รอยร้าวในบัลลังก์

กลิ่นหมึกปี้ว์ชานราคาแพงระยับคละคลุ้งผสมกับกลิ่นอับชื้นของกระดาษสมุดบัญชีเก่าเก็บ บนโต๊ะทำงานไม้จันทน์แดงสลักลายหงส์ร่อนมังกรทะยาน แสงจากคบเพลิงด้านนอกสาดส่องผ่านหน้าต่างกระดาษสา ทอดเงาบิดเบี้ยวของสองร่างที่กำลังเผชิญหน้ากันอย่างไม่มีใครยอมใคร "หากท่านอ๋องทรงตรวจสอบลึกลงไปอีกเพียงคืบเดียว เกรงว่าราชสำนักอาจจะต้องหลั่งเลือดสีเดียวกันจนแปดเปื้อนแผ่นดินนะคะ" เสียงหวานใสแต่เย็นยะเยือกของหลินซูเหยาเอ่ยขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบหายใจไม่ออก นางวางพู่กันขนกระต่ายป่าลงบนแท่นหยกอย่างเชื่องช้า ปลายนิ้วเรียวเรียบเนียนยังคงเปื้อนคราบหมึกสีดำจากการคัดลอกรายชื่อบัญชีสบถสรกและเสบียงกรังที่ถูกยักยอก ดวงตาคู่คมกวาดมองหลักฐานตรงหน้าด้วยแววตาสมเพชเวทนาแกแกมเย้ยหยัน จ้าวเฟยหรง ในชุดคลุมปักลายกิเลนสีนิลสนิท ประทับยืนนิ่งราวน้ำแข็งสลัก พระเนตรคมกริบดั่งเหยี่ยวทะเลทรายทอดมองสตรีตรงหน้า ความรู้สึกภายในพระทัยซับซ้อนเกินกว่าจะบรรยาย บุรุษผู้กุมอำนาจกองทัพพิทักษ์พรมแดนเหนือผู้ไม่เคยหวั่นเกรงต่อคมดาบใดในใต้หล้า กลับต้องมาพ่ายแพ้ให้กับความดื้อรั้นและสติปัญญาอันเฉียบคมของสตรีข้ามภพผู้นี้ "เจ้าคิดว่าเปิ่นหวางกลัวโลหิตของพวกสวะเหล่านั้นหรือ ซูเหยา" สุรเสียงทุ้มต่ำลอดไรพระโอษฐ์ เย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางเหมันต์ พระองค์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างบางช้าๆ จนกลิ่นอายบุรุษเพศแผ่ซ่านกดดัน "สิ่งที่เปิ่นหวางกังวล มิใช่ความโกลาหลของราชสำนัก... แต่เป็นความปลอดภัยของเจ้าต่างหาก" หลินซูเหยาแค่นหัวเราะในลำคอ นางเงยหน้าขึ้นสบพระเนตรของท่านอ๋องผู้เยือกเย็นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ภายนอกนางจะเป็นเพียงหมอหญิงที่ทะลุมิติมาจากยุค 80 ที่คุ้นเคยกับการผ่าตัดและเครื่องมือแพทย์สมัยใหม่ แต่สมองของศัลยแพทย์สาขาหัวใจและหลอดเลือดผ่านเคสความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน การอ่านเล่ห์เหลี่ยมทางการเมืองในราชสำนักฉินจึงไม่ใช่เรื่องเกินมือ "ความปลอดภัยของหม่อมฉันหรือเพคะ?" นางย้อนถาม น้ำเสียงประชดประชันระคนขบขัน "ท่านอ๋องทรงตรัสราวกับว่าพี่ชายของสนมเอกกุ้ยเฟยผู้นั้นเป็นเพียงเด็กเลี้ยงวัวที่ทำแก้วแตกเสียอีก ทั้งที่ความจริง... เสบียงทหารสามแสนนายที่ควรจะส่งไปถึงชายแดนเหนือเมื่อฤดูหนาวก่อน กลับถูกแปรสภาพเป็นคฤหาสน์หลังงามและตั๋วเงินนับล้านตำลึงในหลุมการพนันที่เจียงหนาน!" นางกระแทกแฟ้มบัญชีเล่มหนาลงบนโต๊ะ เสียงกระดาษกระทบไม้ดังทึบสะท้อนก้องห้องทรงอักษร "ทหารที่รบราฆ่าฟันปกป้องแผ่นดินต้องอดอยากจนต้องกินหิมะประทังชีวิต ขณะที่พวกหนอนบ่อนไส้ในกองทัพกลับเสพสุขบนคราบน้ำตาของราษฎร ท่านอ๋องผู้ทรงคุณธรรม... ท่านยังจะทรงรอคอยสิ่งใดอยู่อีกหรือเพคะ? รอให้พวกมันขนย้ายหลักฐานทั้งหมดหนีไปจนหมดสิ้น หรือรอให้ฝ่าบาททรงมีพระราชโองการประหารชีวิตหม่อมฉันเสียก่อนข้อหาล่วงเกินอำนาจมืด!" จ้าวเฟยหรงนิ่งงันไปชั่วขณะ พระองค์ทอดพระเนตรดวงพักตร์ที่เต็มไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและเมตตาธรรมของนาง หัวใจในอกกระตุกวูบอย่างรุนแรง สตรีผู้นี้ช่าง... กล้าหาญจนน่าตีให้ตายนัก ท่ามกลางเหล่าขุนนางหน้าเนื้อใจเสือที่ยอมสยบให้แก่เงินตราและอำนาจ มีเพียงนาง... สตรีแปลกหน้าจากต่างมิติผู้พกพาความรู้ประหลาดและใจความยุติธรรมอันดื้อรั้น ที่กล้าเอาศีรษะของตนเองเข้าแลกเพื่อความถูกต้อง มือหนาเอื้อมออกไปควาญจับข้อมือเรียวของนางไว้แน่น แรงบิดกระชับนั้นมิได้เจตนาทำร้าย หากแต่เป็นการถ่าย "เจ้าใจร้อนเกินไปแล้ว ซูเหยา" สุรเสียงอ่อนลงเล็กน้อย ทว่ายังคงความดุดัน "การจะโค่นล้มตระกูลกุ้ย... มิใช่เรื่องที่จะทำได้ด้วยการเปิดโปงบัญชีเพียงเล่มเดียว ขุนนางใหญ่ครึ่งหนึ่งในราชสำนักต่างผูกขาดผลประโยชน์ร่วมกัน หากเปิ่นหวางเคลื่อนไหวเร็วกว่านี้เพียงก้าวเดียว หัวของเจ้าและพรรคพวกทั้งหมดคงถูกเสียบประจานที่ประตูเมืองหลวงไปนานแล้ว" หลินซูเหยาชะงัก นางพยายามบิดข้อมือออกจากการกุม "แล้วท่านจะให้หม่อมฉันนิ่งดูดายหรือคะ? ในยุคที่หม่อมฉันจากมา... ชีวิตคนมีค่ามากกว่าตัวเลขในบัญชี ความยุติธรรมคือสิ่งที่ไม่ต้องรอให้ใครหยิบยื่นให้!" นางสูดหายใจเข้าลึกเพื่อระงับอารมณ์ที่พุ่งพล่าน ก่อนจะเปลี่ยนน้ำเสียงให้ราบเรียบลง ทว่าแฝงความเฉียบคมดريดดวง "แต่หม่อมฉันเข้าใจดี... ที่นี่คือยุคโบราณ ที่นี่คือเกมการเมืองที่ใช้ชีวิตเป็นเดิมพัน" นางเงยหน้าขึ้นสบตาพระองค์อีกครั้ง แววตาคู่สวยฉายประกายเจ้าเล่ห์แบบฉบับศัลยแพทย์สาขาที่ต้องวางแผนผ่าตัดเคสยากๆ "ในเมื่อท่านอ๋องทรงกังวลเรื่องอำนาจต่อรองในราชสำนัก... ทำไมเราไม่เปลี่ยนวิกฤตินี้ให้เป็นโอกาสในการกวาดล้างพวกมันทีเดียวเสียเลยล่ะเพคะ?" จ้าวเฟยหรงเลิกพระขนงขึ้นเล็กน้อยด้วยความสนใจ พระองค์ทรงทราบดีว่ายามใดที่นางมีแววตาเช่นนี้ ยามนั้นมักจะมีแผนการร้ายกาจบางอย่างผุดขึ้นมาในสมองอันชาญฉลาดของนางเสมอ "เจ้ามีแผนการอันใด?" หลินซูเหยาโน้มตัวเข้าไปใกล้พระองค์มากขึ้น กลิ่นกายหอมสะอาดคล้ายสมุนไพรจีนโชยเข้าสู่ประสาทสัมผัสของท่านอ๋อง ทำเอาพระองค์ต้องทรงกลั้นหายพระทัยโดยไม่รู้ตัว "เราจะไม่ส่งมอบบัญชีนี้ให้กรมอาญา... เพราะขุนนางในนั้นครึ่งหนึ่งก็กินสินบนจากตระกูลกุ้ยเช่นกัน" นางกระซิบด้วยน้ำเสียงแผ่วเบา ทว่าชัดเจนทุกถ้อยคำ "แต่เราจะทำสำเนาขึ้นมาสามชุด ชุดแรกส่งให้ฮ่องเต้ผ่านทางมหาดเล็กคนสนิทของพระองค์ ชุดที่สอง... ส่งไปให้กลุ่มแม่ทัพชายแดนเหนือที่กำลังเดือดร้อน และชุดสุดท้าย..." นางยิ้มมุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้จ้าวเฟยหรงรู้สึกเสียวสันหลังวาบราวกับกำลังเผชิญหน้ากับปีศาจสาวพราวเสน่ห์ "เก็บไว้เป็นเครื่องมือต่อรอง... บังคับให้ตระกูลกุ้ยยอมคายทรัพย์สินทั้งหมดออกมาเพื่อชดเชยเสบียงทหาร โดยที่เราไม่ต้องลงดาบเอง ให้พวกมันกัดกันเองจนตายไปข้างหนึ่ง... ท่านคิดว่าอย่างไรเพคะ ท่านอ๋อง?" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องทรงอักษรอีกครั้ง จ้าวเฟยหรงทอดพระเนตรสตรีตรงหน้าเนิ่นนาน พระองค์ไม่เคยพบสตรีใดที่มีทั้งความงาม ความเฉียบคม และความเหี้ยมเกรียมในเชิงกลยุทธ์ได้เท่าเทียมพะนางผู้นี้เลย หัวใจที่เคยด้านชามานานนับปีของแม่ทัพหนุ่มกลับเต้นระรัวราวกับชายหนุ่มแรกรัก ความรู้สึกพึงพอใจและภาคภูมิใจหลั่งไหลเข้าท่วมท้นจนยากจะต้านทาน "เจ้ามัน... ปีศาจตัวน้อยชัดๆ" พระองค์ตรัสเสียงพร่า ก่อนจะยกพระหัตถ์ขึ้นลูบพวงแก้มเนียนนุ่มของนางแผ่วเบา สัมผัสที่เต็มไปด้วยความทะนุถนอมและลุ่มหลง "แต่เป็นปีศาจที่เปิ่นหวาง... ไม่มีวันยอมปล่อยให้หลุดมือไปเด็ดขาด" ทว่า ในขณะที่บรรยากาศกำลังอบอวลไปด้วยความตึงเครียดอันเย้ายวนใจนั้นเอง เสียงฝีเท้ารีบร้อนและเสียงหอบหายใจขององครักษ์เงาก็ดังขึ้นที่หน้าประตูด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูถี่รัวด้วยความตื่นตระหนก "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงของหลี่ซานดังทะลุเข้ามาด้วยความร้อนรน "กองกำลังลับของสำนักราชองครักษ์จู่โจมเข้าปิดล้อมจวนหมอหลินแล้วพ่ะย่ะค่ะ! พวกมันอ้างว่า... ได้รับพระราชโองการด่วนที่สุด จับกุมตัวคุณหนูหลินในข้อหาสมรู้ร่วมคิดกับกบฏแคว้นหลี่!" หลินซูเหยาหน้าถอดสีทันที บัญชีทุจริตในมือร่วงหล่นลงกระทบพื้น พลันสายตาของนางก็ประสานเข้ากับจ้าวเฟยหรงที่แววตานิลกาฬแปรเปลี่ยนเป็นความเหี้ยมเกรียมดุจพายุคลั่งในชั่วพริบตา ขอขอบพระคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและก้าวผ่านความระทึกใจไปกับ "ส้มหวานมิติลับ" ในตอนนี้นะคะ