พันธะที่ไม่มีวันตัดขาด

เสียงกริ่งโลหะกระทบกันเบาๆ จากกระเป๋าพยาบาลหนังสีดำที่วางอยู่บนโต๊ะไม้จันทน์หอม คือสิ่งเดียวที่เชื่อมโยงหลินซูเหยากับโลกอีกใบ—โลกที่เต็มไปด้วยตึกสูง แสงนีออน และกลิ่นน้ำยาฆ่าเชื้ออันคุ้นเคย แต่ในยามนี้ รอบตัวนางกลับมีเพียงกลิ่นอายจางๆ ของชาผู่เอ่อร์ชั้นดี และไออุ่นจากร่างของบุรุษผู้ซึ่งกุมชะตาชีวิตของแผ่นดินไว้ครึ่งหนึ่ง จ้าวเฟยหรงไม่ได้ขยับเขยื้อน ปลายมือสอบของเขาที่เพิ่งเลื่อนผ่านแนวขอบโครงหน้าของนางยังคงทิ้งสัมผัสอุ่นจัดไว้บนผิวแก้ม แววตาคมกริบดุจเหยี่ยวเบื้องบนยามนี้กลับเจือด้วยประกายความรู้สึกบางอย่างที่ลึกล้ำและซับซ้อนเกินกว่าจะเอ่ยวาจา "เจ้ายังคิดจะกลับไปยังสถานที่ที่เจ้าจากมาอยู่อีกหรือไม่..." น้ำเสียงทุ้มต่ำนั้นดังกังวานขึ้นท่ามกลางความเงียบงันของตำหนักบูรพา เป็นคำถามที่แม้จะเอ่ยด้วยความนิ่งสงบ แต่กลับสั่นคลอนหัวใจของคนฟังได้อย่างประหลาด ซูเหยาชะงักปลายนิ้วที่กำลังเก็บขวดเข็มฉีดยาเข้าที่ นางเงยหน้าขึ้นสบตาอีกฝ่าย รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างเยหยันตนเอง "ท่านอ๋องทรงตรัสราวกับว่า หม่อมฉันมีหนทางเลือกมากมายนักอย่างนั้นแหละค่ะ... โลกใบนั้นของหม่อมฉัน ไม่มีใครรอคอยอยู่ มีเพียงตู้ยาในโรงพยาบาลและเตียงผ่าตัดที่ว่างเปล่า ต่างจากที่นี่ ที่มีท่านคอยหาเรื่องปวดหัวมาให้หม่อมฉันตามแก้ไม่เว้นแต่ละวัน" วาจาที่เอ่ยออกไปแม้จะมีความยโสและเย้าแหย่ตามนิสัยเดิม แต่ลึกๆ ในแววตากลับไหววับด้วยระลอกคลื่นแห่งความหวั่นไหว จ้าวเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงทุ้มนั้นสั่นพร่าเล็กน้อยขณะที่เขาเคลื่อนกายเข้าไปประชิดร่างบางอย่างไร้ซึ่งช่องว่าง อ้อมแขนแข็งแกร่งดั่งคีมเหล็กตวัดโอบรอบเอวคอดกิ่วของนางเข้าหาตัวอย่างรวดเร็ว แรงปะทะนั้นทำให้ลมหายใจของซูเหยาติดขัด นางเผลอวางมือลงบนแผงอกกว้างตามสัญชาตญาณสัมผัสได้ถึงจังหวะหัวใจที่เต้นรัวเร็วและหนักหน่วงไม่แพ้กัน "เช่นนั้นก็จงอยู่ที่นี่..." เสียงกระซิบนั้นแนบชิดอยู่ข้างใบหู ไอร้อนจากลมหายใจของเขาทำให้ขนอ่อนลุกชัน "อยู่เป็นคู่ชีวิตของข้า ชดใช้ความผิดที่เจ้าบังอาจเข้ามาปั่นป่วนหัวใจของแม่ทัพผู้เยือกเย็นเช่นข้า ให้ต้องพังทลายลงทีละน้อย" กลิ่นอายบุรุษอันเข้มข้นผสมผสานกับกลิ่นอายสนโบราณและจันทร์หอมโชยเข้าแตะนาสิก ซูเหยาพยายามดึงสติอันกระเจิดกระเจิงของตนเองกลับมา มือเรียวบางออกแรงดันแผงอกนั้นเบาๆ "ท่านอ๋องโปรดสำรวมด้วยค่ะ... นี่ไม่ใช่เวลามาเกี้ยวพาราสี เรื่องคดีลอบปลิดชีพในกรมพิธีการยังไม่คลี่คลาย หากมีผู้ใดมาพบเข้า..." "ให้พวกเขาเข้ามาสิ" จ้าวเฟยหรงตัดบทด้วยน้ำเสียงเด็ดขาด ดวงตาคู่คมจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของนางราวกับจะกลืนกิน "ข้าอยากรู้เหมือนกันว่าผู้ใดในราชสำนักนี้ จะกล้าอาจหาญพอมาขัดขวางเวลาส่วนตัวของชิน王ผู้นี้" ความใกล้ชิดที่แนบแน่นจนแทบหลอมรวมเป็นร่างเดียวกันทำให้ซูเหยาแทบลืมสิ้นซึ่งเหตุผลทั้งปวง ความรู้สึกอุ่นวาบแผ่ซ่านไปทั่วสรรพางค์กาย ปลายจมูกของเขากดลงกับเรือนผมนุ่มเบาๆ สูดดมความหอมกรุ่นที่ติดตรึงอยู่ในความทรงจำมาเนิ่นนาน มันไม่ใช่ความเร่าร้อนชั่วครั้งชั่วคราว หากแต่เป็นพันธะทางจิตวิญญาณที่ถูกถักทอขึ้นอย่างเงียบงันผ่านห้วงเวลาอันอันตราย นางหลับตาลงรับสัมผัสอันอ่อนโยนที่ขัดกับภาพลักษณ์โหดเหี้ยมอำมหิตของเขาในสายตาคนนอก ยอมจำนนต่อแรงโน้มถ่วงแห่งเสน่หาที่ยากจะต้านทาน มือที่เคยผลักไสค่อยๆ เปลี่ยนเป็นโอบกอดลาดไหล่กว้างของเขาไว้หลวมๆ ในยามที่พายุการเมืองนอกตำหนักกำลังโหมกระหน่ำ ความรักความผูกพันที่ก่อตัวขึ้นท่ามกลางความเป็นความตายนี้ ช่างมั่นคงและลึกล้ำดั่งศิลาศิลาแกร่งที่ถูกหล่อหลอมด้วยโลหิตและหยาดน้ำตา ทว่า ในวินาทีที่ความเงียบงันอันหวานล้ำกำลังโอบอุ้มคนทั้งสองไว้ เสียงฝีเท้าฝེบหนักและรวดเร็วกว่าปกติก็ดังขึ้นที่ระเบียงทางเดินด้านนอก ตามด้วยเสียงเคาะประตูกระชั้นชิดที่ทำลายบรรยากาศทั้งหมดลงในพริบตา! "ท่านอ๋อง! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ!" เสียงของไป๋จิ่งองครักษ์คนสนิทดังลอดเข้ามาด้วยความตื่นตระหนก "ราชครูหลี่นำกำลังราชองครักษ์หลวงบุกเข้ามาถึงหน้าตำหนักแล้ว อ้างว่าได้รับพระราชโองการลับจากฮ่องเต้ ให้มาจับกุมตัวหมอหลวงหลินในข้อหาวางยาพิษสนมเอก!" จ้าวเฟยหรงผละออกมาช้าๆ แววตาที่เมื่อครู่ยังเต็มไปด้วยความอ่อนโยน กลับแปรเปลี่ยนเป็นคมกริบและเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลกในเสี้ยววินาที รังสีสังหารแผ่ซ่านออกมาจากร่างสูงจนซูเหยายังต้องสูดลมหายใจเข้าลึก ทว่า บนโต๊ะน้ำชาข้างกาย หลินซูเหยากลับเหลือบไปเห็นเงาสะท้อนจากถ้วยกระเบื้องเคลือบที่ราชครูหลี่เคยส่งคนนำมาถวายเมื่อยามบ่าย... ผิววนของน้ำชาเปลี่ยนเป็นสีดำคล้ำอย่างไร้สาเหตุ! ส้มหวานมิติลับ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ