ภายใต้หน้ากากน้ำแข็ง

กลิ่นอายของกาแฟคั่วเข้มผสมกับความเย็นเยือกจากเครื่องปรับอากาศในห้องทำงานสไตล์มินิมอล ไม่ได้ช่วยให้สมองของธรรศปลอดโปร่งขึ้นเลยแม้แต่น้อย "คุณกำลังเล่นเกมอะไรอยู่กันแน่, รินรดา" เสียงทุ้มต่ำเอ่ยกับความว่างเปล่า ขณะที่ปลายนิ้วเรียวยาวของซีอีโอหนุ่มผู้ไม่เคยพ่ายแพ้ต่อสิ่งใด กำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงในมือไปมาอย่างใช้ความคิด ภาพร่างคอลเลกชันเสื้อผ้าชุดล่าสุดของแบรนด์ 'Licht' ที่เพิ่งถูกส่งตรงมาจากดีไซเนอร์รับเชิญคนใหม่ยังคงวางเด่นอยู่บนโต๊ะทำงาน มันไม่ใช่แค่ความงดงามตามมาตรฐานแฟชั่นทั่วไป แต่มันคือผลงานศิลปاةที่กรีดลึกลงไปในความรู้สึกของผู้พบเห็น—ทุกลวดลาย ทุกรอยตัดเย็บ และทุกความจัดจ้านของโครงสร้าง ล้วนมีเงาของบางสิ่งที่เขาคุ้นเคยอย่างประหลาด... หรือพูดให้ถูกคือ มันคล้ายคลึงกับรสนิยมของผู้หญิงคนหนึ่งที่เขาเคยตีตราว่า "ไร้ตัวตน" ในอดีต ธรรศแค่นหัวเราะออกมาเบาๆ เพื่อขับไล่ความคิดไร้สาระเหล่านั้นออกจากหัว ผู้หญิงคนนั้น—รินรดา อดีตภรรยาที่เขาเคยเซ็นใบหย่าให้อย่างไร้เยื่อใยเมื่อหลายปีก่อน ป่านนี้คงจะใช้ชีวิตหลบมุมอยู่ที่ไหนสักแห่งด้วยความยากลำบาก หล่อนจะเป็นใครไปได้นอกจากเด็กสาวเจ้าน้ำตาผู้ยอมจำนนต่อทุกสิ่ง คนที่แม้แต่ชื่อของหล่อนในทะเบียนสมรส เขายังแทบไม่เคยใส่ใจที่จะจดจำด้วยซ้ำว่าสะกดอย่างไร ทว่า สัญชาตญาณนักธุรกิจเคี่ยวกรำที่ผ่านสมรภูมิมาโชกโชนกลับกำลังร้องเตือน รอยยิ้มมุมปากของรินรดาในวันที่พวกเขากล่าวทักทายกันอย่างเป็นทางการในฐานะพาร์ทเนอร์ธุรกิจทางสายแฟชั่น แววตาคู่นั้นไม่มีความหวาดกลัว หลงเหลือ หรือแม้แต่ความอาลัยอาวรณ์แม้แต่น้อย มันมีเพียงความว่างเปล่าที่ลึกดั่งก้นบึง และประกายระยิบระยับของนักล่าที่กำลังรอเวลาขย้ำเหยื่อให้ดิ้นไม่หลุด ก๊อกๆ เสียงเคาะประตูดังขึ้นเบาๆ ก่อนที่เลขาฯ ส่วนตัวจะก้าวเข้ามาพร้อมแฟ้มเอกสารในมือ "ท่านประธานคะ รายงานประวัติเชิงลึกของดีไซเนอร์รินรดาตามที่ท่านสั่ง... ถูกส่งมาถึงแล้วค่ะ" ธรรศไม่ได้เงยหน้าขึ้นมอง แต่แบมือรับแฟ้มสีดำสนิทนั้นทันที ราวกับเด็กที่กำลังกระหายอยากรู้คำตอบของปริศนาที่คาใจ ดวงตาคมกริบกวาดมองตัวอักษรแต่ละบรรทัดอย่างรวดเร็ว—ประวัติการศึกษาจากสถาบันแฟชั่นชื่อดังในมิลาน, ผลงานการันตีระดับนานาชาติ, และ... สถานะทางครอบครัว *โสด ไม่มีบุตร* คิ้วเข้มขมวดเข้าหากันเล็กน้อย ความสงสัยที่ก่อตัวขึ้นเมื่อครู่ถูกปัดตกไปกึ่งหนึ่งด้วยตัวอักษรเหล่านี้ แต่ทำไม... หัวใจข้างซ้ายของเขากลับกระตุกวูบอย่างไม่มีสาเหตุ ราวกับสัญชาตญาณกำลังบอกว่าข้อมูลเหล่านี้มันราบเรียบจนเกินไป—ราบเรียบจนเหมือนถูกจัดฉากไว้ล่วงหน้าอย่างแยบยล "คุณแน่ใจเหรอว่านี่คือข้อมูลทั้งหมด?" ธรรศเงยหน้าขึ้นถาม น้ำเสียงกดต่ำจนเลขาฯ สาวต้องกลืนน้ำลายลงคอด้วยความหวาดหวั่น "ค่ะท่าน ทุกอย่างตรวจสอบจากฐานข้อมูลสากลและประวัติการทำงานย้อนหลังห้าปีแล้วค่ะ ไม่มีจุดไหนผิดปกติเลยค่ะ... หรือท่านประธานกังวลเรื่องอะไรเป็นพิเศษไหมคะ?" "เปล่า..." ธรรศโบกมือไล่ให้อีกฝ่ายออกไปจากห้องอย่างไม่สบอารมณ์ เขาทิ้งตัวลงพนักเก้าอี้หนังราคาแพง หลับตาลงแล้วนวดขมับตัวเองเบาๆ เขากำลังบ้าไปกันใหญ่ เขากำลังเอาผู้หญิงคนหนึ่งที่เดินออกจากชีวิตไปแล้ว มามีอิทธิพลต่อความนิ่งสงบของสมองกลยุทธ์ที่เขาภาคภูมิใจนักหนา รินรดาเป็นเพียงแค่อดีต... เป็นแค่เศษเสี้ยวความผิดพลาดที่เขาได้ทำการสะสางมันไปเรียบร้อยแล้วเมื่อนานมาแล้ว ธรรศบอกตัวเองเช่นนั้นซ้ำแล้วซ้ำเล่า เพื่อกดทับความรู้สึกประหลาดที่กำลังกัดกินความมั่นใจของเขาให้มลายหายไป ในขณะเดียวกัน ที่สตูดิโอออกแบบใจกลางเมือง คีย์กำลังยืนมองรินรดากำลังร่างแบบเสื้อผ้าชุดใหม่อย่างเงียบๆ แสงไฟสีส้มสลัวสาดส่องลงบนใบหน้างดงามที่เรียบนิ่งราวกับรูปปั้นน้ำแข็ง ดวงตาคู่สวยคู่นั้นเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและสุมด้วยเพลิงแค้นที่ถูกควบคุมไว้อย่างดีเยี่ยม "ดูเหมือนปลาจะเริ่มตอดเหยื่อแล้วนะริน" คีย์เอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ พร้อมกับยื่นแก้วชาอุ่นๆ ให้หญิงสาว รินรดาวางดินสอในมือลง เงยหน้าขึ้นสบตาชาร์ปของเพื่อนสนิท มุมปากหยิบทรงสวยยกย่องขึ้นเล็กน้อยเป็นรอยยิ้มที่ไปไม่ถึงดวงตา "เขาก็เป็นแบบนี้เสมอ... เชื่อมั่นในตรรกะของตัวเองจนมองไม่เห็นความจริงที่อยู่ตรงหน้า และนั่นแหละ คือจุดอ่อนที่เจ็บปวดที่สุดของคนอย่างธรรศ" "เธอแน่ใจนะว่าจะเดินหน้าเกมนี้ต่อ? เพราะถ้าเขาเริ่มขุดคุ้ยลึกลงไปจริงๆ..." คีย์เว้นจังหวะ สายตาทอดมองไปยังภาพถ่ายใบเล็กที่ถูกคว่ำไว้บนโต๊ะทำงานของเธอ—ภาพของเด็กชายตัวน้อยวัยกำลังซนที่มีรอยยิ้มถอดแบบมาจากซีอีโอหนุ่มผู้เย่อหยิ่งคนนั้นไม่มีผิดเพี้ยน รินรดาลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เดินไปหยิบกรอบรูปใบนั้นขึ้นมาพลิกดู ปลายนิ้วเรียวไล้เบาๆ บนแก้มยุ้ยๆ ของเด็กชายในภาพ ดวงตาที่เคยเย็นชาพลันไหววูบด้วยความรักความอบอุ่นอันล้ำลึก ก่อนที่มันจะถูกแทนที่ด้วยความแข็งกร้าวระคนเจ็บปวดในเสี้ยววินาที "ให้เขาสงสัยไปสิ..." รินรดาแค่นเสียงลอดไรฟัน น้ำเสียงเต็มไปด้วยแรงอารมณ์ที่ถูกกดเก็บไว้มานานหลายปี "เพราะเมื่อไหร่ก็ตามที่ความจริงเปิดเผย... มันจะเป็นวินาทีเดียวกับที่ธรรศจะต้องชดใช้ความเจ็บปวดทั้งหมดที่เขาเคยฝากไว้กับฉันเป็นร้อยเท่า" ทว่า ในขณะที่เกมแก้แค้นกำลังดำเนินไปตามแผนที่วางไว้อย่างไร้ที่ติ เสียงเคาะประตูกระจกสตูดิโอจากด้านนอกก็ดังขึ้นขัดจังหวะ พร้อมกับร่างสูงสง่าของแขกไม่ได้รับเชิญที่ก้าวล่วงเข้ามาในพื้นที่ส่วนตัวของเธอโดยไม่รอให้อนุมัติ ธรรศยืนอยู่ตรงนั้น... ดวงตาคมกริบกวาดมองไปทั่วสตูดิโอ ก่อนที่สายตาของเขาจะหยุดนิ่งอยู่ที่กรอบรูปในมือของรินรดา—ภาพของเด็กชายตัวน้อยที่หน้าตาละม้ายคล้ายคลึงกับเขาราวกับแกะ และเอกสารผลตรวจบางอย่างที่ร่วงหล่นลงมาจากโต๊ะทำงาน ปลิวมาหยุดแทบเท้าของเขาพอดี! ขอบพระคุณนักอ่านทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงตอนนี้นะคะ หวังว่าจะถูกใจความเข้มข้นนี้ค่ะ!