จุดเปลี่ยนก่อนพายุ

“คุณทำลายความเชื่อใจของผมไปตั้งแต่วันที่คุณเลือกเซ็นใบหย่านั่นแล้ว รินรดา อย่าพยายามทำเป็นคนสูงส่งในวันที่คุณเองก็เป็นเพียงเศษซากที่ผมทิ้งไว้ข้างทาง” เสียงทุ้มต่ำของธรรศที่เคยเยือกเย็น กลับสั่นพร่าด้วยแรงโทสะขณะเขากดน้ำหนักลงบนข้อมือบางของรินรดาในห้องทำงานที่เงียบสงัด กลิ่นน้ำหอมราคาแพงระเหยอบอวลปะปนกับกลิ่นควันบุหรี่จางๆ ที่เขาลักลอบสูบในยามดึก แววตาของเขาไม่ได้มีความปรานีเหลืออยู่เลยแม้แต่น้อย มันมีเพียงความเคียดแค้นที่เขาก็ไม่เข้าใจตัวเองว่าทำไมถึงต้องโหยหาการแก้เผ็ดจากผู้หญิงคนนี้มากถึงเพียงนี้ รินรดาไม่ตอบโต้ เธอเพียงแค่ก้มมองมือหนาที่เกาะกุมข้อมือตนเองไว้ด้วยสายตาเรียบเฉย ราวกับเขากำลังจับสิ่งของไร้ชีวิต ไม่ใช่ข้อมือของอดีตภรรยาที่เคยนอนเคียงข้างกันมาตลอดสามปี เธอค่อยๆ ดึงมือออกอย่างนุ่มนวลแต่หนักแน่น ก่อนจะขยับกายถอยห่างออกไปหนึ่งก้าว “เศษซากที่คุณทิ้งไว้ในวันนั้น... มันกำลังจะกลายเป็นฝันร้ายที่ไล่ล่าคุณในวันนี้ค่ะ ธรรศ” เธอเอ่ยเสียงเรียบ ทว่าทุกคำพูดนั้นคมกริบดุจมีดโกนที่กรีดลงบนความหยิ่งทะนงของชายหนุ่ม “อย่าลืมสิคะว่าในตอนนั้น ใครกันแน่ที่เป็นฝ่าย ‘มองไม่เห็น’ ค่าของคน” รินรดาหันหลังเดินจากไป ทิ้งให้ธรรศยืนนิ่งอยู่ในความมืดสลัวของห้องทำงานเพียงลำพัง เขาบดกรามแน่นจนสันกรามขึ้นรอยนูน มือที่เคยจับข้อมือเธอเริ่มสั่นเทา ความรู้สึกแปลกประหลาดที่กัดกินหัวใจมาตลอดหลายสัปดาห์เริ่มประทุขึ้นราวกับลาวาใต้ผืนดินที่รอวันปะทุ ธรรศทิ้งตัวลงบนเก้าอี้หนังราคาแพง เปลือกตาปิดลงหวังจะหนีจากความจริง แต่ทันทีที่ความมืดครอบคลุม... ภาพเหตุการณ์ในวันนั้นก็หวนกลับมา *เสียงประตูปิดลงดังสนั่น—* *“ฉันท้องนะธรรศ... เด็กคนนี้คือลูกของคุณ”* *“ลูกเหรอ? ในเวลาที่ผมกำลังจะคว้าเก้าอี้ประธานบริษัทมาได้เนี่ยนะ? คุณจะให้ผมทำลายอนาคตตัวเองด้วยการมีภรรยาที่เอาแต่เรียกร้องความสนใจงั้นเหรอ รินรดา... ไปจัดการมันซะ หรือไม่ก็ออกไปจากชีวิตผม”* เขาสะดุ้งสุดตัวจนเกือบตกจากเก้าอี้ เหงื่อกาฬผุดซึมเต็มแผ่นหลัง ธรรศหอบหายใจถี่แรง ความทรงจำที่เขาพยายามฝังกลบไว้ภายใต้ตรรกะว่า ‘เขามีสิทธิ์เลือก’ กำลังย้อนกลับมาทุบตีเขาอย่างสาสม เขาจำไม่ได้ว่าเด็กคนนั้นเป็นอย่างไร เขาจำไม่ได้แม้แต่ชื่อของลูกที่เขาเป็นคนสั่งให้ ‘จัดการ’ ออกไป เพราะในวินาทีนั้น ความทะเยอทะยานคือพระเจ้าของเขา “เวรเอ๊ย...” เขาสบถ แสงจากจอคอมพิวเตอร์ที่ยังเปิดทิ้งไว้เผยให้เห็นใบหน้าที่ซีดเผือด คีย์ ช่างภาพหนุ่มผู้ซึ่งยืนรออยู่ตรงทางเดินห่างออกไปไม่กี่เมตร เห็นเหตุการณ์ทั้งหมดผ่านรอยแง้มของประตู เขาไม่ได้เข้ามาแทรก แต่สายตาที่เขามองธรรศนั้นเต็มไปด้วยความสมเพช คีย์หันหลังกลับเดินไปหาเพื่อนรักที่ยืนรออยู่ในมุมลับสายตา “มันเริ่มฝันร้ายแล้ว ริน รอยร้าวในใจมันเริ่มขยายตัว” รินรดาหยิบแก้วไวน์ขึ้นจิบช้าๆ แววตาของเธอไม่ได้มีความเห็นใจ เธอมีเพียงความเย็นชาที่ผ่านการหล่อหลอมด้วยความเจ็บปวดมาอย่างยาวนาน “ฝันร้ายเพิ่งเริ่มต้นค่ะคีย์ ความจำของเขามันอาจจะเลือนราง แต่ความผิดบาปที่เขาทำไว้... มันไม่มีวันจางหายไปไหน” “แล้วถ้าเขารู้ความจริงล่ะว่าเด็กคนนั้นไม่ได้ถูกจัดการไปตามที่เขาต้องการ?” คีย์ถามเสียงเบา “ถ้าวันนั้นมาถึง... ฉันจะทำให้เขาตระหนักว่า นรกบนดินที่เขาสร้างให้ฉัน มันยังน้อยไปเมื่อเทียบกับสิ่งที่เขาต้องสูญเสีย” เช้าวันต่อมา ธรรศตื่นขึ้นมาด้วยความรู้สึกเหมือนมีใครเอาหินหนักๆ มาทับไว้ที่หน้าอก เขาเดินโซเซไปที่ห้องครัวเพื่อหาน้ำดื่ม ก่อนจะชะงักเมื่อเห็นแฟ้มเอกสารที่วางอยู่บนเคาน์เตอร์ครัว—มันคือเอกสารสรุปโครงการดีไซน์ใหม่ของแบรนด์รินรดาที่เขาสั่งให้เลขาฯ ไปสืบมา มือของเขาหยิบมันขึ้นมาอย่างเผลอไผล แผ่นกระดาษเลื่อนหลุดออกมาจากซอง ใบเสร็จค่าใช้จ่ายโรงพยาบาลฉบับหนึ่งที่เหน็บอยู่ด้านหลังหล่นลงพื้น ธรรศก้มลงเก็บด้วยสัญชาตญาณ ทว่าสายตาของเขากลับไปสะดุดกับชื่อเด็กชายวัยห้าขวบที่ระบุในบันทึกการรักษา พร้อมกับรูปถ่ายใบหนึ่งที่หลุดออกมาจากแฟ้มลับอีกชุดที่เขาแอบจ้างคนไปตามถ่ายมา หัวใจของธรรศหยุดเต้นไปชั่วขณะ ในภาพถ่ายนั้นคือเด็กชายคนหนึ่งที่มีโครงหน้าชัดเจนราวกับพิมพ์ออกมาจากใบหน้าของเขาเอง เด็กน้อยกำลังหัวเราะร่าเริงอยู่ในอ้อมกอดของรินรดาที่สวนสาธารณะ ดวงตาที่เหมือนกันราวกับกระจกเงาทำให้ธรรศรู้สึกเหมือนถูกสายฟ้าฟาดเข้าที่กลางศีรษะ มือที่ถือกระดาษสั่นเทาจนแทบกั้นไม่อยู่ เขารีบกวาดสายตาอ่านรายละเอียดในบันทึกนั้น—ชื่อเด็กชายคนนั้นคือ ‘ธาม’... และวันเกิดของเขา คือวันที่เขาเคยไล่รินรดาออกจากบ้านไปอย่างไม่ไยดีเมื่อห้าปีก่อน ประตูห้องครัวถูกผลักออกพร้อมกับเสียงฝีเท้าที่เยือกเย็น รินรดาก้าวเข้ามาพร้อมกับรอยยิ้มที่ไม่ได้ส่งไปถึงดวงตา เธอเห็นธรรศถือเอกสารชุดนั้นอยู่ มือของเขาบีบมันจนยับยู่ยี่ “ของชิ้นนั้น... ไม่ควรอยู่ในมือของคุณนะคะ ธรรศ” ธรรศเงยหน้าขึ้นมองเธอ ดวงตาของเขาแดงก่ำด้วยความสับสนและความตื่นตระหนกที่พยายามปิดบัง “นี่มันหมายความว่ายังไง... รินรดา นี่มันลูกของใคร!” รินรดาเดินเข้ามาหยุดตรงหน้าเขา รัศมีแห่งอำนาจที่แผ่ออกมาจากตัวเธอทำให้ซีอีโอหนุ่มผู้ทะเยอทะยานต้องถอยหลังไปหนึ่งก้าว เธอเอื้อมมือไปแย่งเอกสารจากมือเขาด้วยท่าทีนิ่งสงบ ก่อนจะกระซิบข้างหูเขาด้วยน้ำเสียงที่ทำให้คนฟังใจสั่นสะท้าน “ลูกของ ‘อดีตภรรยา’ ที่คุณเคยสั่งให้จัดการทิ้งยังไงคะ... หรือว่าตอนนี้ความจำคุณเริ่มกลับมาบ้างแล้ว?” ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางของรินรดามาจนถึงตอนนี้นะคะ และขอเตือนว่าพายุที่แท้จริงเพิ่งจะเริ่มก่อตัวขึ้นเท่านั้นค่ะ