การเฝ้าระวัง

"ถ้าครั้งนี้เราพลาด นั่นหมายความว่าเราไม่มีโอกาสได้แก้ตัวอีกแล้วนะรวินท์ นายแน่ใจเหรอว่าไอ้เศษกระดาษยันต์นั่นมันบอกพิกัดไม่ผิด?" สารวัตรอชิระเคาะนิ้วลงบนโต๊ะไม้เก่าๆ ในร้านหนังสือของรวินท์เป็นจังหวะเนิบนาบ ทว่าหนักหน่วง ในห้องทำงานมืดสลัวมีเพียงแสงจากตะเกียงน้ำมันเพียงดวงเดียวที่เต้นระริกอยู่กลางโต๊ะ แผนผังอาคารร้างย่านชานเมืองที่ถูกขีดเขียนด้วยลายเส้นหวัดๆ ถูกกางแผ่หลาอยู่ตรงหน้า รวินท์ไม่ได้เงยหน้าขึ้นจากสมุดบันทึกเล่มหนา เขากำลังใช้ปลายนิ้วไล้ไปตามตัวอักษรสีชาดที่จางลงตามกาลเวลา "วิญญาณไม่ได้โกหกหรอกอชิระ แต่พวกเขาจำกัดความของ 'สถานที่' ได้ไม่เหมือนเรา สำหรับเขามันคือจุดจบ... สำหรับเรา มันคือคลังแสงของพวกเดรัจฉานวิชา" "ฉันไม่สนหรอกว่ามันจะเป็นคลังแสงหรือนรกขุมไหน" อชิระพ่นลมหายใจร้อนๆ ออกมา ก่อนจะเลื่อนซองปืนพกขึ้นมาตรวจสอบความพร้อม สายตาที่เคยเด็ดขาดของนายตำรวจหนุ่มฉายแววกังวล "แต่ถ้าฉันต้องเสียเพื่อนไปเพราะเรื่องไร้เหตุผลพวกนี้ ฉันคงให้อภัยตัวเองไม่ได้" รวินท์หยุดมือที่กำลังเขียน เขามองผ่านความมืดไปสบตากับอีกฝ่าย "ถ้ากลัว ก็กลับไปเสียตอนนี้เถอะครับ แต่อย่าลืมว่าสิ่งที่อยู่ในนั้น... มันไม่ได้รอให้เราพร้อม แต่มันกำลังกัดกินชีวิตของคนบริสุทธิ์ไปทีละคน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องสมุดจนได้ยินเสียงหัวใจของตนเอง รวินท์รู้ดีว่าเขากำลังลากเพื่อนคนเดียวที่มีลงมาในหลุมพรางของอดีต เขาเห็นภาพเงาเลือนลางของเด็กหญิงที่เคยตายไปต่อหน้าต่อตาในวัยเยาว์ทับซ้อนอยู่กับความเงียบงันนี้ มันไม่ใช่แค่การสืบสวน แต่มันคือการเผชิญหน้ากับความล้มเหลวที่เขาสะสมไว้ในใจ "นายก็รู้ว่าฉันไม่ถอย" อชิระแค่นยิ้มที่มุมปาก "เตรียมตัวให้พร้อม อีกหนึ่งชั่วโมงเราจะเคลื่อนพล" ... การเคลื่อนตัวท่ามกลางความมืดมิดในอาคารร้างช่างเชื่องช้าและเต็มไปด้วยความระแวดระวัง กลิ่นอับชื้นของเชื้อราผสมปนเปกับกลิ่นคาวเลือดจางๆ ที่ลอยมากับสายลมชวนให้รู้สึกคลื่นเหียน รวินท์ถือตะเกียงเล่มเล็กที่ห่อหุ้มด้วยกระดาษยันต์สีเหลืองหม่น แสงไฟที่ลอดออกมาเป็นเพียงลำแสงสลัวๆ ที่ไม่อาจสู้กับความมืดมิดที่หนาแน่นเหมือนน้ำมันดิบ อชิระเดินขนาบข้าง มือซ้ายจับไหล่รวินท์ไว้แน่นเพื่อเป็นสัญญาณว่าเขาอยู่ที่นี่ ไม่ห่างไปไหน สายตาของสารวัตรกวาดมองไปรอบห้องโถงกว้างที่มีเศษซากเครื่องรางและตุ๊กตาดินเผาถูกวางเรียงรายอย่างผิดธรรมชาติ "ทางซ้าย" รวินท์กระซิบเสียงเบาหวิว อชิระพยักหน้าเงียบๆ ทั้งคู่ก้าวเท้าผ่านกองกระดูกสัตว์ที่แตกละเอียดอยู่ใต้รองเท้าบูท ทันใดนั้น รวินท์ก็ชะงักกึก เขาไม่ได้มองทางเดินข้างหน้า แต่มองไปที่ผนังปูนที่แตกร้าว ซึ่งบัดนี้มันกำลังสั่นไหวราวกับมีบางสิ่งกำลังเต้นอยู่ใต้ผิวปูน *ตึก... ตึก... ตึก...* ไม่ใช่เสียงหัวใจของเขา แต่มันคือเสียงเคาะจากด้านหลังผนัง รวินท์วางมือลงบนกำแพงสัมผัสได้ถึงไอเย็นเยียบที่แล่นผ่านกระดูกสันหลัง "ที่นี่... มันไม่ใช่ที่คุมขังคนเป็น แต่มันคือที่หลอมวิญญาณ" "รวินท์ ถอยออกมา!" อชิระกระชากไหล่เขาแรงๆ พร้อมกับชักปืนขึ้นเล็งไปที่เงาดำที่พุ่งออกมาจากมุมมืด ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้าไม่ใช่คน แต่เป็นร่างของชายชราในชุดคลุมสีดำสนิทที่ดวงตาโบ๋กลวงไร้ตาสีขาวขุ่นจ้องมองมายังพวกเขา รอยยิ้มที่ฉีกกว้างจนถึงใบหูของมันชวนให้ขนลุกซู่ ในมือของมันถือกระดูกชิ้นเล็กๆ ที่รวินท์จำได้ดีว่าเป็นของชิ้นเดียวกันกับที่เขาเคยเห็นในสมุดบันทึกของครอบครัว "เจ้าหนู..." เสียงแหบพร่าเหมือนเสียงกระดาษทรายขัดไม้ดังออกมาจากลำคอที่ดูเหมือนจะเน่าเปื่อย "กลับมาหาข้าจนได้นะ... ทายาทคนสุดท้ายของสกุล" รวินท์รู้สึกถึงแรงบีบหัวใจที่รุนแรงจนแทบจะหยุดเต้น เขาไม่ทันได้เหนี่ยวไกหรือทำพิธีใดๆ เพราะชายชราคนนั้นกลับสลายตัวเป็นหมอกควันสีดำสนิทแล้วพุ่งเข้าใส่ร่างของอชิระแทน! "อชิระ!" รวินท์ร้องสุดเสียงขณะพุ่งตัวเข้าไปคว้าแขนเพื่อนเอาไว้ แต่ในจังหวะนั้นเอง อชิระกลับหันมามองเขาด้วยแววตาที่เปลี่ยนไป... ดวงตาคู่นั้นไม่ได้มีสีน้ำตาลเข้มเหมือนเดิม แต่มันกลายเป็นสีขาวขุ่นสนิทเช่นเดียวกับปีศาจตนนั้น อชิระยิ้มออกมา—รอยยิ้มที่น่าสะพรึงกลัวที่สุดเท่าที่รวินท์เคยเห็นในชีวิต "ขอบใจมากรวินท์... ที่พาข้าออกจากกรงขังเสียที" ก่อนที่รวินท์จะทันได้ตั้งตัว ประตูลับที่อยู่ด้านหลังของอชิระก็ปิดกระแทกเสียงดังสนั่น ล็อกขังพวกเขาไว้ในความมืดมิดที่ไม่มีทางออก โดยมีเพียงเสียงหัวเราะเยือกเย็นของอชิระที่ฟังดูบิดเบี้ยวจนไม่เหมือนมนุษย์ดังก้องไปทั่วห้อง การเดินทางผ่านรอยแผลเป็นครั้งนี้ นภากระซิบผีหวังว่าทุกท่านจะยังคงโอบกอดความมืดมิดนี้ไว้และก้าวไปพร้อมกับรวินท์ในตอนต่อไปนะคะ