แปลนนี้ใครออกแบบ?

กลิ่นหอมกรุ่นของอเมริกาโน่เย็นยังไม่ทันจางหายจากปลายลิ้น ปลายปากกาไอ패ดในมือของลลินก็แทบจะหักคามือด้วยแรงบีบที่ระบายความหัวเสียลงไป "ถ้าคุณคิดว่าเส้นฟอร์มโค้งพาราโบลาตรงนี้ มันจะช่วยรับน้ำหนักโครงสร้าง cantilever ของชั้นสามได้ดีพอ... ฉันแนะนำให้คุณกลับไปเรียนวิชาวัสดุศาสตร์กับสถิต101ใหม่ตั้งแต่พื้นฐานนะคะ วิศวกรคินน์" ลลินกระแทกเสียงใส่อย่างไม่เกรงใจ แม้ใบหน้าสวยเฉี่ยวจะแต่งแต้มด้วยรอยยิ้มหวานหยด แต่ประกตาในดวงตากลมโตกลับวาวโรจน์ราวกับพร้อมจะขย้ำร่างสูงโปรดของวิศวกรหนุ่มตรงหน้าให้แหลกคามุมโต๊ะประชุม ห้องประชุมใหญ่ของบริษัทสถาปนิกในเครือเวลธ์กรุ๊ปเวลานี้อบอวลไปด้วยบรรยากาศมาคุ ชนิดที่ต่อให้จุดไฟแช็กก็คงไม่ติด เพราะความกดดันจากโปรเจกต์มิลเลียนแนร์ที่บีบให้ทั้งสองฝ่ายต้องมาร่วมหัวจมท้ายกัน คินน์ไม่ได้สะดุ้งสะเทือนกับคำเหน็บแนมนั้นเลยแม้แต่น้อย เขายังคงกอดอกพิงพนักเก้าอี้ด้วยท่าทีสบายๆ ดวงตาคมกริบภายใต้กรอบแว่นสายตาสุดเนี้ยบกวาดมองโมเดลสามมิติบนจอโปรเจกต์เตอร์ด้วยสายตาเยียบเย็น ก่อนจะแค่นหัวเราะในลำคอเบาๆ "หึ... ดีไซน์สวยหรูแบบเด็กจบใหม่เพ้อฝัน แต่พอเอาเข้าจริงกลับใช้งานจริงไม่ได้เรื่อง สถาปนิกยุคนี้เขาเน้นขายความสวยบนกระดาษ แล้วปล่อยให้วิศวกรตามแก้ปัญหาตูดบานสินะครับ... อ้อ ขอโทษทีค่ะ พอดีผมติดนิสัยพูดตรงเกินไปหน่อย" คินน์จงใจเน้นเสียงคำว่า 'ค่ะ' เล็กน้อยอย่างเยาะเย้ย พร้อมกับเลิกคิ้วขึ้นข้างหนึ่งอย่างกวนประสาท "นี่คุณ!" ลลินลุกพรวดขึ้นจากเก้าอี้ ฝ่ามือเรียวตบลงบนโต๊ะประชุมเสียงดังลั่นจนคนอื่นๆ ในทีมสะดุ้ง "อย่ามาดูถูกไอเดียของฉันนะ! ฟอร์มนี้ฉันคำนวณสัดส่วนและพิจารณาร่วมกับทีมอินทีเรียมาอย่างดีแล้ว ปัญหาไม่ได้อยู่ที่แบบของฉัน แต่มันอยู่ที่คุณต่างหาก... ที่ไม่มีปัญญาหาวัสดุหรือโครงสร้างมารองรับจินตนาการที่กว้างไกลของคนอื่นต่างหากล่ะ!" ความเงียบเข้าปกคลุมชั่วขณะ ไม่มีใครกล้าหายใจแรงเมื่อเสือสองตัวมาปะทะกันในถ้ำเดียวกัน ลลินไม่เคยยอมก้มหัวให้ใครเรื่องงาน โดยเฉพาะกับผู้ชายปากร้ายหน้าตายอย่างคินน์ ที่ชอบทำตัวเป็นเจ้าเข้าเจ้าของโปรเจกต์นี้ราวกับมันเป็นมรดกตกทอดของตระกูล คินน์ถอนหายใจยาวนานราวกับเด็กสาวกำลังงอแง เขาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ขายาวก้าวเข้ามาประชิดโต๊ะฝั่งตรงข้ามอย่างคุกคาม ระยะห่างระหว่างทั้งคู่ลดลงจนเหลือเพียงไม่กี่คืบ กลิ่นน้ำหอมผู้ชายเจือจางผสานกับกลิ่นบุคลิกนิ่งขรึมพุ่งเข้าปะทะจมูกจนลลินต้องเผลอกลั้นหายใจ ดวงตาคมกริบก้มลงมองสถาปนิกสาวที่เชิดหน้าสู้สายตาเขาอย่างไม่ลดละ "ถ้าไม่อยากให้แบบบ้านๆ ของคุณถูกผมรื้อทิ้งจนไม่เหลือชิ้นดี..." คินน์โน้มใบหน้าเข้าไปกระซิบด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่จงใจให้ได้ยินกันแค่สองคน "...พรุ่งนี้เช้า เอาเรนเดอร์ตัวใหม่ที่คำนวณความเป็นจริงมาให้ผมดู บนโต๊ะทำงานของผม... ก่อนเก้าโมง" "ฝันไปเถอะ!" ลลินสวนกลับทันควัน ใบหน้าเนียนใสแดงก่ำด้วยความโกรธปนความประหม่าที่ถูกรุกรานพื้นที่ส่วนตัว "แปลนนี้ใครออกแบบ? ฉัน! ดังนั้น คนที่จะตัดสินว่ามันใช้งานได้หรือไม่ได้... ก็คือฉัน ไม่ใช่คุณ!" คินน์ยิ้มมุมปาก เป็นรอยยิ้มที่ชวนให้คนมองอยากจะคว้าแฟ้มเอกสารฟาดหน้าเขาสักทีสองที มือหนายกขึ้นจัดปกเสื้อเชิ้ตของตัวเองอย่างใจเย็น ก่อนจะโน้มตัวเข้ามาใกล้กว่าเดิมจนลมหายใจอุ่นร้อนเป่ารดข้างแก้มเนียน "งั้นก็พิสูจน์ให้ผมเห็นสิครับ... ว่าที่คุณมั่นหน้ามั่นโหนกน่ะ มันมีดีแค่ปาก หรือมีสมองพอจะสู้กับวิศวกรใจร้ายคนนี้จริงๆ" พูดจบ คินน์ก็คว้าแฟ้มของตัวเองแล้วหมุนตัวเดินออกไปจากห้องประชุมอย่างไม่ใส่ใจ ทิ้งให้ลลินยืนกำมือแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือด้วยความเจ็บใจ "ไอ้... ตาบ้าคลั่งงานเอ๊ย!" สถาปนิกสาวพึมพำลอดไรฟันด้วยความแค้นเคือง แต่ในจังหวะที่ลลินกำลังจะทรุดตัวลงนั่งด้วยความหัวเสีย เสียงผลักประตูกระจกห้องประชุมด้านหลังก็ดังขึ้น พร้อมกับร่างสูงใหญ่ของประธานกรรมการบริหารบริษัทเวลธ์กรุ๊ปที่ก้าวเข้ามาพร้อมรอยยิ้มกริ่ม "คุณลลินครับ... พอดีผมมีเรื่องจะคุยเกี่ยวกับโปรเจกต์นี้พอดี..." ดาวตกคืนคริสต์มาสขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่แวะมาสัมผัสความฟินปนแซ่บในตอนนี้มากๆ นะคะ