สงครามบนโต๊ะเขียนแบบ

"ถ้าคุณยังยืนยันจะวางเสารับน้ำหนักไว้ตรงกลางพื้นที่เปิดโล่งแบบนี้ ฉันว่าเราควรเปลี่ยนชื่อโปรเจกต์จาก 'โมเดิร์นวิลล่า' เป็น 'ดันเจี้ยนกักขังจินตนาการ' ไปเลยดีไหมคะ คุณคินน์?" เสียงปลายปากกาเคมีที่กรีดลงบนกระดาษไขดังขูดขีดไปมาท่ามกลางความเงียบสงัดของห้องประชุม ลลินกระแทกปากกาลงบนโต๊ะไม้โอ๊คดังปัง เธอจ้องมองชายหนุ่มตรงข้ามด้วยสายตาที่พร้อมจะปะทะทุกเมื่อ คินน์ไม่ได้สะดุ้ง เขายังคงนั่งกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีนิ่งสนิท ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสีเงินจ้องมองแบบแปลนที่เธอกางทิ้งไว้ราวกับมันเป็นกระดาษทดเลขอนุบาล "สถาปนิกส่วนใหญ่ชอบขายฝัน แต่ลืมไปว่ากฎฟิสิกส์มันไม่ได้สนใจสุนทรียศาสตร์ของคุณ" เขาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อยที่ฟังดูเย็นชาจนน่าหมั่นไส้ "พื้นที่ตรงนั้นคือหัวใจหลักของโครงสร้าง ถ้าผมไม่วางเสา คุณจะเอาอะไรค้ำเพดานกระจกนั่นไว้ล่ะ? กาวตราช้างหรือความเชื่อมั่นในตัวเองสูงเกินเบอร์ของคุณ?" ลลินแค่นหัวเราะในลำคอ เธอขยับเข้าไปใกล้โต๊ะจนลมหายใจอุ่นๆ ปะทะกับระยะห่างที่ร่นลงมา "ความเชื่อมั่นของฉันมันตั้งอยู่บนพื้นฐานของการคำนวณที่สวยงามค่ะ ไม่ใช่การแก้ปัญหาแบบมักง่ายด้วยการวางเสาขวางหูขวางตาเพื่อจบงานให้ไวแล้วกลับไปนอนดูซีรีส์ที่บ้าน" "ปากเก่ง" คินน์ขยับตัวลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เงาร่างสูงใหญ่ของเขาโถมทับลงมาบดบังแสงไฟในห้องจนลลินต้องเงยหน้าขึ้นมอง "การทำงานกับวิศวกรที่ยึดติดกับหลักการมันน่ารำคาญขนาดนั้นเลยเหรอ คุณลลิน? หรือว่าคุณแค่กลัว... กลัวว่าแบบของคุณมันจะพังไม่เป็นท่าจนต้องยอมรับว่าที่ผมพูดน่ะ 'ถูก'?" คินน์ก้าวเข้ามาอีกก้าว จนลลินรู้สึกถึงรัศมีของกลิ่นน้ำหอมแนววู้ดดี้จางๆ ที่ลอยมาจากตัวเขา มันเป็นกลิ่นที่ดูสะอาดและเยือกเย็น แต่มันกลับทำให้หัวใจของเธอเต้นผิดจังหวะอย่างประหลาด "คินน์!" เธอแผดเสียงเรียกชื่อเขาเบาๆ แต่เต็มไปด้วยความดื้อรั้น "ฉันไม่เคยกลัวความจริง แต่ฉันไม่ชอบวิธีการดูถูกงานคนอื่น ทั้งที่ตัวเองก็ไม่ได้มีความคิดสร้างสรรค์ไปมากกว่าการหยิบไม้บรรทัดมาขีดเส้นตรงใส่กระดาษ!" คินน์ไม่ได้โต้ตอบด้วยคำพูด เขาโน้มตัวลงมา มือข้างหนึ่งคว้าปากกาในมือเธอออกไป ก่อนจะวาดเส้นโค้งที่ซับซ้อนทับลงบนร่างแบบเดิมของเธออย่างแม่นยำ ปลายก้อยของเขาเฉียดผ่านหลังมือของลลินไปนิดเดียว แต่มันกลับสร้างกระแสไฟจางๆ ที่วิ่งปราดไปทั่วแขนของหญิงสาว "เห็นไหม?" เขาเปลี่ยนน้ำเสียงเป็นความจริงจังที่คาดเดาอารมณ์ไม่ได้ "ถ้าคุณขยับจุดรับน้ำหนักไปที่คานซ่อนด้านบนแบบนี้ คุณจะได้พื้นที่เปิดโล่งอย่างที่ต้องการ และผมก็ได้ความปลอดภัยที่ผมจะไม่ยอมลดหย่อน... เข้าใจหรือยังครับ คุณสถาปนิก?" ลลินชะงัก สายตาของเธอจับจ้องอยู่ที่เส้นสายที่เขาเพิ่งร่างขึ้นมา มันสมบูรณ์แบบ... สมบูรณ์แบบจนน่าหงุดหงิดที่เขาสามารถดึงศักยภาพจากไอเดียที่เธอมองข้ามไปออกมาได้อย่างง่ายดาย "นี่คุณ..." เธอเงยหน้าขึ้นมองเขา พบว่าใบหน้าของเขาอยู่ใกล้เกินไปจนเธอมองเห็นแพขนตาหนาและนัยน์ตาสีเข้มที่กำลังจ้องมองเธอด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เธอไม่อาจนิยามได้ มันไม่ใช่ความโกรธ ไม่ใช่ความเกลียด แต่มันเหมือนคนหวงของ... หวงทุกอย่างที่เป็นงานของเขาและของเธอ "อย่ามองผมด้วยสายตาแบบนั้น" คินน์กระซิบ น้ำเสียงแหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด "เพราะถ้าคุณยังไม่เลิกมองเหมือนอยากจะท้าทายผม ผมอาจจะไม่ได้จบการประชุมแค่เรื่องแปลนบ้าน" ลลินเม้มปากแน่น เธอรู้สึกได้ถึงความร้อนที่แผ่ซ่านขึ้นบนใบหน้า หัวใจของเธอเต้นโครมครามจนกลัวว่าคนตรงหน้าจะได้ยิน เธอพยายามจะถอยหลังหนี แต่คินน์กลับใช้มืออีกข้างยันโต๊ะไว้ข้างตัวเธอ เป็นการกักขังเธอไว้ในวงล้อมของเขาโดยสมบูรณ์ "คนคลั่งงานอย่างคุณเนี่ย นอกจากงานแล้ว เคยสนใจอย่างอื่นบ้างไหมคะ?" เธอแกล้งถามเพื่อเบี่ยงเบนความสนใจจากบรรยากาศที่เริ่มจะหลอมละลาย คินน์ยิ้มมุมปาก ยิ้มที่ดูอันตรายและทรงเสน่ห์จนลลินต้องกลั้นหายใจ "สนใจสิ... สนใจคนที่ชอบเถียงผมทุกคำ แต่ดันทำงานออกมาได้ถูกใจผมไปหมดทุกอย่าง" เขากำลังจะพูดอะไรบางอย่างต่อ ทว่าก่อนที่คำพูดที่เหลือจะหลุดออกมาจากปากของวิศวกรมาดนิ่ง บานประตูไม้โอ๊คของห้องประชุมก็ถูกผลักเข้ามาอย่างแรงโดยไม่รอสัญญาณจากใคร "คุณคินน์คะ! เกิดเรื่องใหญ่ที่ไซต์งานแล้วค่ะ! คนงานทำผนังกันเสียงพังถล่มลงมาทับโครงสร้างเหล็กที่คุณเพิ่งเซ็นอนุมัติเมื่อเช้านี้เลยค่ะ!" เสียงของเลขาสาวหน้าห้องทำให้ทั้งสองผละออกจากกันอย่างรวดเร็วราวกับถูกไฟช็อต คินน์หันขวับไปมองที่ประตูด้วยแววตาเกรี้ยวกราด ขณะที่ลลินหน้าซีดเผือดลงทันที คินน์คว้าเสื้อสูทที่พาดอยู่กับเก้าอี้ขึ้นมาสวมก่อนจะหันมามองลลินที่ยังคงยืนนิ่งอึ้ง "เตรียมตัวไว้ให้ดีลลิน... เพราะดูเหมือนว่า 'สงคราม' ของจริงเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่อจากนี้" เขารีบก้าวออกจากห้องไป ทิ้งให้ลลินยืนเคว้งอยู่ท่ามกลางกลิ่นหอมจางๆ ของเขาที่ยังอบอวลอยู่ในอากาศ พร้อมกับคำถามที่ค้างคาใจ... งานที่เขาตรวจเช็กอย่างละเอียดขนาดนั้น ทำไมถึงเกิดความผิดพลาดขึ้นได้? หรือนี่จะเป็นกับดักที่ใครบางคนจงใจวางไว้ให้พวกเขาทั้งคู่? ดาวตกคืนคริสต์มาสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมลุ้นและเป็นกำลังใจให้ลลินกับคุณคินน์ในสงครามประสาทครั้งนี้ด้วยนะคะ!