตะปืนที่ข้างเอวโดยสัญชาตญาณ ทว่าเมื่อมองเข้าไปในความมืดมิดภายในศาลเจ้า เขากลับไม่เห็นสิ่งใดนอกจากความอ้างว้าง “ผมเป็นตำรวจ หน้าที่ของผมคือคุ้มครองชีวิตคน ไม่ใช่ปล่อยให้นายเดินเข้าไปหาความตายตามคำสั่งของพวกที่ไร้ตัวตน” “พวกเขาไม่ใช่แค่ ‘พวกที่ไร้ตัวตน’ นะคะ” รวินท์ถอนหายใจยาว แววตาของเขาทอดมองไปยังเสาไม้เก่าคร่ำคร่าภายในศาลเจ้า “พวกเขาคือรอยร้าวในอดีตที่ผมเป็นคนทำมันแตกสลายเอง” ก่อนที่อชิระจะทันได้โต้แย้ง เสียงหวีดหวิวของกระแสลมก็ดังแทรกขึ้นมา ราวกับเสียงกระซิบของคนนับร้อยที่กำลังกรีดร้องอยู่ในกรงขัง อุณหภูมิรอบกายลดต่ำลงจนลมหายใจกลายเป็นไอจางๆ ทันใดนั้น เงาร่างหนึ่งก็ปรากฏขึ้นที่มุมเสา—ชายชราในชุดไทยโบราณที่ดูเลือนรางราวกับหมอกควัน ใบหน้าของเขามีรอยแผลเป็นพาดผ่านดวงตาที่ปิดสนิท แต่มันกลับจับจ้องมาที่รวินท์อย่างทรงพลัง อชิระยืนนิ่งค้าง เขาเห็นมันแล้ว... วิญญาณบรรพบุรุษที่รวินท์พยายามเลี่ยงมาตลอด ชายชราไม่ได้ขยับปาก แต่เสียงนั้นกลับดังก้องขึ้นในหัวของรวินท์โดยตรง *“เจ้ายังไม่พร้อมจะแบกรับน้ำหนักของสายเลือดนี้ รวินท์... กงล้อแห่งกรรมกำลังหมุนกลับมาหาเจ้า สิ่งที่เจ้าเคยทิ้งไว้ในกองเพลิงกำลังจะลุกโชนขึ้นมาใหม่ในคราบของคนที่เจ้าไว้ใจที่สุด”* รวินท์กำหมัดแน่นจนสั่น “ผมต้องทำยังไง... ถึงจะหยุดมันได้” *“เลิกแสวงหาความจริงที่เจ้าไม่อยากเห็น... แต่จงมองสิ่งที่อยู่ตรงหน้า”* ร่างวิญญาณชี้มือเรียวยาวไปยังเงาที่ทอดยาวของอชิระบนพื้นดิน ซึ่งในขณะนั้น เงาของสารวัตรหนุ่มกลับเริ่มบิดเบี้ยว กลายเป็นรูปทรงของสัตว์ร้ายที่มีเขี้ยวเล็บงอกยาวออกมาจากเงามืด! “รวินท์! นายมองอะไร!” อชิระตะโกนถามเมื่อเห็นรวินท์จ้องมองที่พื้นด้วยความตื่นตระหนก “นายเห็นอะไรกันแน่!” รวินท์ถอยกรูดหลังชนกับแผ่นอกของอชิระ หัวใจของเขาเต้นรัวราวกับกลองรบ กลิ่นธูปที่เคยหอมรัญจวนกลับกลายเป็นกลิ่นเหม็นไหม้ของเนื้อสดที่ถูกย่างบนไฟ เขาหันขวับไปมองชายหนุ่มผู้เป็นคู่คิดข้างกาย—อชิระที่เขาทั้งรักและไว้ใจกำลังยืนหอบหายใจ ความขัดแย้งในใจของรวินท์ตีกันวุ่นวาย ความทรงจำเมื่อครั้งอดีตที่ครอบครัวเขาตายในเหตุการณ์เพลิงไหม้ลึกลับแล่นเข้ามาในหัว *สิ่งที่เจ้าเคยทิ้งไว้ในกองเพลิง... กำลังจะลุกโชนขึ้นมาใหม่...* คำเตือนนั้นยังคงดังก้อง รวินท์เอื้อมมือไปแตะแขนเสื้อของอชิระ แต่เขากลับรู้สึกถึงไอเย็นจัดที่แผ่ออกมาจากร่างของอีกฝ่าย ไม่ใช่ไอเย็นจากวิญญาณ... แต่เป็นไอเย็นจาก ‘ความตาย’ ที่เพิ่งผ่านการฆ่าคนมาหมาดๆ “คุณอชิระ...” รวินท์กระซิบ เสียงของเขาแหบพร่า “สารวัตรที่ผมรู้จัก... ไม่เคยมีกลิ่นกำยานติดตัวแบบนี้... คุณไปที่ไหนมาเมื่อตอนค่ำคะ?” อชิระชะงักไปครู่หนึ่ง รอยยิ้มที่เขามอบให้รวินท์ทุกครั้งกลับดูบิดเบี้ยวในสายตาของชายหนุ่ม เขาค่อยๆ ขยับตัวเข้ามาใกล้ จนลมหายใจของทั้งคู่รดกัน “รวินท์... นายรู้ไหมว่าทำไมฉันถึงเลือกมาเป็นตำรวจที่คอยตามล่าเรื่องแบบนี้” เขาโน้มตัวลงมากระซิบที่ข้างหูของรวินท์ “ก็เพราะว่าในวันที่ครอบครัวของนายถูกเผาทั้งเป็น... ฉันเป็นคนเดียวที่ยืนถือไม้ขีดไฟอยู่ในมุมมืดนั้นยังไงล่ะ” ในจังหวะนั้นเอง อชิระควักวัตถุสีดำสนิทออกมาจากกระเป๋าเสื้อ มันเป็นยันต์เก่าแก่ที่รวินท์คุ้นเคยดี มันคือยันต์ที่สาบสูญไปพร้อมกับคดีของตระกูลเขา อชิระไม่ได้คว้าปืน แต่มือที่สั่นเทาของเขากลับกดวัตถุนั้นลงบนกลางหน้าผากของรวินท์ด้วยแรงมหาศาล! ความมืดมิดเข้าจู่โจมดวงตาของรวินท์ในทันที เสียงกระซิบสุดท้ายจากวิญญาณบรรพบุรุษดังขึ้นเป็นครั้งสุดท้ายก่อนที่ทุกอย่างจะดับวูบไป... *“หนีไป... รวินท์... ก่อนที่เขาจะกลืนกินวิญญาณของเจ้าไปเป็นส่วนหนึ่งของเงา!”* ขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านเงามืดมาด้วยกันในตอนนี้นะคะ นภากระซิบผีสัญญาว่าจะรีบมาไขปมในตอนต่อไปให้เร็วที่สุดค่ะ