การเผชิญหน้าครั้งใหญ่

เสียงรองเท้าส้นสูงของรินรดาปะทะกับพื้นหินอ่อนในโถงทางเดินของบริษัทเอเทลล่าดังเป็นจังหวะที่เฉียบขาดและมั่นคง ทุกย่างก้าวของเธอดุจการประกาศสงครามที่ไม่ได้ใช้เสียงตะโกน แต่ใช้ความเงียบที่กดดันจนอากาศรอบตัวหนาหนัก ในมือของเธอถือแฟ้มเอกสารดีไซน์คอลเลกชันใหม่ที่ธรรศเป็นคนสั่งให้เธอแก้ไขซ้ำแล้วซ้ำเล่าอย่างไร้เหตุผล ทันทีที่เธอผลักบานประตูห้องทำงานกว้างขวางเข้าไป ภาพของธรรศที่กำลังจดจ้องหน้าจอคอมพิวเตอร์ด้วยสีหน้าเรียบเฉยก็ปรากฏขึ้น เขาไม่ได้เงยหน้ามองทันที ปล่อยให้ความเงียบงันทำหน้าที่เป็นเกราะกำบังความผิดปกติในแววตา "คุณแก้มาผิดจุดอีกแล้ว รินรดา" ธรรศเอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งร่องรอยของความรู้สึก เขาไม่แม้แต่จะเหลือบมองคนตรงหน้า "ผมบอกแล้วว่าผมต้องการความหรูหราที่ดูเข้าถึงยาก ไม่ใช่ความโอนอ่อนแบบที่คุณใส่เข้ามา" รินรดาเดินไปหยุดลงหน้าโต๊ะไม้โอ๊กตัวใหญ่ เธอวางแฟ้มเอกสารลงด้วยแรงที่พอเหมาะให้เกิดเสียงดังพอเป็นพิธี ก่อนจะก้มลงมองใบหน้าที่เธอเคยรักจนหมดหัวใจ แต่วันนี้กลับมองเห็นเพียงชายแปลกหน้าที่สวมหน้ากากของคนไร้ความทรงจำ "หรูหราเข้าถึงยาก หรือเป็นเพราะคุณไม่ต้องการให้ฉัน 'เข้าใกล้' คุณกันแน่คะ ธรรศ" ธรรศชะงัก นิ้วที่กำลังพิมพ์งานหยุดกะทันหัน เขาเงยหน้าขึ้น สบตาเธอด้วยสายตาว่างเปล่าที่ฝึกฝนมาอย่างดี "คุณกำลังพูดเรื่องอะไร ผมบอกคุณกี่ครั้งแล้วว่าความจำของผมมันไม่ใช่สิ่งที่เอามาใช้เป็นเครื่องมือต่อรองงานได้" "ความจำของคุณไม่ได้หายไปไหนหรอกค่ะ" รินรดาแค่นยิ้ม มุมปากของเธอเหยียดออกเป็นรอยยิ้มที่ทำให้คนมองรู้สึกหนาวสั่น "มันแค่ถูกคุณเก็บไว้ในลิ้นชักที่ล็อกกุญแจแน่นหนา เพราะถ้าคุณจำได้ว่าเราเคยรักกันมากแค่ไหน คุณจะไม่มีวันกล้าสบตาฉันแบบนี้... คุณกลัวว่าถ้าจำได้ คุณจะไม่มีหน้าพอที่จะรักษาระยะห่างที่แสนเย็นชานี้ต่อไป" ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ความกดดันจากรูปร่างที่สูงใหญ่ของเขาส่งผ่านออกมา แต่รินรดาไม่ถอยแม้แต่ก้าวเดียว เธอจ้องลึกเข้าไปในดวงตาคู่นั้น พยายามค้นหาความสั่นไหวที่เขาซ่อนไว้ "คุณมันก็แค่ดีไซเนอร์ที่หลงระเริงในอดีต" ธรรศขยับเข้ามาใกล้จนรินรดาสัมผัสได้ถึงกลิ่นน้ำหอมไม้จันทน์ที่คุ้นเคย กลิ่นที่เป็นสัญลักษณ์ของความทรงจำที่เธอพยายามลบ แต่เขากลับใช้มันเป็นอาวุธ "เลิกมโนไปเองว่าผมแกล้งทำเป็นจำไม่ได้เถอะ มันน่าสมเพช" "ถ้าฉันน่าสมเพช ทำไมคุณถึงต้องจ้างฉันมาทำงานนี้ ทั้งที่รู้ว่าเราต่างก็เกลียดการอยู่ใกล้กัน?" รินรดาโน้มตัวเข้าไปใกล้ จนปลายจมูกแทบจะแตะกัน "บอกสิคะ... ที่คุณแกล้งจำไม่ได้ เป็นเพราะคุณต้องการให้ฉันเป็นคนรื้อฟื้นทุกอย่างขึ้นมาเอง เพื่อที่คุณจะได้ไม่ต้องเป็นคนยอมรับความพ่ายแพ้ในอดีตใช่ไหม?" ธรรศขบกรามแน่น สันกรามของเขาขึ้นรอยนูนอย่างเห็นได้ชัด ความใจเย็นที่เขาสร้างขึ้นมาเริ่มแตกร้าว "ผมแค่ต้องการงานที่มีคุณภาพ รินรดา อย่าสำคัญตัวผิดไป" "งั้นก็ดูให้ดีนะคะ" รินรดากระซิบชิดริมฝีปากเขา ก่อนจะหยิบรูปถ่ายใบหนึ่งออกจากกระเป๋าถือแล้ววางลงบนเอกสารตรงหน้าเขา "นี่คือดีไซน์ใหม่ที่ฉันไม่ได้แก้ตามคำสั่งคุณ แต่เป็นดีไซน์ของสิ่งที่คุณเคยสัญญาว่าจะสร้างมันขึ้นมา... ตอนที่เรายัง 'จำชื่อกันได้' อย่างแม่นยำ" ธรรศก้มมองรูปถ่ายนั้น มือของเขาเริ่มสั่นโดยที่เขาไม่รู้ตัว รินรดาอาศัยจังหวะที่เขากำลังชะงัก เดินหันหลังกลับไปที่ประตู แต่ก่อนจะก้าวพ้นออกไป เธอหันกลับมาทิ้งระเบิดลูกสุดท้าย "อ้อ... แล้วก็ไม่ต้องทำเป็นจำไม่ได้หรอกนะคะว่าในรูปนั่นคืออะไร เพราะถ้าคุณลืมมันไปจริงๆ แสดงว่าหัวใจของคุณคงตายไปตั้งแต่วันที่เราเลิกกันแล้วล่ะค่ะ" รินรดาเดินออกจากห้องไป ทิ้งให้ธรรศยืนนิ่งค้างอยู่กับรูปภาพในมือ แสงไฟในห้องดูสลัวลงถนัดตาเมื่อเขามองเห็นรายละเอียดของสิ่งที่อยู่ในรูป มันคือแบบบ้านที่มีสวนเล็กๆ ด้านหลัง ซึ่งเป็นจุดที่เขากับเธอเคยพูดคุยกันถึงอนาคตที่ไม่มีอยู่จริง เขาทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ มือที่สั่นเทาหยิบลิ้นชักลับใต้โต๊ะที่เขาไม่เคยเปิดให้ใครเห็นออกมา ในนั้นมีสมุดบันทึกเก่าๆ เล่มหนึ่งที่เต็มไปด้วยลายมือของรินรดา และรูปถ่ายใบหนึ่งที่ขอบกระดาษเริ่มเหลืองกรอบ เป็นรูปภาพของเขาและรินรดาในวันแต่งงานที่เขาสัญญาว่าจะเก็บมันไว้จนกว่าจะตาย แต่ทว่า... ในวินาทีที่เขาเงยหน้าขึ้นจากลิ้นชัก สายตาก็เหลือบไปเห็นเงาสะท้อนในกระจกเงาบานใหญ่ตรงหน้าประตูที่เปิดทิ้งไว้ คีย์ ยืนอยู่ตรงนั้น พร้อมกับจูงมือเด็กชายตัวน้อยคนหนึ่งที่ใบหน้าถอดแบบมาจากเขาอย่างกับพิมพ์เดียวกัน โดยเฉพาะดวงตาสีเข้มคู่นั้นที่กำลังจ้องมองเขากลับมาด้วยความสงสัย หัวใจของธรรศกระตุกวูบอย่างรุนแรงเมื่อเด็กน้อยเอ่ยคำที่ทำให้โลกของเขาทั้งใบพังทลายลงในพริบตา "แม่ครับ... คุณลุงคนนี้คือใคร ทำไมเขาหน้าเหมือนพ่อในรูปที่แม่เก็บไว้เลยครับ?" ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางผ่านพายุอารมณ์มาด้วยกันในตอนนี้นะคะ