โฉมหน้าผู้ทรยศ

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ร่วงหล่นกระทบพื้นศิลา ดังก้องกังวานราวกับเสียงคำรามของฟ้าแลบยามค่ำคืน บัญชีทุจริตเล่มหนาที่ถูกซุกซ่อนไว้อย่างแนบเนียนในช่องลับใต้ชั้นตำรา บัดนี้กลับแบกรับความจริงอันโสมمที่สั่นคลอนรากฐานของสกุลหลินทั้งตระกูล หลินซูเหยาหน้าถอดสีทันที เม็ดเหงื่อกาฬผุดพรายขึ้นตามกรอบหน้าผากเนียนละเอียด แม้นางจะเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วนบนเตียงผ่าตัดในยุคแปดสิบ ทว่ากลิ่นอายความตายที่แผ่ออกมาจากร่างของบุรุษเบื้องหน้าในยามนี้ กลับน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่ายามเผชิญหน้ากับภาวะหัวใจหยุดเต้นเฉียบพลันเสียอีก "ซูเหยา..." น้ำเสียงของจ้าวเฟยหรงต่ำทุบราวกับเสียงก้อนหินบดขยี้กันในหุบเหว มันไม่ใช่ความโกรธเกรี้ยวที่ระเบิดออกมาเป็นเปลวเพลิง หากแต่เป็นความเยียบเย็นระดับศูนย์องศาที่แช่แข็งทุกสรรพสิ่งให้อยู่ในความนิ่งค้าง ดวงตานิลกาฬคู่นั้นหรี่แคบลง สะท้อนเงาร่างของสตรีที่เขามอบทั้งความไว้วางใจและหัวใจเอาไว้ทั้งหมด ทว่าสิ่งที่ปรากฏตรงหน้ากลับเป็นการหักหลังที่เลือดเย็นที่สุด หลินซูเหยาเม้มริมฝีปากแน่นจนซีดเผือด สมองอันปราดเปรื่องประมวลผลอย่างรวดเร็วรากับคอมพิวเตอร์เมนเฟรม นางรู้ดีว่าคำแก้ตัวใดๆ ในยามนี้ย่อมไร้ความหมาย หลักฐาน ลายมือ และตราประทับประจำตระกูลที่ปรากฏหราอยู่บนหน้ากระดาษแผ่นนั้น ล้วนเป็นของจริงที่ต่อให้เอาแม่น้ำฮวงโหมาล้างก็ไม่มีวันสะอาด "หม่อมฉัน..." เสียงของนางขาดห้วงไปเล็กน้อย ก่อนที่สติปัญญาอันเฉียบคมจะดึงนางกลับสู่ความเยือกเย็น หลินซูเหยาสูดลมหายใจเข้าลึก เงยหน้าขึ้นสบตาบุรุษผู้ทรงอำนาจที่สุดในแคว้นด้วยแววตาที่ไม่มีความหวาดกลัวเจือปน "ท่านอ๋องทรงคิดว่า หม่อมฉันเป็นโจรที่ยักยอกเสบียงคลังทหารเพื่อไปสมทบกับกองกำลังกบฏแดนเหนือเช่นนั้นหรือเพคะ" "เจ้ายังมีหน้ามาถามหาเหตุผลอีกหรือ" จ้าวเฟยหรงก้าวเข้ามาประชิดตัวในสามก้าว ร่างสูงใหญ่ในอาภรณ์ปักดิ้นทองแผ่รังสีคุกคามจนอากาศรอบตัวคล้ายจะเบาบางลง มือหนายื่นออกไปบีบคางนมนางเบาๆ ทว่าออกแรงกดเน้นจนผิวเนื้อขึ้นรอยแดง "บัญชีเล่มนี้ถูกพบในห้องลับของเรือนพักประจำตัวเจ้า รายชื่อผู้รับสบียงหลบหนีภาษีเหล่านี้ ล้วนโยงใยไปถึงคนสนิทของไทเฮา และที่สำคัญที่สุด... ตราประทับหยกสลักลายหงส์ตัวนี้ เป็นของขวัญที่เปิ่นหวางมอบให้เจ้าเพียงผู้เดียวเมื่อเดือนก่อน เจ้าจะแก้ตัวว่าอย่างไร หลินซูเหยา" ความกดดันถาโถมเข้ามาดั่งคลื่นยักษ์ซัดสาด หัวใจของหลินซูเหยาเต้นระรัว แต่นางกลับบังคับให้ริมฝีปากแย้มยิ้มออกมาได้ รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันในโชคชะตาและเล่ห์กลอันสกปรกของคนเบื้องหลัง "ท่านอ๋องใช้สมองส่วนไหนคิดกันแน่เพคะ ถึงได้ปักปรัมหม่อมฉันด้วยข้อตื้นเขินเช่นนี้" นางเค้นเสียงลอดไรฟัน ดวงตากลมโตฉายแวววาวโรจน์ "หากหม่อมฉันเป็นสายลับของพวกกบฏจริง หม่อมฉันจะโง่เขลาเบาปัญญา เอาหลักฐานมัดตัวชิ้นใหญ่ที่สุดมาซ่อนไว้ในห้องนอนของตัวเองเพื่อให้ท่านค้นเจออย่างง่ายดายเช่นนี้เชียวหรือ? นี่มันไม่ใช่การซ่อนความลับ... แต่มันคือการ 'จัดฉาก' เพื่อฆ่าหม่อมฉันให้ตายทั้งกลมต่างหาก!" จ้าวเฟยหรงชะงักไปเล็กน้อย ดวงตานิลกาฬไหววูบชั่วพริบตา เขารู้ดีว่าสตรีผู้นี้มีความเฉลียวฉลาดเป็นเลิศ นางไม่มีวันทำเรื่องโง่เขลาเช่นนั้น ทว่าหลักฐานทั้งหมดมันชี้ชัดจนเกินไป จนทำให้ความหวาดกลัวที่จะสูญเสียนาฃไปตลอดกาล เข้าครอบ องความสุขุมลุ่มลึกของแม่ทัพผู้ไร้พ่าย "แล้วเจ้าจะอธิบายอย่างไร กับร่องรอยการติดต่อระหว่างคนในจวนของเปิ่นหวาง กับสาส์นลับที่ส่งตรงไปยังค่ายกบฏ" จ้าวเฟยหรงยังคงกดเสียงต่ำ ทว่าน้ำหนักมือที่บีบคางนางเริ่มคลายลงเล็กน้อย สะท้อนความลังเลที่ซ่อนอยู่ภายใต้เกราะอันแข็งแกร่ง "คนในจวน..." หลินซูเหยาทวนคำ ดวงตาหรี่ลงอย่างใช้ความคิด เหตุการณ์ในจวนอ๋องถูกจัดระเบียบไว้อย่างแน่นหนา การจะลักลอบนำบัญชีนี้มาซ่อนไว้ได้ ย่อมต้องเป็นผู้ที่มีอภิสิทธิ์ในการเข้าออกเรือนของนางได้อย่างอิสระ และคนผู้นั้น... ต้องเป็นหนอนบ่อนไส้ที่แฝงตัวอยู่ใกล้ชิดเสียยิ่งกว่าเงาตามตัว ทันใดนั้น ภาพเหตุการณ์เมื่อช่วงบ่ายก็ผุดขึ้นมาในหัว แม่บ้านซ่ง ผู้ดูแลความเรียบร้อยในเรือนที่เข้ามาจัดระเบียบตำราให้เมื่อวาน... หรือจะเป็นอนุชินผู้มีรอยยิ้มอ่อนหวานราวกับดอกไม้พิษที่แวะเวียนมาเยี่ยมเยียนเมื่อสองวันก่อน! "เพคะ หม่อมฉันรู้แล้วว่าใครเป็นคนทำ" หลินซูเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมดุจใบมีดโกน "แต่ก่อนที่เราจะไปลากคอหนอนตัวนั้นออกมา ท่านอ๋องต้องทรงตัดสินใจให้ดีเสียก่อน ว่าจะเลือกเชื่อ 'หลักฐานปลอม' ที่จัดฉากขึ้นอย่างลวกๆ เพื่อทำลายหม่อมฉัน หรือจะเลือกเชื่อ 'สัญชาตญาณ' ของสตรีที่ช่วยชีวิตท่านไว้จากความตายถึงสองครั้งสองหน" ความเงียบเข้าปกคลุมห้องหนังสือหลวงชั่วขณะ บรรยากาศตึงเครียดเสียยิ่งกว่าการเผชิญหน้ากับกองทัพนับหมื่นบนสนามรบ จ้าวเฟยหรงจ้องมองสตรีตรงหน้านิ่งนาน แววตานิลกาฬที่เคยดุดันแปรเปลี่ยนเป็นความล้ำลึกเกินหยั่งคาด เขายื่นมือออกไปโอบเอวบางของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว กลิ่นกายหอมกรุ่นของสมุนไพรจีนจางๆ ปะทะเข้ากับนาสิก ช่วยชะล้างความขุ่นมัวในจิตใจลงไปได้เปลาะหนึ่ง "เปิ่นหวางไม่เคยเชื่อคำพูดของใครทั้งสิ้น... นอกจากหลักฐานที่ตาเห็น" จ้าวเฟยหรงกระซิบชิดริมใบหูของนาง น้ำเสียงทุ้มนุ่มแต่แฝงด้วยความเฉียบขาด "แต่ถ้าเจ้ากล้ากล่าวหาว่ามีหนอนบ่อนไส้ในจวนของเปิ่นหวาง งั้นเรามาลองเดิมพันกันดูสักตั้ง..." เขายกมือขึ้นตบเบาๆ สองครั้ง *แปะ แปะ* สิ้นเสียงสัญญาณ พลันปรากฏเงาร่างสีดำทะมึนขององครักษ์เงา 'จ้านอวิ๋น' คุกเข่าลงเบื้องหน้า พร้อมกับหิ้วร่างของบ่าวรับชายคนสนิทโยนลงมากองกับพื้น สภาพของบ่าวผู้นั้นสะบักสะบอม เลือดอาบมุมปาก และสั่นเทาด้วยความหวาดกลัว "ท่านอ๋อง! ข้าน้อย... ข้าน้อยไม่รู้เรื่อง!" บ่าวรับใช้ผู้นั้นโขกศีรษะระรัวจนหน้าผากแตกยับ จ้าวเฟยหรงก้มลงมองบ่าวผู้นั้นด้วยหางตา ก่อนจะเอ่ยประโยคที่ทำให้ลมหายใจของหลินซูเหยาต้องสะดุด "คนผู้นี้ถูกจับได้ขณะกำลังนำหีบสมบัติลับออกจากเรือนหลังใหญ่ และในหีบนั้น... มีตราประทับอีกอันหนึ่ง ที่สลักชื่อของ 'ไทเฮา' ซ่อนอยู่" ดวงตากลมโตของหลินซูเหยาเบิกกว้างขึ้นทันที เกมการเมืองในวังหลวงไม่ได้มีเพียงแค่การหักเหลี่ยมระหว่างแคว้น หากแต่มีมือที่มองไม่เห็นกำลังชักใยอยู่เบื้องหลัง และเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมัน... คงไม่ใช่แค่ตัวนาง หรือแม้แต่ตำแหน่งท่านอ๋องของจ้าวเฟยหรง แต่อาจหมายถึงราชบัลลังก์มังกรทองทั้งผอง! ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอ่ยสิ่งใดต่อ เสียงฝีเท้าเร่งรีบพร้อมกับเสียงเคาะประตูดังสนั่นหวั่นไหวจากด้านนอกเรือนก็แทรกเข้ามาขัดจังหวะ "กราบทูลท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงของขันทีประจำพระราชสำนักร้องตะโกนลั่นด้วยความตื่นตระหนก "มีราชโองการด่วนจากท้องพระโรง... พระพันปีหลวงมีรับสั่งให้ปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพพิทักษ์แดนเหนือ และ... และมีพระราชสาส์นลับสั่งให้ควบคุมตัวพระชายาหลินซูเหยา เข้าไปสอบสวนในข้อหากบฏ ณ คุกหลวง ทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" ส้มหวานมิติลับขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนนิยายเรื่องนี้ด้วยความอบอุ่นเสมอมานะคะ