ค่ำคืนที่ความทรงจำสั่นคลอน

กลิ่นน้ำหอมกลิ่นเดิม... กลิ่นที่เคยฝังแน่นอยู่บนหมอนของฉันเมื่อสามปีก่อน กลิ่นหอมเย็นเยียบของซีดาร์วูดและแอมเบอร์ที่ธรรศใช้มาตลอดชีวิต มันลอยอวลอยู่กลางห้องทำงานส่วนตัวของเขาบนชั้นเพนต์เฮาส์หรู บรรยากาศรอบตัวเงียบสงบจนได้ยินเสียงหัวใจของตัวเองที่เต้นโครมครามรากับกลองเพล รินรดากวาดสายตามองไปรอบห้องที่ตกแต่งด้วยโทนสีเข้มและมินิมอลตามแบบฉบับของซีอีโอหนุ่มผู้บ้าความสมบูรณ์แบบ ธรรศออกไปคุยโทรศัพท์ระเบียงด้านนอกได้เกือบห้านาทีแล้ว และนั่นคือโอกาสทองที่ฉันไม่คาดคิดว่าจะได้รับ – โอกาสในการเหยียบย่างเข้ามาในถ้ำของเสือร้ายที่เคยขย้ำหัวใจฉันจนไม่เหลือชิ้นดี นิ้วเรียวภายใต้ถุงมือหนังสีดำสัมผัสลงบนแฟ้มเอกสารบนโต๊ะทำงาน ก่อนจะชะงักกึกเมื่อปลายนิ้วไปสะดุดเข้ากับลิ้นชักมุมขวาล่างที่ปิดไม่สนิท มีกระดาษแผ่นหนึ่งโผล่พ้นออกมาเล็กน้อย ราวกับมันจงใจรอให้ฉันมาพบ ความอยากรู้อยากเห็นผสานกับสัญชาตญาณอันตรายผลักดันให้รินรดาดึงลิ้นชักนั้นออกมาช้าๆ ข้างในนั้น... ไม่มีเอกสารทางธุรกิจหรือสัญญาโครงการพันล้านอย่างที่ควรจะเป็น มีเพียงกล่องกำมะหยี่สีน้ำเงินเข้มเก่าๆ ใบหนึ่งวางอยู่อย่างโดดเดี่ยว ฝุ่นบางๆ ที่เกาะอยู่บนผิวกล่องบอกให้รู้ว่ามันไม่เคยถูกเปิดมานานเท่าไหร่แล้ว รินรดากลั้นหายใจ มือสั่นเทาเล็กน้อยยามเปิดฝากล่องออก สิ่งแรกที่สะท้อนเข้าสู่ดวงตาคู่คมกริบไม่ใช่เพชรพลอยราคาแพง แต่เป็น "เข็มกลัดดีไซน์รูปกุหลาบหนาม" ทำจากเงินแท้รมดำ ชิ้นงานที่บิดเบี้ยวและไม่สมบูรณ์แบบ ชิ้นงานที่ฉันเคยทุ่มเทแรงกายแรงใจทำมันขึ้นมาด้วยมือตัวเองในคืนก่อนวันที่เราจะหยارกัน เข็มกลัดตัวแรกในชีวิตการเป็นดีไซเนอร์ของฉัน... ชิ้นงานที่ธรรศเคยปาทิ้งลงถังขยะต่อหน้าต่อตา พร้อมกับคำพูดเย้ยหยันว่ามันเป็นแค่ "ขยะไร้ค่าจากผู้หญิงที่ไม่มีวันประสบความสำเร็จ" *“เก็บของไร้สาระพวกนี้ออกไปให้พ้นตาฉันที รินรดา เธอไม่มีวันเข้าใจหรอกว่าตลาดต้องการอะไร”* น้ำเสียงเย็นชาและสายตาดูแคลนในอดีตย้อนกลับมาหลอนประสาท รินรดากำเข็มกลัดในมือแน่นจนปลายหนามแหลมคมจมลงไปในเนื้อผ้าถุงมือ เกือบจะสัมผัสถึงผิวหนัง แต่ความเจ็บปวดทางกายนั้นเทียบไม่ได้เลยกับความเจ็บปวดในอดีตที่มันขุดคุ้ยขึ้นมา ทำไมมันถึงมาอยู่ในห้องนี้? ผู้ชายที่บอกว่าเกลียดฉัน ผู้ชายที่จำชื่อฉันไม่ได้ด้วยซ้ำในงานเปิดตัวคอลเลกชันล่าสุด ผู้ชายที่ประกาศกร้าวว่าฉันเป็นเพียงแค่อดีตที่ไร้ความหมาย... เหตุใดจึงยังเก็บ "ขยะ" ชิ้นนี้ไว้ในลิ้นชักที่ใกล้ตัวเขาที่สุด? เสียงฝีเท้าหนักแน่นดังขึ้นจากระเบียงด้านนอก ธรรศกำลังจะกลับเข้ามา! หัวใจของรินรดากระหน่ำรัวยิ่งกว่ากลองศึก สัญชาตญาณการเอาตัวรอดกรีดร้องให้วางทุกอย่างไว้ที่เดิมแล้วถอยออกไป แต่ความโกรธแค้นที่สุมอกมานานหลายปีกลับรั้งร่างของเธอไว้ ฉันไม่ใช่รินรดาคนเดิมที่อ่อนแอและยอมให้เขาเหยียบย่ำอีกต่อไปแล้ว ในเมื่อเขาอยากเล่นเกมจิตวิทยา นักเล่นเกมมืออาชีพอย่างฉันก็พร้อมจะสนองคืนเช่นกัน รินรดารemวดยัดเข็มกลัดดอกกุหลาบหนามเก็บใส่กระเป๋าเสื้อสูทของตนเองอย่างรวดเร็ว ก่อนจะก้าวถอยหลังมาหยุดยืนอยู่ที่หน้ากระจกเงาบานใหญ่ ห่างจากโต๊ะทำงานเพียงไม่กี่ก้าว ทันทีที่บานประตูกระจกเปิดออก ร่างสูงสง่าในชุดสูทตัดเย็บเนียบของธรรศก็ก้าวเข้ามา "คุยธุระเสร็จแล้วหรือคะ?" รินรดาเอ่ยทักด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้พิรุธ ใบหน้าประดับด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่หล่อหลอมขึ้นจากความด้านชา ธรรศชะงักไปเล็กน้อย ดวงตาคมกริบสีนิลคู่นั้นกวาดมองสำรวจเธอตั้งแต่หัวจรดเท้า รังสีความกดดันรอบตัวเข้มข้นขึ้นจนอากาศในห้องแทบจะหลอมละลาย เขาย3sเข้ามาช้าๆ กลิ่นซีดาร์วูดพัดผ่านปลายจมูกจนรินรดาต้องแอบสูดหายใจเข้าลึกๆ เพื่อควบคุมสติ "คุณดูสนใจโต๊ะทำงานของผมเป็นพิเศษนะ รินรดา" ธรรศเอ่ยเสียงต่ำทุบกระโ속 ประโยคเรียบง่ายแต่แฝงไว้ด้วยการจับผิด สายตาของเขาคมปลาบราวกับพยายามจะสקานทะลุทะลวงเข้าไปในความคิดของเธอ "แค่สำรวจรสนิยมของซีอีโอใหญ่ค่ะ เผื่อว่าจะได้ไอเดียไปปรับใช้กับแบรนด์ของฉันบ้าง" รินรดาตอบกลับทันควันอย่างไร้ที่ติ รอยยิ้มมุมปากของเธอยิ่งทำให้ธรรศหรี่ตาลงอย่างไม่ไว้ใจ เขาก้าวเข้าประชิดตัวเธออย่างรวดเร็ว ชนิดที่เรียกว่าระยะห่างเหลือเพียงไม่กี่คืบ รินรดาไม่ถอยหลังหนี เธอเงยหน้าสบตาเขากลับอย่างไม่เกรงกลัว แม้ว่าหัวใจจะเต้นแรงจนแทบกระเด็นออกมานอกอกก็ตาม ลมหายใจอุ่นร้อนของเขาปัดผ่านแก้มเนียน ทำให้บรรยากาศรอบตัวเต็มไปด้วยแรงดึงดูดอันตรายที่คุ้นเคย "ระวังหน่อยก็ดีนะรินรดา..." ธรรศกระซิบชิดริมหู เสียงของเขาแหบพร่าและเต็มไปด้วยความหมายลึกซึ้งที่ชวนให้ขนลุก "ของบางอย่างในห้องนี้... ถ้าแตะต้องโดยไม่ได้รับอนุญาต มันอาจจะย้อนกลับมาแว้งกัดคุณจนเจ็บปวดเจียนตายได้" รินรดาหัวเราะในลำคอเบาๆ อย่างไม่สะทกสะท้าน ก่อนจะเอื้อมมือไปแตะปกเสื้อสูทของเขาแผ่วเบา ราวกับจะท้าทายอำนาจมืดที่เขากำลังแผ่ออกมา "ขอบคุณสำหรับคำเตือนค่ะคุณธรรศ... แต่บังเอิญว่าฉันเป็นคนชอบความท้าทายเสียด้วยสิคะ ยิ่งเจ็บ ยิ่งสนุก" ธรรศนัยน์ตาเข้มขึ้นวับหนึ่ง รังสีความหงุดหงิดระคนฉุนเฉียวฉายชัดขึ้นบนใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเรียบเฉยเสมอ เขาเกลียดการถูกท้าทาย และเกลียดผู้หญิงคนนี้ที่มักจะทำให้ความเยือกเย็นของเขาสั่นคลอนได้ทุกครั้ง บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองตึงเครียดจนแทบจะมีประกายไฟลุกโชนขึ้นมาในอากาศ ทว่าในวินาทีที่ธรรศกำลังจะโน้มใบหน้าเข้ามาใกล้เพื่อคาดคั้นคำตอบบางอย่าง เสียงเคาะประตูก็กรีดทำลายความเงียบลงอย่างกะทันหัน *ก๊อก... ก๊อก...* "ท่านประธานครับ..." เสียงเลขาหนุ่มหน้าห้องดังลอดเข้ามาด้วยความร้อนรน "มีพัสดุด่วนส่งตรงจากต่างประเทศถึงคุณธรรศโดยเฉพาะครับ... ผู้ส่งระบุชื่อหน้ากล่องว่าเป็น 'ของขวัญต้อนรับการกลับมา' จากบุคคลที่คุณไม่อยากเจอที่สุดครับ" ธรรศผละออกจากรินรดาอย่างไม่เต็มใจนัก ใบหน้าคมคายตึงเครียดขึ้นทันทีเมื่อได้ยินเช่นนั้น เขาสบถเบาๆ ในลำคอ ก่อนจะหันไปสั่งเลขาด้วยน้ำเสียงเฉียบขาด "เอาเข้ามา" ประตูห้องเปิดออกพร้อมกับกล่องพัสดุกระดาษสีดำสนิทที่ถูกวางลงบนโต๊ะทำงาน ธรรศเดินกลับไปที่โต๊ะ ดวงตาดุจเหยี่ยวจ้องมองกล่องใสนั้นด้วยความสงสัยระคนระแวดระวัง รินรดายืนกอดอกมองดูเหตุการณ์อยู่ห่างๆ ด้วยความสนใจไม่แพ้กัน ธรรศใช้มีดพกเปิดเทปกาวออกอย่างระมัดระวัง แล้วเปิดฝากล่องพัสดุออกช้าๆ ทันทีที่เขาก้มลงมองสิ่งของที่อยู่ข้างใน ร่างสูงใหญ่ของซีอีโอผู้ไม่เคยสะท้านต่อสิ่งใด กลับแข็งทื่อรา3กับถูกสาปให้กลายเป็นหิน ใบหน้าหล่อเหลาซีดเผือดลงถนัดตา ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตะลึงระคนหวาดหวั่นราวกับเห็นผีสางในเวลากลางวัน สิ่งที่อยู่ข้างในนั้น... ไม่ใช่เอกสาร ไม่ใช่ของมีค่า แต่เป็น "รองเท้าเด็กสีแดงคู่เล็กจิ๋ว" ที่เปรอะเปื้อนคราบสีแดงคล้ายรอยเลือดจางๆ พร้อมกับกระดาษโน้ตแผ่นเล็กที่เขียนด้วยลายมือคุ้นตาแปะไว้เด่นชัด *“ของขวัญชิ้นนี้... พ่อยังไม่ได้บอกคุณแม่เลยใช่ไหมคะ ว่าเรายังมีลูกอีกคน?”* ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นนี้ค่ะ!