งานเลี้ยงที่เต็มไปด้วยขวากหนาม

โซ่ตรวนเหล็กกล้ากระทบกันกราว กลิ่นอับชื้นของคุกหลวงผสมปะปนกับกลิ่นสนิมเหล็กและกลิ่นเลือดจางๆ ชวนให้คลื่นไส้ แต่หลินซูเหยากลับยืนตัวตรงหลังตรงไม่ไหวติง อาภรณ์แพรต่วนสีฟ้าครามที่เคยงดงามบัดนี้เปื้อนฝุ่นผงเล็กน้อย ทว่าแววตาคู่คมกลับปราศจากความหวาดกลัวแม้แต่น้อย ราชโองการด่วนที่สุดที่ประกาศก้องเมื่อชั่วยามก่อน หาได้พรากสติสัมปชัญญะของศัลยแพทย์มือหนึ่งจากยุค 80 ไปไม่ ตรงกันข้าม... มันคือหมากตาร้ายที่ถูกเดินโดยเสด็จพี่ของท่านอ๋องผู้ต้องการกำจัดเสี้ยนหนามต่างหาก "พระชายาหลิน... เชิญเสด็จเพคะ" เสียงขันทีเฒ่าผู้หนึ่งแหลมเล็กบาดหู พร้อมกับม่านหามเกี้ยวสีดำสนิทที่จอดรออยู่หน้าประตูคุกหลวง ราวกับรู้อยู่แล้วว่านางจะมิได้ถูกประหารทันทีตามบทลงโทษของกบฏ แต่ถูกส่งตัวตรงไปยัง "งานเลี้ยงชมดอกไม้จันทน์" ณ ตำหนักในต่างหาก ส้มหวานมิติลับขอบรรจงร้อยเรียงเรื่องราวต่อจากนี้นะคะ... เกี้ยวสีดำเคลื่อนผ่านประตูวังหลวงชั้นในเข้าสู่ตำหนักเฟิ่งอวี้ บรรยากาศภายในงานเลี้ยงช่างเงียบเชียบและกดดันเสียจนน่าประหลาด โต๊ะเสวยไม้แกะสลักลวดลายหงส์ทองนับสิบถูกจัดวางอย่างเป็นระเบียบ ทว่าไร้ซึ่งเสียงดนตรีบรรเลง มีเพียงสายตานับร้อยคู่ที่จ้องมองมายังร่างระหงที่ก้าวเข้ามา ราวกับฝูงแร้งที่กำลังรอคอยทึ้งร่างเหยื่อผู้บาดเจ็บ "โอ้... ดูนางสิ ช่างกล้าหาญยิ่งนัก สมคบคิดกับกบฏซีเป่ยจนแผ่นดินสะเทือน แต่วันนี้ยังมีหน้ามาเหยียบตำหนักของฮองเฮาอีกหรือ?" เสียงเย้ยหยันดังขึ้นจากสตรีในชุดปักดิ้นทองลายโบตั๋น พระสนมซูเฟยก้าวออกมาจากกลุ่มนางกำนัล รอยยิ้มเยาะหยันบนริมฝีปากที่ทาชาดสีแดงสดช่างบาดตา "เกรงว่า... อาภรณ์ที่เจ้าสวมใส่อยู่นี้ คงเป็นชุดสุดท้ายในชีวิตแล้วกระมัง" หลินซูเหยาปรายตามองอีกฝ่ายอย่างช้าๆ มุมปากยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย รอยยิ้มแบบฉบับศัลยแพทย์ผู้ผ่านความเป็นความตายมานับไม่ถ้วน รอยยิ้มที่เต็มไปด้วยความเย้ยหยันแต่กลับดูงดงามจนน่ากลัว "พระสนมซูเฟยตรัสได้น่าขันยิ่งเพคะ" หลินซูเหยาเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานใส ก้องกังวานไปทั่วท้องพระโรงที่เงียบสงัด "หม่อมฉันเป็นเพียงสตรีตัวเล็กๆ ที่วันๆ เอาแต่รักษาคนไข้ เหตุใดจึงมีปัญญาไปสมคบคิดกับกองทัพใหญ่ที่มีกำลังพลนับแสนได้ หรือว่า... พระสนมทรงมีความเชี่ยวชาญเรื่องการกบฏเป็นพิเศษ ถึงได้จินตนาการล้ำเลิศปานนี้เพคะ?" "เจ้า! สามหาม!" พระสนมซูเฟยหน้าถอดสี ริมฝีปากสั่นระริกด้วยความโกรธจัด "บังอาจนัก! เจ้าเป็นแค่นักโทษกบฏ ยังมีปากกล้าต่อปากต่อคำกับสนมเอกอย่างข้า!" "พอได้แล้ว" เสียงทรงอำนาจดังขึ้นจากเบื้องสูง สมเด็จพระนางเจ้าฮองเฮาผู้ประทับอยู่บนบัลลังก์หงส์ตรัสขึ้นด้วยพระพักตร์เรียบเฉย ทว่าดวงเนตรกลับพินิจพิเคราะห์สตรีเบื้องล่างอย่างไม่วางตา ฮองเฮากวาดสายตามองหลินซูเหยาตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้าด้วยความรู้สึกหลากหลาย ทั้งชิงชังและอดทนทึ่งไม่ได้ "หลินซูเหยา เจ้าถูกกล่าวหาว่ามีจดหมายลับติดต่อกับแม่ทัพแคว้นซีเป่ย หลักฐานมัดตัวแน่นหนา เจ้าจะแก้ตัวว่าอย่างไร?" ฮองเฮาดำรัสถาม น้ำเสียงเย็นเยียบราวน้ำค้างแข็งกลางฤดูหนาว หลินซูเหยาไม่ได้คุกเข่าลงทันทีดังเช่นสตรีทั่วไป นางเพียงย่อกายลงเล็กน้อยตามธรรมเนียม ก่อนจะเงยหน้าสบพระเนตรของฮองเฮาอย่างไม่เกรงกลัว "ทูลฮองเฮา หม่อมฉันเติบโตมาในเรือนหลัง ยุคสมัยที่หม่อมฉันจากมา... การจะพิสูจน์ความจริงสักเรื่อง เขาไม่ใช้กระดาษแผ่นเดียวที่ใครก็เขียนขึ้นมาได้เพคะ แต่เขาใช้ 'หลักฐานทางนิติวิทยาศาสตร์' ทว่า... ในเมื่อที่นี่คือราชสำนักต้า Fēng หม่อมฉันคงต้องถามกลับว่า จดหมายฉบับนั้นประทับตราหยกประจำตัวของหม่อมฉันหรือไม่ หรือเป็นเพียงลายมือไก่เขี่ยที่ขันทีไร้ชื่อผู้หนึ่งจงใจป้ายสี?" ความเงียบเข้าปกคลุมท้องพระโรงชั่วขณะ เหล่าขุนนางและสนมต่างพากันสูดลมหายใจเข้าลึกๆ ความกล้าหาญระดับนี้... นางเป็นปีศาจหรืออย่างไร ถึงกล้าท้าทายอำนาจมืดกลางวังหลวงเช่นนี้! ฮองเฮาหรี่พระเนตรลงเล็กน้อย ทรงรู้สึกได้ถึงอันตรายจากสตรีผู้นี้ สตรีที่ท่านอ๋องจ้าวเฟยหรงยอมหักหาญน้ำใจกับฮ่องเต้เพื่อปกป้อง หาใช่คนธรรมดาจริงๆ "ปากคอเราะร้ายนักนะ... สมแล้วที่เป็นชายาของท่านอ๋องผู้เยือกเย็น" ฮองเฮายกจอกชาขึ้นจิบเบาๆ "ในเมื่อเจ้าบอกว่าตนเองบริสุทธิ์ วันนี้เรามี 'บททดสอบ' เล็กๆ น้อยๆ ให้เจ้าพิสูจน์ตนเอง หากเจ้าทำได้... เราจะคืนความบริสุทธิ์ให้ แต่หากทำไม่ได้... โทษสถานเดียวคือประหารชีวิตทันที" นางกำนัลคนสนิทก้าวออกมาพร้อมกับถาดเงิน บนนั้นมีจอกกระเบื้องสีขาวบรรจุของเหลวสีเข้มส่งกลิ่นฉุนกึก ยาพิษสลายกระดูก! ใครก็ดูกลุ่มควันจางๆ ที่ลอยขึ้นมานั้นออก หลินซูเหยากวาดตามองจอกยาพิษนั้นแวบหนึ่ง หัวใจเต้นแรงขึ้นเล็กน้อยแต่มือยังคงนิ่งสนิท นางรู้ดีว่านี่คือเกมการเมืองที่บีบให้จ้าวเฟยหรงต้องเลือกระหว่างบ้านเมืองกับนาง หากนางตายที่นี่ จ้าวเฟยหรงจะสูญเสียความชอบธรรมในการต่อรองทันที ทว่า... ในวินาทีที่นางกำลังจะเอื้อมมือไปหยิบจอกยาพิษนั้นเพื่อหาวิธีแก้ทางด้วยสมุนไพรในมิติวิเศษของตน *โคร้ม!* ประตูไม้แกะสลักบานใหญ่ยักษ์ของตำหนักเฟิ่งอวี้ถูกถีบกระเด็นหลุดจากวงกบ เสียงโลหะกระทบกันดังสนั่นหวั่นไหว กลิ่นอายสังหารอันรุนแรงแผ่พุ่งเข้ามาปกคลุมทั่วบริเวณจนทุกคนต้องสะดุ้งเฮือก ร่างสูงใหญ่ในชุดเกราะสีดำสนิท ประดับด้วยผ้าคลุมสีเลือดที่สะบัดพลิ้วตามแรงลมยามค่ำคืน บุรุษผู้มีดวงตาดุจพญาอินทรีและใบหน้าหล่อเหลาที่เยียบเย็นราวน้ำแข็งหมื่นปี ก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่นคง ไอสังหารรอบตัวเขาเข้มข้นจนแทบจะควบแน่นเป็นหยดเลือด จ้าวเฟยหรงมาแล้ว! ดวงตาคมกริบกวาดมองถาดพิษตรงหน้า ก่อนจะหยุดอยู่ที่ร่างของหลินซูเหยา แววตาที่เคยนิ่งสงบดั่งก้นบึ้งมหาสมุทรบัดนี้ไหววูบด้วยเพลิงโทสะที่พร้อมจะเผาผลาญทุกสิ่งให้เป็นจุล "ใคร..." น้ำเสียงทุ้มต่ำราวกับเสียงคำรามของราชสีห์บาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ใครมันบังอาจ... กล้าหยิบยื่นความตายให้ชายาของเปิ่นหวาง!" จ้าวเฟยหรงก้าวเข้ามาประชิดตัวหลินซูเหยาอย่างรวดเร็ว มือหนาคว้าข้อมือนางไว้มั่น สัมผัสอุ่นร้อนที่ส่งผ่านความห่วงใยอันล้ำลึกทำเอาศัลยแพทย์สาวผู้ไม่เคยหวั่นไหวกับสิ่งใดต้องชะงักงัน ทว่า ก่อนที่ใครจะได้เอื้อนเอ่ยสิ่งใด ขันทีหลวงอีกคนก็วิ่งหน้าตาตื่นเข้ามาพร้อมกับม้วนราชโองการสีทองอร่าม กรีดเสียงร้องด้วยความตกใจกลัวจนแทบสิ้นสติ "กราบทูลท่านอ๋อง! พระชายา! เกิดเรื่องใหญ่แล้วพ่ะย่ะค่ะ! ราชโองการด่วนที่สุดจากห้องทรงงาน... ฮ่องเต้ทรงมีคำสั่งให้... ให้ปลดท่านอ๋องออกจากตำแหน่งแม่ทัพใหญ่ และ..." ขันทีผู้นั้นกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ก่อนจะประกาศชื่อบุคคลที่สามที่เพิ่งก้าวเข้ามาทางประตูหลังตำหนักอย่างเงียบเชียบ รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าของบุรุษผู้เพิ่งก้าวเข้ามาใหม่ บุรุษผู้สวมอาภรณ์หรูหราและมีใบละม้ายคล้ายคลึงกับจ้าวเฟยหรงถึงเจ็ดส่วน—องค์รัชทายาทจ้าวหลงเซียน! "และ... เนรเทศท่านอ๋องไปยังชายแดนตะวันตก พร้อมกับพระชายาหลิน เริ่มเดินทาง... ณ ราตรีนี้ทันทีพ่ะย่ะค่ะ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางข้ามมิติมาลุ้นระทึกกับความรักและการหักเหลี่ยมเฉือนคมในครั้งนี้นะคะ พบกันใหม่ตอนหน้าค่ะ!