ศัตรูร้ายในคราบนักธุรกิจ

กลิ่นหอมกรุ่นของพริกไทยดำคั่วใหม่และเนยแท้เข้มข้น กำลังลอยอบอวลไปทั่วห้องครัวสไตล์โมเดิร์นปนวินเทจ แต่บรรยากาศภายในกลับไม่ได้ชวนให้รู้สึกผ่อนคลายเหมือนเช่นเคย ความเงียบงันที่ถูกคั่นด้วยเสียงโลหะกระทบกันเป็นจังหวะหนักหน่วง ชวนให้หัวใจเต้นระรัวด้วยความตึงเครียด "ดูเหมือนว่าแขกไม่ได้รับเชิญกลุ่มใหม่ จะรีบมาเป็นปุ๋ยให้แปลงผักออร์แกนิกของเราเร็วกว่าที่คิดนะครับ..." ศิลาเอ่ยเสียงเยียบเย็น ดวงตาคมกริบดุจพญาอินทรีมองลอดผ่านกระจกหน้าต่างบานใหญ่ ออกไปยังแนวรั้วไม้ไผ่ริมสวนที่ทอดยยาวสุดสายตา มือหนาที่ผ่านการถืออาวุธปกป้องผืนแผ่นดิน บัดนี้กำลังหมุนมีดทำครัวสแตนเลสเนื้อดีด้ามยาวบนเขียงไม้ช้าๆ ทุกการเคลื่อนไหวเต็มไปด้วยความนิ่งสงบ แต่น่าเกรงขามจนน่าขนลุก ลินดาที่กำลังยืนเคี่ยวซอสเกรวี่สูตรลับเฉพาะสำหรับเสิร์ฟคู่กับสเต็กเนื้อสันนอก ชะელมือไปชั่วขณะ เธอสูดลมหายใจเข้าลึกเพื่อเรียกสติ กลิ่นหอมของสมุนไพรในมิติพิเศษที่เธอแอบดึงออกมาใช้ปรุงอาหารวันนี้ ช่วยปลอบประโลมประสาทสัมผัสที่ตึงเครียดให้กลับมาเฉียบคม หญิงสาววางทัพพีลงบนเคาน์เตอร์อย่างมั่น "พวกมันคงคิดว่าการส่งจดหมายขู่ไม่สำเร็จ เลยต้องใช้แผนสกปรกขั้นสุดท้ายสินะครับ" ลินดาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่าแววตากลับเปล่งประกายความเยียบเย็นไม่แพ้สามี "ส่งจดหมายขู่ยังไม่สาสมกับความโลภของพวกมันหรอครับ ลินดา" ศิลาวางมีดลง เสียงโลหะกระทบไม้ดังทึบเบาๆ เขาเดินเข้าไปใกล้ภรรหาสาว สวมกอดเอวบางจากด้านหลังอย่างทะนุถนอม ใบหน้าคมคายซบลงบนไหล่ลาด เปล่งเสียงกระซิบที่เต็มไปด้วยความอบอุ่นและพลังปกป้อง "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของผมเถอะครับ คนที่กล้ามายุ่งกับสวนผักหยาดเหงื่อแรงงานของเรา และกล้าหาญพอจะขู่ภรรยาผม... สมควรได้รับบทเรียนที่จำไปจนวันตาย" ตระกูลฝั่งแม่ของลินดา หรือจะพูดให้ถูกคือญาติผู้พี่อย่าง 'ประวิทย์' นักธุรกิจอสังหาริมทรัพย์จอมปลอมที่เบื้องหลังเน่าเฟะยิ่งกว่ากองขยะเปียก พวกมันพยายามทุกวิถีทางเพื่อกว้านซื้อที่ดินแปลงนี้เพื่อนำไปทำโครงการจัดสรร แต่ลินดาและศิลายืนกรานปฏิเสธเสียงแข็งมาโดยตลอด จนกระทั่งเมื่อช่วงบ่ายวันนี้ จดหมายเตือนฉบับสุดท้ายถูกส่งมาพร้อมคำขู่ว่า หากไม่เซ็นสัญญาโอนที่ดินภายในสัปดาห์นี้ อาจเกิด 'อุบัติเหตุไม่คาดฝัน' ขึ้นกับสวนผักและบ้านหลังนี้ และดูเหมือนว่า... อุบัติเหตุที่พวกมันพูดถึง กำลังเคลื่อนตัวเข้ามาใกล้ทุกที "ระวังตัวด้วยนะครับ ศิลา" ลินดาหันกลับมาสบตาผู้เป็นสามี มือเรียวบางสัมผัสแก้มสากที่มีหนวดเคราครึ้มเบาๆ "ผมไม่ได้ห่วงคุณหรอกครับ แต่ผมห่วงพวกมันต่างหากว่าจะรอดกลับออกไปจากเขตหวงห้ามของสามีร้อยเอกทหารเก่าได้หรือเปล่า" รอยยิ้มมุมปากของศิลาปรากฏขึ้น ชายหนุ่มโน้มตัวลงจุมพิตหน้าผากมนด้วยความรักใคร่ ก่อนจะหยิบปืนพกสั้นที่ซ่อนไว้ใต้ซองหนังข้างเอวออกมาตรวจสอบกระสุนอย่างคล่องแคล่ว ท่าทีของเขาไร้ซึ่งความตื่นตระหนก มีเพียงความสุขุมเยือกเย็นของนายทหารผ่านศึกที่ผ่านสนามรบมาโชกโชน ในขณะเดียวกัน ที่บริเวณชายขอบแปลงผักสลัดออร์แกนิกแปลงที่สาม ซึ่งอยู่ติดกับแนวป่าหลังไร่ เงาดำทะมึนสามร่างกำลังเคลื่อนไหวอย่างลับๆ ล่อๆ กลิ่นฉุนแปลกประหลาดเริ่มลอยมาตามสายลมยามค่ำคืน มันไม่ใช่กลิ่นหอมของดินหรือกลิ่นอายธรรมชาติ แต่เป็นกลิ่นแปร่งปร่าของน้ำมันเบนซินที่ถูกเทราดลงบนพื้นหญ้าแห้งอย่างจงใจ "เฮ้ย รีบๆ ราดตรงนี้ให้หมด แล้วจุดไฟซะ! คุณประวิทย์สั่งมาว่า ถ้าเผาแปลงผักหลักนี้วอด เจ้าของที่มันจะไม่มีปัญญาทำมาหากิน และยอมขายที่ดินราคาถูกให้เราเองแหละวะ" เสียงกระซิบแหบพร่าดังขึ้นจากชายร่างท้วม สวมหมวกแก๊ปดึงปีกต่ำเพื่ออำพรางใบหน้า มือสกปรกถือไฟแช็กสแตนเลสเตรียมดีดประกายไฟลงบนกองฟางที่ชุ่มโชกด้วยน้ำมันเชื้อเพลิง รอยยิ้มเหี้ยมเกรียมปรากฏบนใบหน้าของชายฉกรรจ์รับจ้างวาน ทว่าในวินาทีที่เปลวไฟดวงแรกกำลังจะถูกจุดขึ้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นก้าวเข้ามาประชิดตัวพวกมันอย่างไร้สุ้มเสียงราวกับภูตผี "น่าเสียดายนะครับที่ปุ๋ยอินทรีย์เกรดพรีเมียมของผม ไม่ได้มีไว้ใช้สำหรับรองรับขยะเปียกประเภทพวกคุณ" เสียงทุ้มต่ำแต่ทรงพลังดังขึ้นจากด้านหลัง ราวกับเสียงกัมปนาทที่ผ่ากลางความมืด ชายฉกรรจ์ทั้งสามสะดุ้งสุดตัว หันขวับกลับไปหมายจะหยิบอาวุธ แต่ทว่า... ปลายกระบอกปืนเย็นเฉียบของศิลากลับจ่อเข้าที่ขมับของหัวหน้าโจรรับจ้างเสียแล้ว ในขณะเดียวกัน จากระเบียงบ้านพักชั้นสอง ลินดากำลังยืนมองเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านกล้องส่องทางไกลอินฟราเรด มุมปากอิ่มยกยิ้มขึ้นเล็กน้อยอย่างเยືือกเย็น มือข้างหนึ่งถือแก้วไวน์แดงที่ภายในบรรจุเครื่องดื่มสมุนไพรบำรุงกำลังจากมิติพิเศษ เธอยกจิบช้าๆ อย่างใจเย็น "คิดจะเล่นเกมไฟกับเจ้าของสวนผักผู้เชี่ยวชาญเรื่องความร้อน... ช่างเป็นความคิดที่โง่เขลาเสียจริงนะครับ" ลินดากระซิบกับตัวเองเบาๆ ในความเงียบงัน ก่อนที่สายตาของเธอจะสะดุดเข้ากับเงาดำปริศนาอีกกลุ่มหนึ่งที่เพิ่งก้าวเข้ามาดักซุ่มอยู่บริเวณด้านหลังของสามีเธอจากมุมอับสายตา... ร่างนั้นไม่ใช่คนของประวิทย์ แต่มันคือบุคคลอันตรายที่เธอจำหน้าได้แม่นยำจากแฟ้มประวัติเก่าในอดีต! ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" มาโดยตลอดนะครับ