กลยุทธ์เรือนว่าง

คราบหมึกสีดำเข้มข้นที่เพิ่งจรดลงบนกระดาษซวนจื่อชั้นดี ยังคงส่งกลิ่นอายความสดใหม่ของชาดและหมึกจีน หลินซูเหยาป้องปลายนิ้วเรียวสวยของตนเองไว้เล็กน้อย สายตาคมกริบดั่งคมมีดผ่าตัดกวาดมองตัวเลขและรายชื่อสมุนไพรหายากที่ถูกร่างขึ้นอย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย ท่ามกลางแสงตะเกียงน้ำมันหอมที่กะพริบไหววูบวาบในความเงียบสงบยามวิกาล เรือนหลังใหญ่ที่ควรจะคึกคักไปด้วยบ่าวไพร่ กลับเงียบเชียบราวด้านหลังป่าช้า เนื่องจากนางจงใจใช้อำนาจภริยาเอกแห่งจวนอ๋องกวาดล้างและคัดคนที่ไม่จำเป็นออกไปจนหมดสิ้น เหลือไว้เพียงเสบียงกรังและเบี้ยหวัดที่นางคำนวณไว้ในหัวอย่างแม่นยำ "ฮูหยินเจ้าคะ... บ่าวเกรงว่าหากท่านทำเช่นนี้ ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุจน้ำแข็งผู้นั้นจะต้องทรงกริ้วเป็นแน่เจ้าค่ะ รายการสมุนไพรเหล่านี้ล้วนเป็นของบรรณาการหายากจากแคว้นใต้ ทั้งยังมีมูลค่าเทียบเท่าคลังย่อยๆ ของกรมคลังเลยทีเดียว" เสี่ยวหลิน สาวรับใช้คนสนิทที่นางพยายามฝึกฝนให้กลายเป็นมือขวา เอ่ยกระซิบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ พลางใช้ปลายนิ้วเรียวเล็กม้วนชายเสื้อของตนเองอย่างกระวนกระวายใจ ซูเหยาแค่นเสียงหัวเราะในลำคอเบาๆ นางมิได้เงยหน้าขึ้นจากกระดาษแผ่นนั้น ปลายนิ้วยังคงหมุนพู่กันจีนขนหมาป่าเล่นอย่างเชี่ยวชาญราวกับกำลังถือคีมผ่าตัดในห้องปลอดเชื้อ "กริ้วหรือ? ให้เขา grive จนกระอักเลือดตายไปข้างหนึ่งก็ยังน้อยไปด้วยซ้ำ เสี่ยวหลิน เจ้าจำใส่สมองเอาไว้ให้ดี ในยุคสมัยที่บ้านเมืองระอุเป็นไฟเช่นนี้ บุรุษเชื่อถือไม่ได้ อำนาจในมือขุนนางเชื่อถือไม่ได้ สิ่งเดียวที่ซื่อสัตย์และปกป้องชีวิตอันบอบบางของเราได้... คือเศษเงินและทองคำแท่งที่ซ่อนอยู่ใต้พื้นเรือนเท่านั้น" คำกล่าวของนางเด็ดขาดและเย็นชาเสียจนสาวใช้ตัวน้อยถึงกับกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่กล้าเอ่ยคัดค้านอันใดอีก หลินซูเหยาทอดถอนหายใจยาวนาน นางข้ามมิติมาจากศตวรรษที่ยี่สิบเอ็ด โลกที่การแพทย์เจริญก้าวหน้าและสตรีสามารถยืนหยัดด้วยลำแข้งของตนเองได้อย่างสง่างาม เหตุไฉนสวรรค์จึงกลั่นแกล้งให้นางต้องมาติดแหงกอยู่ในร่างของฮูหยินผู้ถูกสามีทอดทิ้งในจวนอ๋องโบราณแห่งนี้ ท่ามกลางการแย่งชิงบัลลังก์ที่พร้อมจะเอาชีวิตรอดได้ทุกเมื่อ หากนางยังคงทำตัวเป็นสตรีอ่อนแอในห้องหอ รอคอยความเมตตาจากบุรุษผู้เย็นชาดั่งภูเขาน้ำแข็งอย่างจ้าวเฟยหรง จุดจบของนางคงไม่พ้นการกลายเป็นศพไร้ญาติถูกโยนทิ้งนอกกำแพงเมือง ดังนั้น "กลยุทธ์เรือนว่าง" จึงอุบัติขึ้น นางใช้ความเป็นแพทย์แผนปัจจุบันผสานเข้ากับตำรับยาโบราณ แอบลักลอบปรุง "ยาบำรุงไขกระดูก" และ "ยาทิพย์โอสถสมานแผล" ที่มีสรรพคุณล้ำเลิศเกินกว่าโรงหมอหลวงใดๆ จะเทียบเคียง ส่งออกไปขายผ่านเครือข่ายใต้ดินโดยใช้ชื่อปลอมว่า "หมอเทวดาเฒ่าสกุลหลิน" กำไรที่หลั่งไหลเข้ามาในแต่ละวัน มากมายเสียจนสามารถซื้อคฤหาสน์พร้อมบ่าวไพร่ได้นับร้อยชีวิตภายในเวลาไม่กี่เดือน เป้าหมายของนางชัดเจน... สะสมทรัพย์สินให้เพียงพอต่อการใช้ชีวิตอย่างสุขสบายในบั้นปลาย จากนั้นจะทำหนังสือหย่าขาดให้มันจบๆ ไป แล้วหิ้วกระเป๋าเงินใบโตหนีไปใช้ชีวิตอิสระเสรีในยุคแปดสิบที่นางโหยหา! ทว่า... โลกใบนี้มักไม่ยอมให้ผู้ใดเดินตามเกมที่วางไว้ได้อย่างราบรื่นนัก "โครม!" เสียงประตูไม้แกะสลักลวดลายวิจิตรถูกถีบกระเด็นหลุดออกจากวงกบด้วยพลังภายในอันรุนแรง แรงลมมหาศาลพัดโหมกระหน่ำจนเปลวไฟในตะเกียงเกือบดับวูบ กลิ่นอายความเย็นเยียบดุจมัจจุราชแผ่ซ่านปกคลุมไปทั่วทั้งห้องทันที เสี่ยวหลินกรีดร้องด้วยความตกใจก่อนจะทรุดฮวบลงไปกองกับพื้น ตัวสั่นเทาราวกับลูกนกตกน้ำ หลินซูเหยาชะงักมือที่กำลังเขียนรายการบัญชี ดวงตากลมโตคู่สวยหรี่ลงเล็กน้อย นางค่อยๆ วางพู่กันลงบนแท่นวางอย่างใจเย็น มิได้แสดงอาการตื่นตระหนกตกใจให้เสียiมาดแม้แต่น้อย ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตากับร่างสูงใหญ่ที่ยืนตระหง่านอยู่ตรงธรณีประตู จ้าวเฟยหรง... ท่านอ๋องผู้เยือกเย็นดุจภูผาน้ำแข็งในชุดคลุมสีดำสนิทปักดิ้นลายพยัคฆ์ทมิฬ ดวงเนตรคมกลาบกริบราวนกอินทรีย์จ้องมองนางเขม็ง รังสีอำมหิตแผ่กระจายออกมาจากร่างของเขาจนอากาศรอบตัวแทบจะกลายเป็นน้ำแข็ง "ฮูหยินของเราร่ำรวยถึงเพียงนี้เชียวหรือ?" น้ำเสียงทุ้มต่ำแต่ทรงอำนาจเอ่ยขึ้นอย่างเชื่องช้า ทว่าทุกถ้อยคำกลับหนักหน่วงราวนำ้หนักของภูเขาไท่ซาน จ้าวเฟยหรงก้าวเข้ามาทีละก้าว เสียงฝีเท้าของเขาน่าหวาดกลัวยิ่งกว่าเสียงฝطของม้ารบในยามศึก ซูเหยาเม้มริมฝีปากแน่น สมองประมวลผลอย่างรวดเร็ว นางซ่อนบัญชีลับไว้ใต้ตำราแพทย์แล้วนี่นา เหตุใดเขาถึงรู้ไวกว่าที่คาดไว้ หรือว่าเกลือเป็นหนอน? ร่างสูงใหญ่ก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงหน้าโต๊ะทำงานของนาง ร่างกายของเขากดทับลงมาด้วยแรงกดดันมหาศาล มือหนาเอื้อมออกไปหยิบกระดาษรายชื่อสมุนไพรและบัญชีเงินตราขึ้นมาพิจารณาช้าๆ สายตาคมปลาบกวาดอ่านตัวเลขแต่ละบรรทัดด้วยความพินิจพิเคราะห์ บรรยากาศภายในห้องเงียบงันจนได้ยินเสียงหัวใจเต้นโครมครามของสาวใช้ที่นอนหมอบอยู่บนพื้น จ้าวเฟยหรงแค่นหัวเราะในลำคอ เสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น มีเพียงความอันตรายที่ชวนให้ขนหัวลุก "ขายยาบำรุงเร้นลับ หาเงินทองเข้ากระเป๋าตัวเองจนเป็นกอบเป็นกำ... เจ้าคิดจะเตรียมตัวหนีจากเปิ่นหวางจริงๆสินะ หลินซูเหยา?" ซูเหยาสูดหายใจเข้าลึก 3 วินาทีเพื่อเรียกสติ นางเชิดหน้าขึ้นสบตากับเขาอย่างไม่เกรงกลัว รอยยิ้มเยาะหยันปรากฏขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "ท่านอ๋องทรงปรีชาสามารถยิ่งนัก รู้แม้กระทั่งว่าหม่อมฉันต้องการสิ่งใด แต่ในเมื่อท่านมิได้สนใจไยดีหม่อมฉันปล่อยให้เหงาหงอยอยู่ในเรือนร้างแห่งนี้ การหาทางออกให้ชีวิตตนเองก็นับว่าเป็นสัญชาตญาณมิใช่หรือเจ้าคะ?" นางโต้กลับด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าเฉียบคมบาดลึก จ้าวเฟยหรงนิ่งงันไปชั่วขณะ ดวงเนตรคมกริบจ้องลึกเข้าไปในดวงตาดำขลับของนางราวกับจะค้นหาความจริงบางอย่าง ทันใดนั้นมุมปากหยักลึกของเขาก็ยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มที่ไม่ได้ทำให้บรรยากาศอบอุ่นขึ้นเลยแม้แต่น้อย กลับยิ่งน่าสะพรึงกลัวยิ่งกว่าเดิม "ดี... เจ้าอยากได้อิสรภาพนักใช่ไหม?" เขาก้มตัวลงมาจนใบหน้าหล่อเหลาคมคายอยู่ห่างจากนางเพียงคืบ ลมหายใจอุ่นร้อนปะทะเข้ากับพวงแก้มของนาง "แต่เกรงว่าเจ้าคงต้องเหนื่อยหน่อยนะ เพราะบัญชีหนี้สินที่เจ้าติดค้างเปิ่นหวาง... ทั้งต้นทั้งดอก ต่อให้เจ้าเอาเงินทั้งแผ่นดินมาถม ก็ไม่มีวันใช้หมด" พูดจบร่างสูงก็ยื่นมือหนาออกมาคว้าข้อมือเรียวของนางไว้แน่น ราวกับคีมเหล็กที่ไม่มีวันปล่อยให้เหยื่อหลุดรอดไปได้ พร้อมกันนั้นเสียงทหารยามด้านนอกก็ตะโกนรายงานเสียงดังลั่นพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่กำลังมุ่งตรงมายังเรือนของนาง "รายงานท่านอ๋อง! มีราชสำนักส่งราชโองการลับด่วนที่สุดมาถึงเรือนนี้พ่ะย่ะค่ะ!" ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติมาสู่อ้อมอกของ "ส้มหวานมิติลับ" ด้วยกันนะคะ