ถอนตัวตอนนี้ทันไหม

แฟ้มเอกสารปกหนังสีดำสนิทถูกกระแทกวางลงบนโต๊ะทำงานกระจกใส เสียงดังปึ้งนั้นคมกริบพอจะตัดผ่านความเงียบงันของห้องประชุมใหญ่ได้อย่างสบาย ลลินสะดุ้งเล็กน้อย แต่เธอไวพอที่จะเก็บอาการความตกใจนั้นไว้ใต้หน้ากากความนิ่งเฉย ปลายคางมนเชิดขึ้นอัตโนมัติเมื่อดวงตากลมโตสบเข้ากับนัยน์ตาสีเข้มของวิศวกรหนุ่มที่ยืนค้ำโต๊ะอยู่ "ถ้าคุณคิดว่าการถอนตัวหนีปัญหาคือทางออกของสถาปนิกมืออาชีพ... ฉันว่าคุณประเมินตัวเองสูงเกินไป ลลิน" เสียงทุ้มต่ำติดจะเยียบเย็นของคินน์ลอยละลิ่วกระทบโสตประสาท มันไม่ใช่ประโยคคำถาม แต่มันคือการประกาศสงครามขนาดย่อมที่เคลือบด้วยน้ำเสียงดูแคลนอย่างจงใจ ลลินเม้มริมฝีปากแน่นจนเป็นเส้นตรง ความกรุ่นโกรธพุ่งพล่านตีตื้นขึ้นมาจุกที่ลำคอ เธอเกลียดนักไอ้สายตาวิเคราะห์แกมดูถูกที่เขามักจะใช้มองเธอยามที่เขาเหนือกว่า "ใครบอกว่าฉันหนีคะคุณคินน์" ลลินสวนกลับทันควัน น้ำเสียงของเธอราบเรียบแต่เฉียบคมไม่แพ้กัน "ฉันแค่กำลังพิจารณาทางเลือกที่คุ้มค่ากว่า ระหว่างทนทำงานกับคนที่มีอีโก้สูงจนบดบังวิสัยทัศน์ กับการไปเริ่มต้นโปรเจกต์ใหม่ที่คนฟังภาษาคนรู้เรื่อง... ฉันเลือกอย่างหลังไม่เห็นแปลก" คินน์แค่นหัวเราะในลำคอ รอยยิ้มหยันที่มุมปากนั้นช่างน่าหมั่นไส้เสียจนลลินอยากจะคว้ากระบอกน้ำบนโต๊ะสาดใส่หน้าหล่อๆ ของเขาให้หายแค้น เขายืดตัวเต็มความสูง ก้าวเท้าเข้ามาประชิดขอบโต๊ะฝั่งที่เธอนั่ง จนพื้นที่หายใจรอบตัวสั้นลงถนัดตา "ภาษาคนเหรอ?" คินน์ทวนคำ เสียงของเขาต่ำพร่าลงจนน่าขนลุก "แปลกนะครับที่ภาษาคนของคุณ มันสื่อสารกันไม่เคยรู้เรื่องเลยสักครั้งตั้งแต่เราเริ่มโปรเจกต์นี้ หรือจริงๆ แล้ว... ปัญหาไม่ได้อยู่ที่ผม แต่อยู่ที่คุณที่กำลังกลัว?" "กลัว? ตลกละ" ลลินแค่นหัวเราะบ้าง เธอดีดตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แม้ส่วนสูงจะเสียเปรียบเขาอยู่หลายช่วงตัว แต่รัศมีออร่าความมั่นใจที่เธอกลบเกลื่อนความหวั่นไหวข้างในก็ไม่ได้ด้อยไปกว่ากันเลย "ฉันเป็นสถาปนิกที่ออกแบบตึกมานับไม่ถ้วน ไม่มีอะไรที่สถาปนิกอย่างลลินต้องกลัว โดยเฉพาะกับวิศวกรปากจัดอย่างคุณ" "งั้นก็พิสูจน์สิครับ" คินน์ท้าทายด้วยน้ำเสียงท,ทททท้าทาย สายตาคมกราบกราดสำรวจใบหน้าเนียนที่รั้นระคนโกรธของเธออย่างไม่เกรงใจ "ถ้าคุณมั่นใจว่าไอเดียของคุณมันเจ๋งจริง และไม่ได้ขายแค่ความเพ้อฝัน... ก็เซ็นสัญญานี้ต่อแล้วลุยกับผมให้จนรอดสิ ถอนตัวตอนนี้มันง่ายเกินไป ลลิน มันขี้ขลาด" คำว่า 'ขี้ขลาด' ทำเอาลลินเลือดขึ้นหน้า ปมในอดีตที่เคยถูกหัวหน้างานเก่าลดทอนคุณค่าและตราหน้าว่าอ่อนหัดพุ่งวาบขึ้นมาในหัวราวกับน้ำมันที่ราดลงบนกองไฟ เธอเกลียดคำนี้ที่สุด เกินกว่าจะยอมให้ผู้ชายตรงหน้ามาหยามหยันซ้ำสอง "คุณไม่มีสิทธิ์มาดูถูกฉันนะ คุณคินน์!" นิ้วเรียวชี้หน้าเขาอย่างลืมตัว ดวงตากลมโตวาวโรจน์ด้วยเพลิงโทสะ "ศักดิ์ศรีของฉันไม่ได้เอาไว้ให้คุณมาเหยียบย่ำเล่นแก้เบื่อ!" "ถ้ามีศักดิ์ศรีพอก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ ว่าผลงานของคุณมันเจ๋งพอที่จะปิดปากผมได้ ไม่ใช่แค่เด็กอมมือที่เก่งแต่พูดแล้วก็วิ่งหนีเวลาเจอของจริง" คินน์โน้มใบหน้าเข้ามาใกล้จนลมหายใจอุ่นๆ รดปะทะพวงแก้มเนียน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นกายสะอาดสะอ้านของเขาทำเอาสติที่กำลังกระเจิดกระเจิงของลลินสะดุดกึก หัวใจดวงน้อยเต้นรัวผิดจังหวะจนน่ากลัวว่ามันจะหลุดออกมานอกอก ระยะห่างระหว่างเธอกับเขาลดลงจนเหลือแค่คืบเดียว สายตาที่เขามองมาในเสี้ยววินาทีนั้น... มันไม่ใช่สายตาของการเยาะเย้ยถากถางอีกต่อไป แต่มันเต็มไปด้วยประกายความเร่าร้อนบางอย่างที่เธออ่านไม่ออก และนั่นมันอันตรายยิ่งกว่าอาวุธใดๆ ลลินชะงัก ลมหายใจสะดุดกึกเมื่อตระหนักได้ว่าตัวเองเผลอก้าวล้ำเข้าไปในเขตอันตรายที่เขาจงใจขีดเอาไว้ มือบางที่กำเข้าหากันแน่นสั่นน้อยๆ ไม่ใช่เพราะกลัว แต่เพราะความใกล้ชิดที่ระเบิดเคมีประหลาดออกมาจนเธอตั้งรับไม่ทัน "ว่าไงครับ... จะถอนตัวอยู่ไหม หรือจะสู้ต่อให้รู้แพ้รู้ชนะกันไปข้าง?" เสียงกระซิบแผ่วเบาร3ดริมใบหู พร้อมกับปลายนิ้วอุ่นจัดที่เอื้อมแตะลงบนหลังมือของเธอซึ่งวางอยู่บนขอบโต๊ะ สัมผัสนั้นแผ่ซ่านความร้อนรุ่มไปทั่วร่างราวกับกระแสไฟฟ้าแรงสูง ลลินแทบหยุดหายใจสมองขาวโพลนไปหมด ชั่วขณะหนึ่งที่สติสัมปชัญญะเกือบจะหลุดลอย เธอก็ต้องสะดุ้งสุดตัวเมื่อเสียงเคาะประตูดังขึ้นขัดจังหวะ ตามด้วยการเปิดผางเข้ามาอย่างไร้มารยาทของ... "พี่คินน์คะ! แย่แล้วค่ะ แบบแปลนโครงสร้างตึกโซน B ที่คุณพ่อสั่งแก้..." ร่างบางของหญิงสาวในชุดเดรสแบรนด์เนมราคาแพงพุ่งพรวดเข้ามาในห้องพร้อมกับสีหน้าตื่นตระหนก แต่แล้วเธอก็ต้องหยุดชะงักกึก เมื่อดวงตากลมโตคู่สวยเบิกกว้างด้วยความตกตะลึง เมื่อเห็นภาพวิศวกรหนุ่มมาดนิ่งผู้ไม่เคยสนใจใคร กำลังยืนโน้มตัวแนบชิดกับสถาปนิกสาวปากกล้า ในระยะประชิดที่แทบจะสิงร่างกันอยู่รอมร่อ! ดาวตกคืนคริสต์มาสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นระทึกไปกับความสัมพันธ์ที่ชวนใจสั่นคู่นี้ด้วยนะคะ!