ป้องกันไร่ด้วยวิถีทหาร

"แฟ้มประวัติชุดนั้น... ไม่เคยหลอกลวงผมเลยสักบรรทัดเดียว" เสียงทุ้มต่ำอันคุ้นเคยดังขึ้นเหนือศีรษะ พร้อมกับแรงโอบกระชับที่เอวบางของลินดาอย่างมั่นคง กลิ่นอายบุรุษผสมผสานกับกลิ่นดินและเหงื่อจางๆ จากการฝึกฝน ร่างสูงใหญ่ของร้อยเอกศิลาก้าวเข้ามาบังร่างของเธอไว้เบื้องหลังอย่างรวดเร็วดั่งพายุหมุน สายตาคมกริบดריดดั่งเหยี่ยวจ้องมองไปยังเงาร่างที่ซ่อนตัวอยู่หลังพุ่มไม้หนาทึบ ดวงตาของลินดายังคงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก ภาพในอดีตซ้อนทับกับความจริงตรงหน้า ชายสวมหมวกแก๊ปสีเข้มที่ยืนอยู่ห่างออกไปไม่ถึงสิบเมตรไม่ใช่โจรไร่ทั่วไป แต่มันคือ "ชัชวาล" อดีตลูกน้องมือขวาของประวิทย์ ผู้มีคดีติดตัวพ่วงท้ายในข้อหาสมคบคิดกันยักยอกเงินทุนโครงการหลวงและลักลอบนำเข้าสารเคมีต้องห้าม ปัง! เสียงปืนเก็บเสียงดังขึ้นเบาๆ แต่รวดเร็วราวกับเสียงดีดนิ้ว กระสุนเจาะเข้าใส่ลำต้นมะม่วงหิมพานต์ข้างหูของศิลาจนเปลือกไม้กระเด็น แต่ร้อยเอกหนุ่มไม่มีท่าทีสะทกสะท้านแม้แต่น้อย ร่างของเขาเคลื่อนไหวด้วยสัญชาตญาณดิบเถื่อนของทหารรบพิเศษ มือแกร่งคว้าท่อนไม้เนื้อแข็งที่วางพิงอยู่ข้างแปลงผักเหวี่ยงสวนกลับไปในพริบตา แรงเหวี่ยงมหาศาลทำให้ท่อนไม้พุ่งแหวกอากาศด้วยความเร็วสูงจนเกิดเสียงหวีดหวิว มันกระแทกเข้ากับข้อมือของมือปืนจนอาวุธปืนร่วงหล่นลงพื้นดิน "คิดจะมาเก็บกวาดพยานในเขตพื้นที่ของผม... รังเกียจชีวิตตัวเองเกินไปหน่อยกระมัง" ศิลาเอوเสียงเย็นเยียบ แววตาที่ปกติมักจะอ่อนโยนยามมองภรรยา บัดนี้แปรเปลี่ยนเป็นดุจดั่งมัจจุราชผู้พร้อมปลิดชีพศัตรู ชัชวาลกัดฟันกรอดด้วยความเจ็บปวดจากการถูกท่อนไม้กระแทก มันถอยหลังกรูดพยายามควานหาอาวุธสำรอง ทว่าในจังหวะนั้นเอง ลินดาที่ตั้งสติได้รวดเร็วกว่าก็ส่งสัญญาณจิตไปยังมิติลับทันที เมล็ดพันธุ์ "เถาวัลย์หนามเหล็ก" จำนวนหนึ่งปรากฏขึ้นในอุ้งมือของเธออย่างเงียบเชียบ เธอดีดนิ้วส่งมันพุ่งลงสู่พื้นดินเบื้องหน้าของคนร้าย ฟรึ่บ! พรึ่บ! เพียงเสี้ยววินาที เถาวัลย์หนามหนาทึบและเหนียวแน่นดั่งลวดสลิงก็พุ่งทะลุดินขึ้นมาพันธนาการข้อเท้าและลำตัวของชัชวาลไว้แน่นหนาจนล้มลงไปกองกับพื้น มันดิ้นรนสุดชีวิตแต่ยิ่งดิ้น หนามแหลมคมก็ยิ่งรัดแน่นจนเลือดซึมผ่านเนื้อผ้า "ปล่อยกูนะ! อีเชฟสารเลว! มึงกับผัวมึงจะต้องชดใช้..." ชัชวาลแผดเสียงคำรามด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว "คนที่ต้องชดใช้คือพวกแกต่างหาก ประวิทย์ส่งแกมาใช่ไหม หรือว่ามีใครใหฃญ่กว่านั้นอยู่เบื้องหลัง" ลินดาก้าวออกมาจากด้านหลังสามี แววตาของเชฟสาวเฉียบคมและเยือกเย็น ไม่เหลือ1คราบความหวาดกลัวเมื่อครู่แม้แต่น้อย ความเป็นมืออาชีพในการบริหารจัดการปัญหาทำให้เธอนิ่งสนิท ทว่าภายในใจกลับวางแผนตลบหลังพวกมันอย่างแยบยล ศิลาย่อตัวลงใช้เคเบิ้ลไทร์ที่พกติดตัวไว้ตลอดเวลาล็อกมือของคนร้ายไขว้หลังอย่างรวดเร็วและแน่นหนา เขาดึงผ้าเช็ดหน้ายัดปากมันเพื่อหยุดเสียงโวยวาย ก่อนจะลุกขึ้นยืนแล้วกุมมือภรรยาแน่นเพื่อถ่ายทอดความอบอุ่น "มือเธอสั่นนิดหน่อยนะ... ลินดา" ศิลาเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยนลงทันทีเมื่อหันมามองภรรยา "ฉันไม่ได้กลัวค่ะ... แค่ตื่นเต้นที่จะได้ลากคอมันไปโรงพักให้สาส姆กับสิ่งที่พวกมันทำกับไร่ของเราต่างหาก" ลินดาตอบเสียงเรียบ ก่อนจะสูดลมหายใจเข้าลึกๆ เพื่อปรับอารมณ์ให้เป็นปกติ ท่ามกลางความตึงเครียดของสถานการณ์ กลิ่นหอมกรุ่นของอาหารมื้อเย็นที่ลินดาเคี่ยวทิ้งไว้ในหม้อตุ๋นตุ่นต้มยำปลาคาร์พสมุนไพรจากแปลงผักออร์แกนิกในมิติลับ ก็ลอยโชยมาตามสายลมยามเย็น กลิ่นหอมของข่า ตะไคร้ และใบมะกรูดคั่วพริกแห้งเตะจมูกอย่างรุนแรง ตัดกับบรรยากาศการจับกุมตัวคนร้ายอย่างสิ้นเชิง นี่คือเอกลักษณ์ของชีวิตพวกเขา—ความเข้มข้นของการต่อสู้คู่ขนานไปกับความรื่นรมย์ของอาหารการกินที่ประณีต "จัดการเจ้าตัวน่ารำคาญนี่เสร็จแล้ว ผมจะพาเธอกลับไปซดซุปอุ่นๆ นะครับ มื้อนี้ผมตั้งใจหั่นเนื้อปลาที่เธอชอบเป็นพิเศษด้วย" ศิลาเอ่ยพลางใช้มืออีกข้างปัดเศษใบไม้บนไหล่ให้ภรรยาอย่างทะนุถนอม "ตกลงค่ะ... แต่ก่อนอื่น เราต้องโทรแจ้งสารวัตรทัตเทพ ให้มารับตัวแขกที่ไม่ได้รับเชิญคนนี้ไปสอบสวนให้ละเอียด ประวิทย์คงไม่คิดหรอกว่าแผนการส่งคนมาขู่เราจะพังไม่เป็นท่าแบบนี้" ลินดายิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่เปี่ยมด้วยความมั่นใจและชัยชนะ ในขณะที่ศิลากำลังใช้โทรศัพท์มือถือติดต่อเจ้าหน้าที่ตำรวจและหน่วยรักษาความปลอดภัยในพื้นที่ ลินดาก็เดินกลับไปที่ห้องครัวเล็กๆ เพื่อตรวจดูความเรียบร้อยของอาหาร เมนูซุปปลาสมุนไพรในหม้อดินเผายังคงเดือดปุดๆ ส่งควันสีขาวกรุ่นพร้อมกลิ่นหอมชวนน้ำลายสอ เธอตักน้ำซุปมาชิมหนึ่งช้อน รสชาติเปรี้ยวเผ็ดกลมกล่อมและความหวานจากเนื้อปลาสดๆ กระจายไปทั่วโพรงปาก ช่วยชำระล้างความตึงเครียดจากเหตุการณ์ระทึกขวัญเมื่อครู่ให้มลายหายไปจนหมดสิ้น ทว่า... ในขณะที่เธอกำลังจะปิดเตาแก๊ส สายตาก็เหลือบไปเห็นความผิดปกติที่หน้าต่างห้องครัว เงาร่างของใครอีกคน... กำลังยืนนิ่งสนิทอยู่หลังกระจกใสจ้องมองเธอเข้ามาด้วยรอยยิ้มบิดเบี้ยว! ดวงตานั้น... ไม่ใช่ของชัชวาล และไม่ใช่ของประวิทย์ แต่มันคือใบหน้าของบุคคลที่ศิลาเคยบอกเธอว่าเป็น "คนที่ตายไปแล้ว" ในเหตุการณ์ปะทะชายแดนเมื่อสามปีก่อน! "ศิลา..." ลินดาเอמהเรียกชื่อสามีเสียงสั่นพร่า หัวใจกระตุกวูบตกลงไปถึงตาตุ่ม ฟรึ่บ! กระจกหน้าต่างแตกละเอียดเป็นเสี่ยงๆ พร้อมกับมือปริศนาที่พุ่งเข้ามาคว้าข้อมือของเธอไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล! ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "ฟาร์มเมอร์สุขใจ" เสมอมานะครับ