รอยเลือดบนผืนผ้า

กลิ่นอายของไอน้ำจากเตารีดไอน้ำราคาแพงระยับลอยคละคลุ้งปะปนกับกลิ่นไหม้จางๆ ของเส้นใยไหมแท้ 100เปอร์เซ็นต์ คือสิ่งแรกที่ต้อนรับรินรดาเข้าสู่ห้องทำงานส่วนตัวในยามวิกาล บรรยากาศภายในห้องมืดสลัว มีเพียงแสงไฟจากโคมไฟตั้งโต๊ะสีส้มอมเหลืองสาดส่องลงบนโต๊ะทำงานตัวใหญ่ ทว่าภาพที่ปรากฏตรงหน้ากลับทำให้ลมหายใจของดีไซเนอร์สาวสะดุดกึก ราวกับถูกใครบางคนใช้มือที่มองไม่เห็นกระชากออกซิجينออกจากปอดไปจนหมดสิ้น ชุดฮูตูร์ (Haut Couture) ชิ้นเอกในคอลเลกชันใหม่ "Rebirth" ที่เธอใช้เวลาทุ่มเทแรงกายแรงใจ ปักเย็บด้วยมือทีละฝเข็มยาวนานกว่าสามเดือน ถูกกรีดทำลายด้วยของมีคมจนขาดวิ่น รอยขาดเป็นทางยาวราวกับรอยแผลฉกรรจ์บนเนื้อหนังมนุษย์ เศษผ้าไหมสีงาช้างเกลื่อนกลาดบนพื้นพรมราวกับซากศพของความฝัน และที่สะเทือนใจที่สุดคือรอยเปื้อนสีแดงฉานของไวน์ราคาแพงที่ถูกสาดทับลงกลางอกเสื้อ ราวกับต้องการเยาะเย้ยหยันหยาดเหงื่อแรงงานและหยดน้ำตาที่เธอเคยเสียให้กับมัน รินรดาก้าวเข้าไปใกล้ซากผลงานชิ้นนั้นอย่างช้าๆ ฝีเท้าของเธอมั่นคงและเงียบเชียบ ราวกับนักล่าที่กำลังย่างสามขุมเข้าหาเหยื่อในความมืด ดวงตากลมโตภายใต้กรอบแว่นสายตาไม่ได้หลั่งน้ำตาออกมาแม้แต่หยดเดียว ความโกรธเกรี้ยวในตอนแรกถูกแปรเปลี่ยนเป็นความเย็นเยียบราวน้ำแข็ง ความเจ็บปวดในอดีตสอนให้เธอรู้ว่า การกรีดร้องหรือฟูมฟายมีแต่จะทำให้ศัตรูได้ใจ สิ่งเดียวที่คนพ่ายแพ้ในอดีตอย่างเธอต้องทำในตอนนี้ คือการทวงคืนความยุติธรรมด้วยมันสมองและมือคู่นี้ "ฝีมือประณีตขนาดนี้... คงไม่ใช่แค่คนงานทำความสะอาดทำหกใส่แน่ๆ ค่ะ" เสียงทุ้มต่ำของคีย์ที่ก้าวตามเข้ามาในห้องดังขึ้นทำลายความเงียบ ช่างภาพหนุ่มก้มลงหยิบเศษผ้าชิ้นหนึ่งขึ้นมาพิจารณา ก่อนจะเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความกังวล "รอยตัดเฉียงสbสี่สิบห้าองศา ใช้กรรไกรตัดผ้าเกรดนำเข้า... คนที่เข้าออกห้องนี้ได้โดยไม่มีใครสงสัย มีแค่ไม่กี่คนหรอกนะคะ ริน" รินรดาไม่ตอบคำถามนั้น เธอย่อตัวลงช้าๆ ปลายนิ้วเรียวแตะลงบนคราบไวน์สีแดงที่ยังคงความชื้นอยู่เล็กน้อย กลิ่นอายของไวน์ยี่ห้อโปรด... ไวน์แดงวินเทจปี 2015 ที่มีเพียงไม่กี่คนในบริษัทแห่งนี้เท่านั้นที่มีปัญญาซื้อมาดื่ม และหนึ่งในนั้นก็คือบุคคลที่เพิ่งเดินเข้ามาเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของเธอเมื่อช่วงบ่ายที่ผ่านมา ภาพของหญิงสาวในชุดสูทแบรนด์เนมราคาแพง ใบหน้าเชิดรั้น และรอยยิ้มเยาะเย้ยที่มุมปากผุดขึ้นมาในหัว "มاقه" เลขานุการคนสนิทที่ควบตำแหน่งคู่ควงคนปัจจุบันของธรรศ อดีตสามีผู้เย็นชาของเธอนั่นเอง รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ใบหน้างามนิ่งสงบจนน่ากลัว ริมฝีปากสีพีชธรรมชาติคลี่ยิ้มออกมาน้อยนิด เป็นรอยยิ้มที่ไม่ได้ไปถึงดวงตา แต่กลับเปี่ยมล้นไปด้วยแรงอาฆาตมาดร้ายที่ถูกเก็บกดไว้ใต้ความสุขุม "ไม่ต้องตามหาตัวคนทำหรอกค่ะคีย์..." รินรดาเอื้อนเอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเรื่อย ทว่ากังวานก้องในความเงียบ "ปล่อยให้เธอกลัวไปก่อนเถอะค่ะ ความกลัวที่จะต้องสูญเสียทุกอย่างที่ไขว่คว้ามา... มันคือนรกบนดินที่สาสมที่สุดสำหรับคนประเภทนั้น" ในขณะที่บรรยากาศภายในห้องกำลังตึงเครียดถึงขีดสุด เสียงเคาะประตูก็กดังขึ้นสามครั้งอย่างไม่ทันตั้งตัว ก่อนที่บานประตูไม้เนื้อดีจะถูกผลักเปิดออกโดยไม่ต้องรอให้เจ้าของห้องอนุญาต ร่างสูงสง่าในชุดสูทสีเข้มเข้ารูปของธรรศก้าวเข้ามาหยุดยืนอยู่ตรงธรณีประตู ดวงตาคมกริบกวาดมองสภาพห้องทำงานที่เละเทะ ก่อนจะมาหยุดอยู่ที่ร่างบางของอดีตภรรยา ธรรศขมวดคิ้วเล็กน้อยด้วยความรู้สึกบางอย่างที่เขาเองก็อธิบายไม่ถูก เมื่อเห็นรินรดายืนอยู่อย่างสงบนิ่งท่ามกลางซากความพินาศ ไม่มีแม้แต่เสียงสะอื้น ไม่มีแม้แต่แววตาอ้อนวอนขอความเห็นใจเหมือนผู้หญิงคนอื่นๆ ที่เขาเคยเจอ "เกิดอะไรขึ้นที่นี่?" ธรรศเอ่ยถามด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่าแฝงไปด้วยอำนาจอันน่าเกรงขามตามวิสัยของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยยอมก้มหัวให้ใคร เขาก้าวเข้ามาใกล้เศษซากชุดฮูตูร์ ก่อนจะเหลือบมองรินรดาด้วยหางตา "คอลเลกชันเปิดตัวสัปดาห์หน้าไม่ใช่หรือไง? ทำไมถึงปล่อยให้ห้องทำงานเละเทะแบบนี้" รินรดาหันกลับมาเผชิญหน้ากับอดีสามี ดวงตากลมโตคู่สวยจ้องลึกเข้าไปในดวงตาของชายหนุ่มอย่างไร้ความหวาดหวั่น เธอก้าวเข้าไปใกล้เขาอย่างช้าๆ จนระยะห่างระหว่างกันเหลือเพียงคืบเดียว กลิ่นน้ำหอมผู้ชายคุ้นเคยลอยเข้าแตะจมูก—กลิ่นเดียวกับวันที่เขาเซ็นใบหย่าและไล่เธอออกจากชีวิตอย่างไร้เยื่อใย "นั่นสินะคะคุณธรรศ..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกถ้อยคำกลับบาดลึกราวกับคมมีด "ผลงานที่ฉันทุ่มเทหยาดเหงื่อแรงกายมาหลายเดือน ถูกทำลายลงในพริบตา... คุณคิดว่าเป็นฝีมือของใครล่ะคะ? คนที่กล้าทำเรื่องแบบนี้ได้ คงไม่ใช่คนนอกหรอกจริงไหมคะ?" ธรรศชะงักไปเล็กน้อยเมื่อเห็นประกายตาที่เต็มไปด้วยความท้าทายจากอดีตภรรยา หัวใจของเขาเต้นผิดจังหวะไปวูบหนึ่งอย่างไม่ทราบสาเหตุ ผู้หญิงตรงหน้าในตอนนี้ไม่หลงเหลือเค้าโครงของภรรยาผู้แสนอ่อนแอและเจ้าน้ำตาในอดีตอีกต่อไปแล้ว เธอดูลึกลับ เย้ายวน และอันตรายราวกับดอกกุหลาบที่มีหนามแหลมคมพร้อมจะทิ่มแทงทุกคนที่เข้าใกล้ "คุณกำลังจะกล่าวหาว่าใคร?" ธรรศถามเสียงเข้ม พยายามรักษาท่าทีเย่อหยิ่งและถือดีของตนเองเอาไว้ "ฉันยังไม่ได้เอ่ยชื่อใครเลยนะคะคุณธรรศ..." รินรดายิ้มหวานหยาดเยิ้ม เป็นรอยยิ้มที่ทำให้สันหลังของซีอีโอหนุ่มเย็นวาบขึ้นมาอย่างประหลาด "แต่ถ้าคุณร้อนตัวขนาดนี้... หรือว่าคุณรู้อยู่แล้วล่ะคะว่าใครเป็นคนทำ?" บรรยากาศระหว่างคนทั้งสองระอุขึ้นจนแทบจะมีประกายไฟแลបแปลบ ธรรศจ้องมองรินรดาอย่างค้นหา เขาไม่เคยอ่านใจผู้หญิงคนนี้ออกเลยสักครั้ง และนั่นยิ่งทำให้เขารู้สึกหงุดหงิดจนแทบคลั่ง ทว่าในวินาทีที่เขากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำพูดเชือดเฉือนออกไป เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อสูทของคีย์ก็ดังขึ้นทำลายความเงียบ คีย์หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาดูหน้าจอ แววตาของช่างภาพหนุ่มเปลี่ยนไปในทันที เขาเงยหน้าขึ้นมองรินรดาก่อนจะส่งโทรศัพท์เครื่องนั้นให้เธอดو พร้อมกับเอ่ยด้วยน้ำเสียงเคร่งเครียด "ริน... มีสายด่วนจากโรงพยาบาลค่ะ คุณแม่บ้านโทรมาแจ้งว่า... ลูกชายของคุณริน เกิดอุบัติเหตุระหว่างซ้อมเปียโนที่โรงเรียน อาการค่อนข้างน่าเป็นห่วงค่ะ!" รินรดาหน้าถอดสี รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปในพริบตา ความเป็นแม่พุ่งทะยานขึ้นมาเหนือความแค้นทั้งหมด เธอยื่นมือไปคว้าโทรศัพท์มือถือทันทีโดยไม่สนใจสายตาที่เต็มไปด้วยความสงสัยของธรรศ ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะกดรับสาย ข้อความแจ้งเตือนรูปภาพจากเบอร์แปลกปริศนาก็เด้งขึ้นมาบนหน้าจอโทรศัพท์ของธรรศที่วางอยู่บนโต๊ะทำงานพอดี ภาพถ่ายความละเอียดสูงแสดงให้เห็นใบหน้าของเด็กชายวัยห้าขวบคนหนึ่งกำลังนอนหลับตาพริ้มอยู่บนเตียงคนไข้ และเด็กชายคนนั้น... มีโครงหน้าและดวงตาที่ถอดแบบมาจากธรรศราวกับแกะ! ธรรศก้มลงมองหน้าจอโทรศัพท์ของตนเอง ดวงตาคมกริบเบิกกว้างขึ้นเล็กน้อยด้วยความตกตะลึงระคนสับสน ลมหายใจของเขาติดขัดเมื่อกวาดสายตาอ่านข้อความสั้นๆ ที่แนบมากับรูปถ่ายนั้น *'เด็กคนนี้... คือใครกันแน่คะคุณพ่อ?'* ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นนี้ค่ะ! — ชานมไข่มุกหวานร้อย