คำลวงที่งดงาม

กลิ่นกาแฟดำคั่วเข้มผสมกับความเยียบเย็นจากเครื่องปรับอากาศอุณหภูมิสิบเก้าองศาเซลเซียส ไม่ได้ช่วยให้บรรยากาศในห้องประชุมวีไอพีของแกลเลอรีชื่อดังผ่อนคลายลงเลยแม้แต่น้อย ตรงกันข้าม... มันกลับทำให้ความตึงเครียดระหว่างคนสองคนคมกริบเสียยิ่งกว่าใบมีดโกนที่อาบไว้ด้วยหยดน้ำผึ้ง "คุณรินรดาดูจะมั่นใจในคอลเลกชัน 'Aura of Vengeance' นี้มากนะคะ ถึงได้กล้าปฏิเสธข้อเสนอซื้อลิขสิทธิ์ขาดลอยจากบริษัทของดิฉัน—อ้อ, ขอโทษทีค่ะ ดิฉันหมายถึง... บริษัทของพวกเรา" เสียงทุ้มต่ำแต่เจือแววเยาะหยันดังขึ้นจากชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูป ธรรศ นั่งไขว่ห้างด้วยท่าทางผ่อนคลายอย่างจอมปลอม นิ้วเรียวยาวเคาะโต๊ะกระจกเป็นจังหวะเนิบนาบ ดวงตาคมกราบกกราดสำรวจร่างบางในชุดสูตรกางเกงสีขาวสะอาดตาของอดีตภรรยาด้วยความรู้สึกที่ตัวเขาเองก็ยังไม่อาจนิยามได้ชัดเจน มันไม่ใช่ความเกลียดชัง แต่มันคือความกระหายที่จะเอาชนะ... ความรู้สึกคุ้นเคยประหลาดที่คอยแต่จะสะกิดก้นบึ้งหัวใจทุกครั้งยามที่ได้สบตากับดวงตาสีนิลคู่นั้น รินรดากวาดสายตามองเอกสารสัญญาบนโต๊ะด้วยรอยยิ้มมุมปากที่ฉาบไว้ด้วยความสุภาพ ทว่าเย็นชาจนน่าขนลุก เธอไม่ได้ตอบคำถามทันที ปล่อยให้ความเงียบโรยตัวลงมาบีั้นประสาทของอีกฝ่ายอยู่หลายวินาที ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตสามีที่เคยเหยียบย่ำหัวใจเธอจนไม่เหลือชิ้นดี "ความมั่นใจไม่ได้เกิดขึ้นเพราะโชคช่วยหรอกค่ะคุณธรรศ..." รินรดาเอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบ นุ่มนวล แต่เฉียบคมในทุกพยางค์ "แต่มันเกิดจากบทเรียนราคาแพงที่ดิฉันได้รับ... จากคนที่เคยบอกว่า 'ความรักไร้สาระและไม่มีวันมีค่าเท่ากับอำนาจทางธุรกิจ' ต่างหากล่ะคะ" ธรรศชะงักไปเล็กน้อย รอยยิ้มมุมปากของเขาแข็งค้างขึ้นมาวูบหนึ่งเมื่อได้ยินประโยคที่สะท้อนเงาอดีตอันดำมืดของตนเอง หัวใจกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับมีเข็มเล่มเล็กๆ มาทิ่มแทงเข้าที่กลางอก แต่นักธุรกิจหนุ่มผู้ทะเยอทะยานไม่มีทางแสดงความอ่อนแอออกมาให้ใครเห็น โดยเฉพาะอย่างยิ่ง... ต่อหน้าผู้หญิงที่เขาเคยคิดว่าไม่มีวันปีนป่ายขึ้นมาทาบรัศมีเขาได้ "ปากคอเราะาะห์ขึ้นเยอะนี่คะ... รินรดา" ธรรศโน้มตัวไปข้างหน้า สายตาคมกริบจดจ้องริมฝีปากที่ระบายด้วยลิปสติกสีแดงก่ำราวกับผลเชอร์รี่สุกงอม "น่าสนใจดีนี่ นึกไม่ถึงว่าดีไซเนอร์โนเนมคนนั้น จะกลายมาเป็นคู่แข่งคนสำคัญที่ทำให้บริษัทระดับประเทศของผมต้องปั่นป่วนได้... หรือว่านี่คือวิธีเรียกร้องความสนใจแบบใหม่ของคุณกันล่ะ?" คำพูดดูถูกเหยียดหยามที่คุ้นเคย แต่อย-กลับไม่ทำให้รินรดารู้สึกเจ็บปวดเหมือนในอดีตอีกต่อไปแล้ว ความรู้สึกด้านชาเข้าเกาะกุมหัวใจ เธอกลับหัวÂเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมด้วยความเย้ยหยันและสมเพชเวทนา จนธรรศต้องขมวดคิ้วมุ่นด้วยความไม่พอใจ "เรียกร้องความสนใจเหรอคะ?" รินรดาทวนคำด้วยน้ำเสียงกลั้วหัวเราะ เธอยื่นมือเรียวไปหยิบแก้วกาแฟขึ้นจิบช้าๆ ท่าทางสง่างามและไร้ซึ่งความเกร็งกลัว "คุณคงเข้าใจอะไรผิดถนัดแล้วล่ะค่ะคุณธรรศ... คนอย่างรินรดา เลิกไขว่คว้าเศษเสี้ยวความสนใจจากคนที่มองไม่เห็นค่าของความรักมานานแล้วค่ะ ตอนนี้... สิ่งเดียวที่ดิฉันสนใจ คือการได้เห็นคุณเดินตามเกมที่ดิฉันเป็นคนวางเอาไว้ต่างหาก" ธรรศหรี่ตาลงอย่างใช้ความคิด ความรู้สึกประหลาดบางอย่างกำลังตีรวนอยู่ในอก รินรดาในตอนนี้ช่างแตกต่างจากภรรยาตัวน้อยผู้เงียบขรึมและเอาแต่ร้องไห้ในอดีตราวฟ้ากับเหว ผู้หญิงตรงหน้าเต็มไปด้วยเสน่ห์อันตราย เย้ายวน ดุดัน และทรงพลังจนน่าหลงใหลอย่างประหลาด ร่างกายของเขาร้อนรุ่มขึ้นมาโดยไม่รู้ตัว ธรรศลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ก้าวเข้าไปประชิดโต๊ะทำงานฝั่งตรงข้ามโน้มใบหน้าเข้าไปใกล้จนปลายจมูกแทบจะชนกัน กลิ่นน้ำหอมผู้ชายราคาแพงผสมกับกลิ่นกายเฉพาะตัวแผ่ซานเข้ามารบกวนประสาทสัมผัส "คุณกำลังเล่นเกมอันตรายนะคะ รินรดา..." เสียงกระซิบแหบพร่าดังชิดริมหู ดวงตาคมกริบกวาดมองพวงแก้มเนียนใสและลาดไหล่บอบบางด้วยความรู้สึกโหยหาที่ก่อตัวขึ้นอย่างเงียบงัน "ระวังตัวไว้ให้ดีเถอะ... เกมแบบนี้ คนที่เล่นอาจจะเป็นฝ่ายล้มละลาย... ทั้งตัว และ... หัวใจ" รินรดาไม่ถอยหนี เธอกลับเงยหน้าขึ้นสบตาเขาตรงๆ แววตาไม่มีความหวาดหวั่นแม้แต่น้อย รอยยิ้มเย้ายวนถูกจุดขึ้นที่มุมปากอย่างท้าทาย "ถ้าถึงวันนั้นจริงๆ คนที่จะล้มละลาย... ก็คงไม่ใช่ดิฉันหรอกค่ะ" เธอเอ่ยเสียงกระซิบตอบกลับด้วยความมั่นใจเกินร้อย "เพราะคนที่มีแต่ความว่างเปล่าข้างในอย่างคุณต่างหาก... ที่จะต้องเป็นฝ่ายสูญเสียทุกอย่างไปจนหมดตัว" บรรยากาศระหว่างทั้งสองคนอบอวลไปด้วยความอึดอัดที่ผสมผสานความเร่าร้อนชนิดที่ตัดกันไม่ขาด เคมีที่เคยตายด้านกลับมาปะทุขึ้นอีกครั้งในรูปแบบของสงครามประสาทที่ไม่มีใครยอมใคร ธรรศจ้องมองริมฝีปากอิ่มด้วยความรู้สึกอยากจะบดขยี้เพื่อลบความอวดดีนั้นให้หายไป แต่ก่อนที่เขาจะได้เอื้อนเอยคำใดออกมา เสียงเคาะประตูก็ดังขึ้นขัดจังหวะเสียก่อน ก๊อก... ก๊อก... ก๊อก... "ขออนุญาตครับคุณริน..." เสียงทุ้มคุ้นหูของคีย์ ช่างภาพหนุ่มผู้เป็นทั้งคู่คิดและมือขวาคนสนิทดังขึ้น พร้อมกับที่บานประตูเปิดผางเข้ามา "พอดีชุดฟิตติ้งสำหรับงานพรุ่งนี้มีปัญหานิดหน่อย... เอ๊ะ... ขอโทษครับ ผมขัดจังหวะอะไรหรือเปล่า?" คีย์หยุดชะงักเมื่อเห็นท่าทางใกล้ชิดผิดปกติระหว่างรินรดากับประธานหนุ่มแห่งธรรศกรุ๊ป รินรดาผละตัวถอยหลังอย่างสง่างามโดยไม่มีอาการเขินอายแม้แต่น้อย เธอยิ้มบางๆ ให้คีย์ก่อนจะหันกลับมามองชายหนุ่มผู้กำลังยืนหน้าตึงด้วยความไม่สบอารมณ์ที่ถูกขัดจังหวะ "ไม่เป็นไรค่ะคีย์... ทางนี้คุยกันเสร็จเรียบร้อยพอดี" รินรดาเอ่ยพลางลุกขึ้นยืนเต็มความสูง จัดสูตรให้เข้าที่เรียบร้อย เธอกวาดสายตามองธรรศที่กำลังยืนขบกรามแน่นด้วยความหงุดหงิด "หวังว่าข้อเสนอของดิฉันจะทำให้คุณธรรศเก็บบطไปเป็นการบ้านนะคะ... ลาก่อนค่ะ" ว่าแล้ว รินรดาก็เดินเคียงคู่ไปกับคีย์ผ่านร่างของธรรศออกไปจากห้องประชุมทันทิ้งให้ซีอีโอหนุ่มยืนกำหมัดแน่นด้วยความรู้สึกหงุดหงิดรัญจวนใจอย่างบอกไม่ถูก ความรู้สึกพ่ายแพ้ที่ไม่เคยเกิดขึ้นมาก่อนกำลังกัดกินหัวใจของเขา ธรรศยืนมองตามหลังทั้งสองคนไปด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยเพลิงโทสะและ... ความปรารถนาอันบิดเบี้ยว เขากำลังจะก้าวเท้าเดินตามออกไปเพื่อกระชากตัวผู้หญิงคนนั้นกลับมาเคลียร์ให้รู้เรื่อง แต่ทว่า... สายตากลับเหลือบไปเห็นกระดาษแผ่นหนึ่งที่ร่วงหล่นอยู่ใต้โต๊ะทำงานของรินรดา มันเป็นเอกสารขนาดเอสี่ที่ถูกพับครึ่งเอาไว้... ด้วยความสงสัย ธรรศจึงก้มลงหยิบมันขึ้นมาคลี่ออกดู ข้อความบนกระดาษแผ่นนั้นทำเอาลมหายใจของซีอีโอหนุ่มสะดุดกึก ร่างกายแข็งทื่อราวกับถูกสาปให้กลายเป็นหิน เมื่อภาพถ่ายใบเล็กๆ ที่แนบมากับเอกสารผลตรวจสุขภาพและประวัติบุคคล... ปรากฏภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยประมาณสี่ขวบ ที่มีดวงตากลมโต จมูกโด่งรั้น และรอยยิ้มมุมปากถอดแบบพิมพ์เดียวกับเขา... อย่างไม่มีผิดเพี้ยน! ขอขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นนี้ค่ะ! — ชานมไข่มุกหวานร้อย