ตบหน้าคนงามหน้าไม่อาย

"ปัง!" ถ้วยกระเบื้องเคลือบสีฟ้าครามลายครามมูลค่ามหาสาร กระแทกลงบนโต๊ะไม้จันทน์หอมอย่างแรงจนน้ำชาสีอำพันกระเซ็นเปรอะเปื้อนอาภรณ์ปักดิ้นเงินของหลินซูเหยา เสียงนั้นดังก้องกังวานบาดแก้วหู ท่ามกลางความเงียบงันราวกับป่าช้าภายในเรือนรับรอง ทว่าแววตาของศัลยแพทย์สาวจากยุคแปดสิบกลับมิได้ไหวระริกแม้แต่น้อย นางเพียงปรายตามองเศษซากถ้วยชาที่แตกละเอียดบนพื้น ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาบ่าวไพร่กลุ่มหนึ่งที่ยืนก้มหน้าตัวสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "อี้ชิง เจ้ากล้าดียังไงถึงทำน้ำชาหกใส่เสื้อผ้าของข้า?" หลินซูเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ เย็นเยียบจนน่าขนลุก ทว่ากลับทรงพลังพอกที่จะทำให้คนที่ถูกเรียกรู้สึกราวกับถูกตรึงไว้ด้วยเข็มเงินนับร้อยเล่ม สาวใช้หน้าตาจิ้มลิ้ม นามว่า 'อี้ชิง' สะดุ้งเฮือก รีบทรุดกายคุกเข่าลงกับพื้นเรือนทันที นางก้มหน้าจนคางแทบชิดอก เม็ดเหงื่อผุดพรายเต็มกรอบหน้าขาวเนียน ร่างกายสั่นเทิ้มด้วยความตื่นตระหนก "บ่าว... บ่าวไม่ได้ตั้งใจเจ้าค่ะ พระชายา โปรดทรงอภัยให้บ่าวด้วย!" "ไม่ได้ตั้งใจงั้นหรือ?" มุมปากของหลินซูเหยายกขึ้นเป็นรอยยิ้มเยาะหยัน ดวงตาคู่คมกวาดมองสำรวจท่าทีพิรุธของอีกฝ่ายอย่างละเอียด นางก้าวเข้าไปใกล้สาวใช้ผู้นั้นช้าๆ เสียงรองเท้าผ้าปักกระทบพื้นไม้ดัง 'ก๊อก แก๊ก' เป็นจังหวะ ราวกับเสียงนาฬิกามรณะที่กำลังนับถอยหลัง "เจ้าเข้ามาทำงานในเรือนของข้าได้เพียงสามวัน แต่อุปกรณ์ทุกชิ้นในห้องนี้กลับเริ่ม 'บังเอิญ' ชำรุดเสียหาย และที่สำคัญที่สุด... ผงสมุนไพรที่ผสมอยู่ในถ้วยชาเมื่อครู่ มันคือ 'ผงสลายหยาง' ที่นำเข้าจากแคว้นหลี่ใช่หรือไม่?" สิ้นคำกล่าวนี้ บรรยากาศภายในห้องก็ราวกับถูกแช่แข็งในพริบตา บ่าวไพร่คนอื่นๆ ต่างพากันหน้าซีดเผือก ล้มตัวลงหมอบกราบกับพื้นด้วยความหวาดกลัว อี้ชิงเองก็หน้าถอดสีริมฝีปากสั่นระริกจนแทบปริออกเป็นเสี่ยงๆ นางเงียบกริบ ปฏิเสธไม่ออก เพราะหลักฐานมัดตัวแน่นหนาเกินกว่าจะแก้ตัว "เจ้าเป็นเพียงสาวใช้ชั้นต่ำในจวนท่านอ๋อง เหตุใดจึงอาจหาญพกพายาพิษจากต่างแคว้นติดตัวได้เล่า?" หลินซูเหยาย่อกายลงนั่งยองๆ ให้ระดับสายตาเสมอกับสาวใช้ที่กำลังสั่นเทา นางเอื้อมมือเรียวยาวดุจลำเทียนไปเชยคางของอี้ชิงขึ้นบังคับให้อีกฝ่ายสบตา "หรือว่า... นายหญิงจากเรือนรองส่งเจ้ามา เพื่อจัดการ 'สตรีต่างถิ่น' อย่างข้าให้พ้นทางก่อนที่ท่านอ๋องจะเสด็จกลับจากสนามรบ?" "บ่าว... บ่าวไม่รู้เรื่องนะเจ้าค่ะ! พระชายาโปรดทรงเมตตา บ่าวถูกใส่ร้าย!" อี้ชิงแผדเสียงร้องไห้โฮออกมาด้วยความตื่นตระหนก พยายามดิ้นรนเพื่อปฏิเสธความผิด ทว่าแววตาที่ฉายชัดถึงความหวาดกลัวสุดขีดนั้น กลับฟ้องความจริงทั้งหมดออกมาอย่างหมดเปลือก หลินซูเหยาหัวเราะในลำคอเบาๆ เป็นเสียงที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันและเฉียบคมดุจใบมีดโกน นางหยิบถุงผ้าแพรสีตุ่นที่ร่วงหล่นออกมาจากแขนเสื้อของอี้ชิงขึ้นมาพิจารณาอย่างใจเย็น ถุงผ้านี้ถูกซ่อนไว้ในซับในอย่างมิดชิด หากไม่ใช่เพราะความสะเพร่าตอนที่ทำถ้วยชาตกแตกเมื่อครู่ นางคงไม่มีวันค้นพบความลับนี้เป็นแน่แท้ "คนของเรือนรองนี่ช่างใจร้อนเสียจริง ข้าเพิ่งจะก้าวเท้าเข้ามาเหยียบจวนอ๋องได้ไม่ทันพ้นสัปดาห์ ก็ส่งหนอนบ่อนไส้มาต้อนรับเสียแล้ว" หลินซูเหยาพูดพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง นางใช้ผ้าเช็ดหน้าเช็ดมือที่เพิ่งสัมผัสตัวสาวใช้ด้วยท่าทางรังเกียจราวกับแตะต้องสิ่งสกปรก "น่าเสียดายนัก... ที่วิชาแพทย์ของข้าในชาติก่อน ไม่ได้มีดีแค่การผ่าตัดรักษาคน แต่ข้ายังเชี่ยวชาญเรื่องการ 'ถอดรหัสพิษ' และการเล่นงานพวกงูพิษหน้าตัวเมียเป็นที่สุด!" "พระชายา... พระชายาจะทรงทำอะไรบ่าวเพคะ?" อี้ชิงหวีดร้องสุดเสียงเมื่อเห็นหลินซูเหยาโบกมือเรียกองครักษ์เงาที่ซ่อนตัวอยู่เบื้องมืดให้ก้าวเข้ามา "ลากตัวนางไปที่ห้องใต้ดิน สอบสวนให้หนักเอาความว่าใครเป็นผู้บงการเบื้องหลัง หากนางไม่ยอมปริปาก ก็ใช้วิธีการของจวนอ๋องจัดการได้เลย ข้าไม่รีบ... แต่รับรองว่าคนผู้นั้นในเรือนรองจะต้องนั่งไม่ติดเก้าอี้อย่างแน่นอน" สุ้มเสียงเด็ดขาดและแววตาที่เยียบเย็นดุจน้ำแข็งไร้ความปรานี ทำให้เหล่าบ่าวไพร่ถึงกับขนลุกซู่ ไม่มีใครกล้าเงยหน้าสบตาพระชายาผู้มาใหม่อีกเลยแม้แต่คนเดียว ในขณะที่สถานการณ์ภายในเรือนกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงฝีเท้าหนักแน่นและมั่นคงของใครบางคนก็ดังขึ้นที่หน้าประตูเรือน ตึง! ตึง! ตึง! ฝีเท้าคู่นั้นหยุดลงที่หน้าประตูก่อนที่บานประตูไม้แกะสลักจะถูกผลักเปิดออกอย่างแรงด้วยมือหนาของบุรุษผู้หนึ่ง ร่างสูงสง่าในชุดคลุมสีดำสนิทปักลายพยัคฆ์เงินดิ้นทอง กลิ่นอายความเยือกเย็นและทรงอำนาจแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งอาณาบริเวณ ใบหน้าหล่อเหลาดุดันราวน้ำแข็งสลัก ปราศจากรอยยิ้ม ดวงลึกล้ำดุจเหยี่ยวคู่นั้นกวาดตามองซากถ้วยชาและสภาพความวุ่นวายภายในห้อง ก่อนจะมาหยุดนิ่งอยู่ที่ร่างของหลินซูเหยา จ้าวเฟยหรง... ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นและโหดเหี้ยมแห่งแคว้น กลับมาก่อนกำหนดการเดิมถึงสามวัน! สายตาคมกราบของท่านอ๋องกวาดมองคราบน้ำชาบนอาภรณ์ของชายาเอก ก่อนจะเลื่อนกลับมาประสานเข้ากับดวงตากลมโตที่กำลังจ้องมองเขาด้วยความประหลาดใจระคนตกตะลึง บรรยากาศรอบกายพลันเงียบสงบลงจนได้ยินแม้แต่เสียงลมหายใจ ทว่าก่อนที่หลินซูเหยาจะได้เอ่ยปากอธิบายเหตุการณ์ทั้งหมดที่เกิดขึ้น จ้าวเฟยหรงกลับสาวเท้าเข้ามาใกล้ด้วยก้าวย่างที่มั่นคง มือหนาเอื้อมออกไปคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่นด้วยแรงมหาศาล พร้อมกับโน้มใบหน้าลงกระซิบชิดริมฝีปากของนางด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำที่สั่นระริกด้วยความรู้สึกบางอย่างที่ยากจะคาดเดา "กล้าหาญนักนะ... ชายาของข้า เพิ่งจะก้าวเข้าจวนมาได้ไม่ทันไร ก็ริอ่านจัดฉากลงโทษคนของเรือนรองด้วยตนเองเสียแล้ว... เจ้าคิดจะถอนรากถอนโคนจวนอ๋องแห่งนี้ให้ราบคาบเลยหรืออย่างไร?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและเป็นกำลังใจให้ "ส้มหวานมิติลับ" เสมอมานะคะ