มื้อค่ำใต้แสงดาว

จดหมายผนึกชื่อถึง 'ลินดา' ในกองเพลิงที่เผานั่งยางป้าสมศรี... ข้อความนั้นยังคงลอยเคว้งคว้างอยู่ในความเงียบงันของห้องรับแขก กลิ่นไอมะนาวและสมุนไพรสดจากแปลงเกษตรภายนอกดูเหมือนจะถูกความเย็นเยียบของข่าวร้ายกลืนหายไปจนหมดสิ้น ศิลายืนนิ่งเป็นรูปปั้น มือหนากำสมาร์ทโฟนแน่นจนข้อต่อขึ้นสีขาว แววตาดุดันของอดีตนายทหารฉายประกายความระแวดระวังขั้นสูงสุด เขารู้ดีว่าป้าสมศรีและเครือญาติฝั่งนั้นไม่ใช่คนที่จะยอมรามือจากทรัพย์สินของลินดาโดยง่าย แต่การใช้วิธีอำมหิตถึงขั้นเผานั่งยางเพื่อส่งสعر "คำเตือน" มาถึงภรรยาของเขานั้น มันล้ำเส้นคำว่ามนุษยธรรมไปไกลโขแล้ว "พวกเขาไม่ได้มาเล่นๆ แล้วนะครับลินดา" ศิลาวางโทรศัพท์ลงบนโต๊ะไม้ด้วยความนุ่มนวลเท่าที่แรงอันทรงพลังของเขาจะทำได้ สองขายาวก้าวเข้าไปประชิดร่างบางที่ยืนนิ่งอึ้งอยู่ริมหน้าต่าง มือใหญ่เอื้อมไปโอบไหล่ลาดมนไว้เบาๆ เพื่อถ่าย 100% ของความอบอุ่นและความมั่นคงไปให้ "มองหน้าผม... ไม่ว่าไอ้สวะตัวไหนหน้าไหนที่มันคิดจะเล่นตุกติกกับคุณ มันต้องก้าวข้ามศพผมไปก่อน" ลินดาหันกลับมาสบตาคมกริบที่เต็มไปด้วยความห่วงใยและเด็ดเดี่ยว หัวใจที่เคยสั่นไหวเพราะความตกใจค่อยๆ สงบลงภายใต้อ้อมกอดที่อบอุ่นและปลอดภัย เธอยกมือขึ้นสัมผัสท่อนแขนแข็งแรงที่มีรอยแผลเป็นจากสนามรบเป็นเครื่องยืนยันความผ่านศึก รอยยิ้มบางเบาแต่เปี่ยมด้วยความมั่นใจผุดขึ้นที่มุมปาก "ฉันไม่ได้กลัวพวกมันหรอกครับ... เอ๊ย... ฉันไม่ได้กลัวพวกมันหรอกค่ะ... เอ๊ย... ฉันไม่ได้กลัวพวกมันหรอกครับพี่ศิลา" ลินดาเกือบเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นเคยเดิม แต่รีบเปลี่ยนสรรพนามอย่างรวดเร็วเมื่อนึกถึงข้อตกลงลับระหว่างเขากับเธอ "แค่รู้สึกว่ามนุษย์บางคนมันมีความโลภครอบงำจนจิตใจต่ำทรามเกินกว่าจะเรียกว่าคน ป้าสมศรีคงถือเอกสารสำคัญบางอย่างที่พวกมันอยากได้ หรือไม่ก็... กำลังพยายามจะโยนความผิดทั้งหมดมาให้ฉันเหมือนเดิม" "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ของตำรวจและการสืบสวนเถอะครับ ตอนนี้... สิ่งที่เราต้องสนใจไม่ใช่พวกขยะสังคมกลุ่มนั้น แต่เป็นเรื่องตรงหน้าต่างหาก" ศิลากวาดสายตามองไปรอบห้องครัวที่ตอนนี้วัตถุดิบชั้นเลิศจากมิติลับของลินดากองอยู่เต็มเคาน์เตอร์ "คุณบอกผมเองไม่ใช่หรือครับว่า วันนี้เราจะฉลองความสำเร็จของการส่งออกผักล็อตแรกด้วยมื้อค่ำสุดพิเศษใต้แสงดาว" คำพูดของสามีหนุ่มดึงบรรยากาศตึงเครียดให้ผ่อนคลายลง ลินดาพรูลมหายใจยาวเหยียด ดวงตาคู่สวยเปล่งประกายระยิบระยับขึ้นมาทันทีเมื่อนึกถึงแผนการทำอาหารที่เธอรังสรรค์ไว้ในหัวตลอดทั้งวัน ความเครียดจากคดีเพลิงไหม้ถูกปัดกวาดลงใต้พรมชั่วคราว เพราะในโลกของเชฟมือทอง ความอร่อยและการเยียวยาจิตใจด้วยอาหารคืออาวุธที่ทรงพลังที่สุดในการต้านทานความโสมมของโลกภายนอก "จริงด้วยสิครับ..." ลินดาพลิกตัวหันมาเผชิญหน้ากับสามี รอยยิ้มเจ้าเล่ห์แบบเชฟสาวผู้กุมความลับระดับจักรวาลปรากฏขึ้น "ในเมื่อคุณสามีอยากกินฝีมือฉันนัก งั้นคืนนี้เรามาช่วยกันทำ 'สเต็กเนื้อสันนอกย่างสมุนไพรป่าราดซอสไวน์แดง' คู่กับ 'สลัดผักออร์แกนิกแต่งกลิ่นทรัฟเฟิลจากมิติลับ' ดีไหมครับ? รับรองว่ากินแล้วพลังชีวิตจะพุ่งทะยานจนรบชนะกองทัพได้เลยล่ะ" "แค่ได้กินฝีมือคุณ ผมก็มีแรงทำศึกไปได้อีกสิบปีแล้วครับ" ศิลาหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มต่ำนั้นสั่นประสาทความรู้สึกของลินดาให้เต้นผิดจังหวะเล็กน้อย พื้นที่ครัวกว้างขวางกลายเป็นเวทีประลองฝีมือระดับเชฟกระทะเหล็ก ศิลาทำหน้าที่เป็นลูกมือที่คล่องแคล่วและรู้ใจที่สุด เขาจัดการหั่นผัก แต่งไฟเตาถ่านกลางแจ้ง และเตรียมโต๊ะอาหารไม้สักใต้ร่มเงาของต้นไม้ใหญ่ที่ประดับประดาด้วยหลอดไฟดวงเล็กระยิบระยับราวกับดวงดาวบนท้องฟ้าจำลอง ขณะที่ลินดากำลังงละมุนอยู่กับการหมักเนื้อสันนอกด้วยโรสแมรี่สด พริกไทยดำบดหยาบ และน้ำมันมะกอกบริสุทธิ์จากแปลงเกษตรพิเศษ กลิ่นหอมของสมุนไพรที่ถูกความร้อนจากเตาย่างถ่านไม้ผลผลิตในไร่โชยฟุ้งกระจายไปทั่วบริเวณ ลมยามเย็นพัดโชยเอาความหนาวเย็นเข้ามาทักทาย แต่บรรยากาศรอบกายกลับอบอุ่นจนร้อนผ่าวด้วยสายตาที่ศิลามองภรรยาคนสวยอยู่ตลอดเวลา ไม่ว่าเธอจะขยับตัวทำอะไร สายตาคู่นั้นก็คอยโอบอุ้มและเฝ้าระวังให้อย่างไม่คลาดสายตา "มองอะไรนักหนアครับ หน้าฉันมีรอยเปื้อนอะไรหรือเปล่า?" ลินดาเอ่ยถามขณะใช้แปรงทาน้ำซอสสูตรลับลงบนชิ้นเนื้อที่กำลังส่งเสียงฉ่าชวนน้ำลายสอ "เปล่าครับ... แค่คิดว่าผมโชคดีที่สุดในโลกที่ได้ผู้หญิงคนนี้มาเป็นภรรยา" ศิลาก้าวเข้ามาประชิดด้านหลัง วงแขนแกร่งสวมกอดเอวบางไว้หลวมๆ คางคมเกยอยู่บนลาดไหล่สูดดมกลิ่นกายหอมอ่อนๆ ที่ผสมผสานกับกลิ่นเครื่องเทศอย่างลงตัว "ทั้งเก่ง ทั้งฉลาด ทำอาหารก็อร่อยแถมยังมี... ความลับมหัศจรรย์อีกเพียบ" ประโยคหลังเขากระซิบเบาๆ ข้างใบหู ทำให้ลินดาต้องตีศอกเบาๆ ที่หน้าอกแกร่งด้วยความหมั่นไส้ "ยอเก่งจริงนะครับระวังเถอะ ถ้าอ้วนขึ้นมาแล้วผมไม่รับผิดชอบนะ" "ต่อให้ผมอ้วนจนกลิ้งได้ คุณก็ต้องรับผิดชอบผมไปตลอดชีวิตอยู่ดีครับ" ศิลาหัวเราะร่วนอย่างอารมณ์ดี เวลาล่วงเลยจนเข้าสู่ช่วงค่ำ ท้องฟ้าเปิดโล่งเผยให้เห็นหมู่ดาวระยิบระยับเต็มผืนฟ้า โต๊ะอาหารไม้ตัวยาวถูกเนรมิตให้กลายเป็นภัตตาคารหรูระดับมิชลินสตาร์กลางไร่สวน สเต็กเนื้อย่างความสุกกำลังพอดีส่งกลิ่นหอมเย้ายวนตัดกับความสดกรอบของสลัดผักราดน้ำสลัดบัลซามิกสูตรหมักบ่มพิเศษ แสงเทียนสลักเสลาบนโต๊ะช่วยขับเน้นให้บรรยากาศโรแมนติกเกินกว่าจะบรรยาย ทั้งคู่ใช้เวลาพูดคุย หัวเราะ และลิ้มรสอาหารเลิศรสอย่างมีความสุข ความหวาดระแวงจากเรื่องจดหมายในกองเพลิงถูกความอบอุ่นของมื้อค่ำนี้ปัดเป่าออกไปจนเกือบหมดสิ้น ศิลารินไวน์แดงชั้นดีลงในแก้วของภรรยา ก่อนจะยกแก้วของตัวเองขึ้นชนเบาๆ "เพื่อชีวิตใหม่ของเรา... และเพื่อความฉิบหายของพวกคนที่คิดร้ายกับเรา" ศิลาเอ่ยอวยพรด้วยรอยยิ้มมุมปากที่แฝงความดุดัน "เพื่อชัยชนะของเราครับ" ลินดาชนแก้วตอบอย่างมั่นใจ ทว่า... ในจังหวะที่ลินดากำลังจะตักชิ้นเนื้อสเต็กเข้าปาก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงหลายคู่ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบของยามวิกาล เสียงหมาเหủaกรรโชกดังสนั่นมาจากทางหน้าปากทางเข้าไร่ ตามด้วยแสงไฟฉายกราดส่องเข้ามาอย่างไร้มารยาท ศิลาวางชิ้นสเต็กลงบนจานทันที ใบหน้าที่เคยอ่อนโยนเมื่อครู่กลับกลายเป็นความเย็นชาและดุดันดั่งพญาเสือเตรียมตะครุบเหยื่อ เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูงบังร่างของลินดาไว้ครึ่งหนึ่ง "ดูเหมือนแขกไม่ได้รับเชิญจะมาเร็วกว่าที่คิดนะครับ..." ศิลาพูดเสียงเรียบ เงาร่างของคนกลุ่มหนึ่งก้าวพ้นแนวรั้วไม้เข้ามา แสงไฟจากหน้าฉายสาดกระทบใบหน้าของคนที่เดินนำหน้ามา ทำให้ลินดาต้องหรี่ตามองด้วยความตกใจระคนแปลกใจ คนๆ นั้นไม่ใช่ใครที่ไหน... แต่คือ "กำนันชาญ" ผู้มีอิทธิพลท้องถิ่นที่เป็นแบ็ค 100% ให้กับครอบครัวป้าสมศรี และในมือของกำนันชาญเวลานั้น... กำลังถือซองเอกสารสีน้ำตาลเปื้อนคราบเขม่าควันไฟแบบเดียวกับที่ระบุไว้ในข่าวเพลิงไหม้ไม่มีผิดเพี้ยน! "สวัสดีครับคุณลินดา... ดึกดื่นค่ำคืนนี้ อาหารมื้อนี้ท่าจะอร่อยน่าดูนะ แต่เกรงว่า... คุณคงจะกินต่อไม่ลงแล้วล่ะมั้งครับ เพราะ 'พินัยกรรมฉบับจริง' ของคุณตาคุณ อยู่ในมือผมแล้ว!" ฟาร์มเมอร์สุขใจ (ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอด หวังว่าจะชื่นชอบมื้อค่ำสุดระทึกนี้นะครับ)