ฮูหยินเอกผู้นี้เปลี่ยนไปแล้ว

กาน้ำชาเคลือบกระเบื้องลายครามส่งไอความร้อนคุกรุ่นคละเคล้ากลิ่นหอมของดอกเหมย แต่มันกลับไม่สามารถขับไล่บรรยากาศอันหนาหนักที่กดทับเรือนหลันฮวาให้เจือจางลงได้แม้แต่น้อย หลินซูเหยาปรายตามองถ้วยกระเบื้องเคลือบในมือของอนุซู่อี๋ด้วยแววตาที่อ่านไม่ออก ปลายนิ้วเรียวยาวดุจลำเทียนของร่างบางในชุดผ้าไหมปักดิ้นเงินยังคงบรรจงเขียนบันทึกอาการไข้ลงบนกระดาษสาด้วยพู่กันจีนอย่างใจเย็น ราวกับมิได้ตระหนักถึงภัยเงาที่กำลังคืบคลานเข้ามาประชิดตัวแม้แต่น้อย "พี่หญิงรอง... ท่านหมอหลวงเคยเตือนแล้วว่าอาการช้ำในของท่านยังไม่หายดี ไฉนจึงยังฝืนนั่งตรวจตำราและคัดลอกบัญชีถึงเพียงนี้เล่าเจ้าคะ" เสียงหวานหยดย้อยที่เคลือบไว้ด้วยความเสแสร้งดังขึ้น พร้อมกับร่างระหงในอาภรณ์สีชมพูอ่อนที่ก้าวเข้ามาหยุดอยู่เบื้องหน้าโต๊ะหนังสือ อนุซู่อี๋แย้มยิ้มอ่อนหวาน ดวงตากลมโตคู่นั้นฉายแววความสะใจลึกๆ ที่ถูกซ่อนไว้ภายใต้เปลือกตาคู่บาง "น้องอุตส่าห์ต้มน้ำแกงโสมบำรุงโลหิตถ้วยนี้มาให้ท่านด้วยความห่วงใย เชิญดื่มขณะที่ยังอุ่นเถิดเจ้าคะ" ซูเหยายังคงจรดปลายพู่กันลงบนกระดาษต่อไปอย่างไร้ความเร่งรีบ เสียงตวัดพู่กันดังสม่ำเสมอท่ามกลางความเงียบงันที่น่าอึดอัด ก่อนที่นางจะวางพู่กันลงอย่างนุ่มนวล เงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่ายด้วยรอยยิ้มบางเบาที่ไปไม่ถึงดวงตา รอยยิ้มนั้น... ทำให้อนุซู่อี๋รู้สึกหนสันหลังวาบขึ้นมาอย่างไม่มีสาเหตุ "ความห่วงใยของน้องรองช่างล้ำค่ายิ่งนัก" ซูเหยาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานกังสดาล "แต่เกรงว่าน้ำแกงถ้วยนี้... จะมีส่วนผสมที่เกินความจำเป็นสำหรับร่างกายที่อ่อนแอของข้าเสียกระมัง" อนุซู่อี๋สะดุ้งเฮือก สีหน้าเปลี่ยนสีไปชั่วพริบตาก่อนจะรีบปั้นยิ้มกลบเกลื่อน "พี่หญิงกล่าวหาอันใดกันเจ้าคะ? นี่คือน้ำแกงโสมร้อยปีที่ท่านอ๋องประทานให้อนุ... หรือว่าท่านไม่ไว้ใจน้อง" "ไว้ใจ?" ซูเหยาทวนคำ นางหัวเราะเบาๆ ในลำคอ น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่น่าเกรงขามอย่างประหลาด "ในเรือนหลังแห่งนี้ คำว่าไว้ใจมีค่าราคาสักเท่าใดกันเชียว อนุซู่อี๋... เจ้าคิดว่าการใช้ 'ผงจันทร์ดับ' ละลายปะปนมากับกลิ่นหอมของโสม จะสามารถตบตาอดีตศัลยแพทย์ผู้ผ่านการวินิจฉัยโรคมานับพันเคสอย่างข้าได้เช่นนั้นหรือ" สิ้นคำพูดนั้น บรรยากาศภายในห้องก็คล้ายจะดิ่งวูบลงไปถึงจุดเยือกแข็ง อนุซู่อี๋หน้าถอดสี ถอยหลังกรูดไปสองก้าวด้วยความตื่นตระหนก มือที่ถือถาดกระเบื้องสั่นเทาจนถ้วยชาสั่นกระทบกันดังเกรียวกราด "ทะ... ท่านพูดเหลวไหลอันใด! ข้าไม่เห็นเข้าใจ!" "ไม่เข้าใจงั้นหรือ" ซูเหยาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันจากสตรีที่เคยอ่อนแอและถูกรังแกมาตลอดพลันมลายหายไปสิ้น ร่างระหงก้าวเข้าไปหาอนุซู่อี๋ทีละก้าวอย่างเชื่องช้า ทว่ามั่นคง ดุจพญาเสือดาวที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อ "ผงจันทร์ดับเป็นพิษหายากจากดินแดนทางใต้ ออกฤทธิ์ทำให้ชีพจรเต้นช้าลงจนคล้ายคนตายทีละน้อย หากข้าดื่มเข้าไป ย่อมหลับใหลและสิ้นใจในยามราตรีโดยแพทย์หลวงวินิจฉัยว่าเป็นเพราะหัวใจล้มเหลวเฉียบพลัน... แผนการแยบยลไม่เลวเลยนี่" "เจ้า... เจ้าไม่ใช่หลินซูเหยาคนเดิม!" อนุซู่อี๋กรีดร้องออกมาด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าที่เคยงดงามบิดเบี้ยวด้วยความตกใจสุดขีด สัญชาตญาณการเอาตัวรอดบอกนางว่าสตรีตรงหน้าไม่ใช่ภรรยาเอกผู้โง่เขลาเบาปัญญาที่นางเคยเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว แต่นางคือปีศาจที่สวมรอยมาในร่างของคนสนิท! "ข้าก็คือข้า... คนที่กำลังจะส่งเจ้าไปชดใช้กรรมต่างหาก" ซูเหยาเอ่ยเสียงเย็นเยียบ มือเรียวคว้าจับข้อมือของอนุซู่อี๋ที่ถือถ้วยชาไว้แน่นด้วยแรงมหาศาลที่ซ่อนอยู่ ก่อนจะบังคับให้ถ้วยกระเบื้องนั้นยกสูงขึ้นจ่อริมฝีปากของอีกฝ่าย "ในเมื่อเจ้ามีความปรารถนาดีอยากให้ข้าดื่มน้ำแกงถ้วยนี้ยิ่งนัก ไฉนเราไม่มาแบ่งปันความห่วงใยนี้ด้วยกันเล่า" "ปล่อยนะ! ปล่อยข้า! ช่วยด้วย! ใครก็ได้ช่วยข้าด้วย!" อนุซู่อี๋กรีดร้องโหยหวน ดิ้นรนสุดชีวิตเพื่อสะบัดให้หลุดพ้นจากพันธนาการ ทว่าแรงของนางมีหรือจะสู้สตรีที่ผ่านการฝึกฝนร่างกายมาอย่างดีในโลกอนาคต หยดน้ำตาแห่งความหวาดกลัวไหลพรั่งพรูอาบสองแก้มเมื่อขอบถ้วยชาจ่อติดริมฝีปาก น้ำยาส่งกลิ่นคาวสนิมจางๆ แตะเข้าที่ปลายลิ้นจนน่าสะอิดสะเอียน ในวินาทีที่ซูเหยากำลังจะบังคับให้อีกฝ่ายดื่มน้ำแกงพิษลงไปเพื่อตลบหลังเอาคืนให้สาสม ประตูไม้แกะสลักหรูหราของเรือนก็ถูกถีบกระเด็นเปิดผางด้วยพลังลมอันรุนแรง! ร่างสูงสง่าในชุดคลุมยาวสีดำปักลายมังกรทองทะยานเข้ามาดุจสายฟ้าแลบ แววตาคมกริบคู่นั้นเย็นเยียบดุจน้ำแข็งพันปี กวาดตามองภาพเหตุการณ์เบื้องหน้าด้วยรัศมีอำนาจที่แผ่ซ่านจนแทบหยุดหายใจ "เกิดอันใดขึ้น!" สุรเสียงทุ้มต่ำทรงอำนาจเอ่ยขึ้นก้องห้อง พร้อมกับกระบี่ประจำกายในมือที่ถูกชักออกจากฝักครึ่งหนึ่ง สะท้อนแสงไฟวับวับน่ากลัว อนุซู่อี๋เห็นดังนั้นก็รีบปัดถ้วยชาในมือจนแตกกระจาย น้ำแกงร้อนๆ ราดรดพื้นเรือนส่งกลิ่นฉุนคละคลุ้ง นางทิ้งตัวลงคุกเข่าร่ำไห้สะอึกสะอื้นพุ่งเข้าไปกอดชายผ้าของท่านอ๋องผู้มาใหม่ทันที "ท่านอ๋อง! ช่วยด้วยเพคะ! พี่หญิง... พี่หญิงไม่พอใจที่หม่อมฉันนำน้ำแกงมา1บำรุง นางหาว่าหม่อมฉันใส่ยาพิษ แถมยังจะบังคับให้หม่อมฉันดื่มมันเข้าไปอีกเพคะ! ฮือๆๆ นางจิตฟั่นเฟือนไปแล้วเพคะ!" ซูเหยาชะงักไปเล็กน้อย นางค่อยๆ ปลดปล่อยมือออกจากข้อมือของอนุซู่อี๋ ยืดตัวขึ้นยืนอย่างสง่างาม ใบหน้าหวานไม่ปรากฏร่องรอยของความหวาดกลัวแม้แต่น้อย นางหันไปสบตากับจ้าวเฟยหรง—ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและโหดเหี้ยมที่สุดในแคว้น ผู้เป็นสามีในนามของร่างนี้ ดวงตาคมปลาบของจ้าวเฟยหรงหันกลับมามองสตรีตรงหน้า นัยน์ตาสีดำสนิทคู่นั้นลึกล้ำราวกับหุบเหวไร้ก้นบึ้ง เขาไม่เอ่ยคำถามใดๆ กับนางในทันที ทว่ากลับก้าวเท้าเข้ามาประชิดตัวซูเหยาด้วยก้าวเดินอันมั่นคง กลิ่นอายบุรุษเพศที่ทรงพลังและเย็นชาโชยปะทะนาสิก ซูเหยาเชิดหน้าขึ้นเล็กน้อย ไม่ยอมหลบสายตาคู่นั้น แม้ในใจจะเริ่มประเมินสถานการณ์อย่างรวดเร็วว่านางจะรับมือกับสามีผู้เหี้ยมโหดคนนี้อย่างไร หากเขาเข้าข้างอนุสาวซี้ซั้ว ทว่า... สิ่งที่จ้าวเฟยหรงทำ กลับเหนือความคาดหมายของทุกคน มือหนาใหญ่เอื้อมออกไปคว้าจับข้อมือเรียวของซูเหยาที่เพิ่งใช้จัดการกับอนุซู่อี๋ขึ้นมาพลิกดูอย่างแผ่วเบา ราวกับกำลังตรวจสอบว่านางได้รับบาดเจ็บตรงไหนหรือไม่ ก่อนที่เขาจะตวัดสายตาคมกริบกลับไปมองอนุซู่อี๋ที่กำลังหมอบกราบอยู่บนพื้นด้วยแววตาดุจคมมีดที่พร้อมจะเชือดเฉือนคอหอยได้ทุกเมื่อ "คนของเปิ่นหวาง... ต่อให้รนหาที่ตายด้วยการกินยาพิษจริง ก็มีแต่เปิ่นหวังเท่านั้นที่มีสิทธิ์ตัดสิน" จ้าวเฟยหรงเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบสนิท ทว่ากดดันจนอนุซู่อี๋ตัวสั่นเทาหมอบราบกับพื้น "ส่วนเจ้า... บังأมกล้าอาจหาญนำของโสโรกมาเปื้อนเปื้อนเรือนของชายาเอก ช่างรนหาที่ตายยิ่งนัก" ซูเหยาเบิกตากว้างเล็กน้อยอย่างประหลาดใจ ยามเมื่อสบเข้ากับดวงตาที่ลึกล้ำและเต็มไปด้วยความหมายบางอย่างที่นางยังไม่อาจคาดเดาได้จากบุรุษผู้นี้ ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติเวลามาด้วยกันในตอนนี้นะคะ --- **จากใจผู้เขียน (ส้มหวานมิติลับ):** ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ติดตามและร่วมลุ้นไปกับเล่ห์กลในเรือนหลังนี้ด้วยกันนะคะ