กลิ่นคาวโลหิตเข้มข้นคละคลุ้งจนน่าคลื่นไส้ แสงไฟจากตะเกียงน้ำมันสั่นไหวตามแรงลมราตรีที่ลอดผ่านรอยแยกของผ้าใบเต็นท์สนาม ท่ามกลางความเงียบงันที่กดดันจนแทบได้ยินเสียงลมหายใจรวยริน หลินซูเหยากวสายตาคมกริบมองเครื่องมือแพทย์สเตนเลสสตีลเงาวับที่ถูกจัดเรียงไว้อย่างเป็นระเบียบในกล่องโลหะยุค 80 สิ่งเหล่านี้คือปาฏิหาริย์เดียวที่ข้ามมิติเวลามากับเธอ และมันกำลังจะต้องทำหน้าที่ผ่าตัดเปลี่ยนชะตากรรมของแผ่นดิน
"พวกเจ้าออกไปให้หมด!" น้ำเสียงหวานเด็ดขาดแต่สั่นเครือเล็กน้อยเอ่ยสั่งทหารองครักษ์ที่ยืนอัดแน่นกันอยู่เต็มเต็นท์
"ไม่ได้พ่ะย่ะค่ะ! แม่ทัพใหญ่บาดเจ็บสาหัส พวกเราต้องอารักขา..." รองแม่ทัพกัวตวาดลั่นด้วยความร้อนรน ดวงตาแดงก่ำด้วยความโกรธแค้นและตระหนก
ซูเหยาปรายหางตามองอย่างไม่เกรงกลัว มือเรียวบางตวัดมีดผ่าตัดขนาดเล็กขึ้นสะท้อนกับแสงไฟ "ถ้าพวกเจ้ายังยืนเกะกะขวางทางเป็นฝูงสุนัขเฝ้าบ้านเช่นนี้ เกรงว่าอีกไม่ถึงหนึ่งเค่อ... ท่านอ๋องผู้สูงศักดิ์ของพวกเจ้าคงได้ไปยมโลกก่อนจะได้สั่งเสีย ออกไป!"
คำพูดเชือดเฉือนและแววเด็ดเดี่ยวราวนางพญาทำให้รองแม่ทัพกัวกัดฟันกรอด ก่อนจำใจโบกมือให้ทุกคนถอยร่นออกไปนอกเต็นท์ ทิ้งไว้เพียงร่างสูงใหญ่ของจ้าวเฟยหรงที่นอนแน่นิ่งไร้สติบนเตียงสนาม ลมหายใจของเขาแผ่วเบาจนน่าใจหาย ลูกธอาบยาพิษฝังลึกอยู่ใกล้หัวใจเพียงไม่กี่มิลลิเมตร เลือดสีดำคล้ำไหลซึมผ่านอาภรณ์สีเข้มจนเปียกชุ่ม
ซูเหยาขบกริมฝีปากแน่น หัวใจเต้นรัวระส่ำด้วยความหวาดหวั่น แต่มือกลับนิ่งสนิทดุจหินผา เธอเป็นศัลยแพทย์มือหนึ่งในยุค 80 ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน แต่ไม่เคยมีครั้งไหนที่น้ำหนักชีวิตบนเตียงผ่าตัดจะหนักหน่วงเท่าบุรุษผู้นี้... บุรุษผู้เย็นชา เย่อหยิ่ง แต่กลับยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอจากหูหนามที่ลอบสังหาร
"จ้าวเฟยหรง... ท่านกล้าดียังไงถึงยอมตายง่ายๆ แบบนี้คะ" พึมพำกับร่างที่ไร้สติ หยดน้ำตาอุ่นร้อนไหลรินผ่านแก้มเนียนแต่เธอปัดมันทิ้งอย่างไม่ใส่ใจ
มีดผ่าตัดคมกริบกรีดลงบนเนื้อเยื่อที่ฉีกขาดอย่างแม่นยำ เลือดสดๆ พลุ่งทะลักออกมา แต่ซูเหยาไม่มีเวลาลังเล เธอใช้คีมหนีบโลหะค่อยๆ แหวกกล้ามเนื้อและเส้นเลือดที่พัน1ระโยงระยางอย่างระมัดระวังที่สุด เสียงหอบหายใจของเธอประสานกับเสียงลมพายุข้างนอกที่เริ่มโหมกระหน่ำรุนแรงขึ้น ราวกับฟ้าดินกำลังทดสอบความอดทนของพวกเขา
"อดทนไว้..." เธอขบกรามแน่น เหงื่อกาฬไหลซึมเต็มกรอบหน้า
บริเวณหัวใจเต้นตอดสะท้อนผ่านปลายนิ้วที่สัมผัสโดน ลูกธนูอาบยาพิษถูกดึงออกอย่างรวดเร็วพร้อมกับเสียงสูดปากด้วยความเจ็บปวดในห้วงนิทราของชายหนุ่ม จ้าวเฟยหรงขมวดคิ้วแน่น ใบหน้าคมคายซีดเผือดไร้สีเลือด ริมฝีปากแห้งผากขยับเล็กน้อยราวกับพยายามจะเอ่ยบางคำพูด
ซูเหยาไม่รอช้า รีบฉีดยาปฏิชีวนะและสารน้ำเข้าเส้นเลือดดำตามหลักการแพทย์แผนปัจจุบันที่ติดตัวมา ก่อนจะลงมือเย็บแผลด้วยความประณีตบรรจง ทุกฝเข็มที่ร้อยผ่านผิวหนังคือความพยายามที่จะดึงวิญญาณของเขากลับมาจากประตูนรก
เวลาผ่านไปเนิ่นนานเท่าไหร่ไม่มีใครล่วงรู้ จนกระทั่งเข็มสุดท้ายถูกตัดขาด ซูเหยาทรุดฮวบลงนั่งคุกเข่ากับพื้นเต็นท์ด้วยความหมดเรี่ยวแรง ร่างกายสั่นเทาด้วยความเหนื่อยล้าอย่างถึงที่สุด เธอปาดเหงื่อออกจากหน้าผาก มองดูผลงานตรงหน้าที่ลมหายใจของจ้าวเฟยหรงเริ่มสม่ำเสมอขึ้น สีหน้าที่เคยม่วงคล้ำจากพิษเริ่มกลับมามีเลือดฝาดจางๆ
ทว่า ในขณะที่ความโล่งอกกำลังแผ่ซ่านเข้ามาในอก เสียงฝีเท้าหนักหน่วงนับร้อยนายก็ดังขึ้นล้อมรอบเต็นท์สนามแห่งนี้อย่างรวดเร็ว
"บังอาจ! ใครอนุญาตให้สตรีผู้นี้แตะต้องพระวรกายท่านอ๋อง!"
เสียงตวาดก้องกังวานด้วยอำนาจล้นพ้นดังขึ้น พร้อมกับม่านเต็นท์ที่ถูกสะบัดเปิดออกอย่างไร้ความปรานี ร่างสูงสง่าในชุดเกราะทองคำประดับลวดลายมังกรย่างก้าวเข้ามาด้วยรังสีอำมหิตที่แผ่พุ่งจนอากาศแทบจับตัวเป็นน้ำแข็ง
ซูเหยาเงยหน้าขึ้นมอง ผู้มาใหม่ไม่ใช่ใครอื่น แต่คือองค์ชายรอง... ศัตรูทางการเมืองตัวฉกาจของจ้าวเฟยหรงที่ฉวยโอกาสนี้นำกำลังทหารหลวงบุกเข้ามาในค่ายพักแรมกลางดึก!
ดวงตาคมกริบขององค์ชายรองกวาดมองร่างของท่านอ๋องที่นอนไร้สติบนเตียง ก่อนจะหันมาจ้องมองศัลยแพทย์สาวยุค 80 ด้วยรอยยิ้มเย็นเยียบราศีกุมอำนาจเต็มเปี่ยม
"หมอเทวดาซู... ดูท่าทางเจ้าจะช่วยคนผิดคนเสียแล้วกระมัง" องค์ชายรองเอ่ยเสียงเย้ยหยัน พร้อมกับโบกมือให้ทหารข้างกายชักดาบออกจากฝัก "ในเมื่อท่านอ๋องสิ้นสติไร้หนทางต่อสู้ เช่นนั้นโทษฐานลอบปลงพระชนม์แม่ทัพใหญ่... จงนำตัวนางไปประหารเสีย!"
คมดาบวาววับนับสิบเล่มพุ่งตรงมาจ่อที่ลำคอระหงทันที ทว่าซูเหยาหาได้หวาดกลัวไม่ เธอยันกายลุกขึ้นยืนอย่างสง่างาม เชิดหน้าขึ้นสู้สายตาด้วยรอยยิ้มเยาะหยันที่มุมปากอย่างไม่เกรงกลัวอำนาจใด
"อยากลองดีกับฉันตอนนี้... เจ้ายังเร็วไปสามร้อยปีค่ะองค์ชาย!"
ซูเหยาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอ พร้อมกับซ่อนมือหนึ่งไว้เบื้องหลัง ดึงสลักกระบอกระเบิดควันแฟลชจากโลกอนาคตที่เหลืออยู่ออกมาเตรียมพร้อมในพริบตาเดียว
ส้มหวานมิติลับ ขอขอบพระคุณท่านรี้ดทุกท่านที่ร่วมลุ้นระทึกไปกับวินาทีเป็นตายนี้ และเตรียมพบกับการพลิกเกมครั้งประวัติศาสตร์ในตอนต่อไปนะคะ!
ท่านอ๋องอย่าร้าย... เดี๋ยวสายเปย์จะหนีไปยุค 80•ตอนที่ 33
ผ่าตัดเปลี่ยนชะตา
ผลงานโดย ส้มหวานมิติลับ
โหมดอ่านสะดวกมือ (Hands-Free)
สารจากนักเขียน (ส้มหวานมิติลับ)
ดูโปรไฟล์ →"สวัสดีคุณรี้ดทุกคนค่ะ ขอบคุณที่ติดตามผลงานเรื่อง ท่านอ๋องอย่าร้าย... เดี๋ยวสายเปย์จะหนีไปยุค 80 นะคะ ฝากกดหัวใจและคอมเมนต์เป็นกำลังใจให้ไรท์ด้วยนะคะ รักทุกคนค่ะ 💕"
ความคิดเห็น (0)
ร่วมพูดคุยและส่งกำลังใจให้ไรท์ยังไม่มีความคิดเห็นในตอนนี้
เป็นคนแรกที่เริ่มพูดคุยและส่งกำลังใจให้คุณไรท์!