คำสารภาพท่ามกลางฝน

หยดน้ำฝนที่กระหน่ำซัดสาดกระจกใสราวกับเสียงกรีดร้องของความผิดบาปที่ถูกเก็บงำไว้ใต้พรมมาเนิ่นนาน ภายในห้องทำงานเพนท์เฮาส์หรูหราที่มืดสลัว มีเพียงแสงไฟสีส้มสลัวจากโคมไฟตั้งพื้นและแสงวาบจากสายฟ้าด้านนอกที่ช่วยขับให้บรรยากาศดูอึมครึมและบีบคั้นหัวใจจนแทบหยุดหายใจ รินรดายืนกอดอกพิงขอบหน้าต่าง สายตาคมกริบดุจมีดโกนมองร่างสูงของธรรศที่ทรุดตัวลงนั่งบนโซฟาหนังราคาแพง กลิ่นแอลกอฮอล์ราคาแพงคละคลุ้งปะปนไปกับกลิ่นฝนจางๆ ชายหนุ่มผู้เคยถือไพ่เหนือกว่าในทุกๆ ด้าน บัดนี้กลับมีสภาพไม่ต่างอะไรจากซากปรักหักพังที่กำลังรอวันพังทลาย มือหนาของธรรศกำแก้ววิสกี้แน่นจนข้อต่องนิ้วขึ้นสีขาวซีด ดวงตาคมกริบที่เคยเต็มไปด้วยความเย่อหยิ่งและตรรกะอันเย็นชา บัดนี้กลับแดงก่ำ รื้นไปด้วยหยาดน้ำตาที่เขาพยายามสะกดกลั้นไว้อย่างน่าสมเพช "คุณเกลียดผมใช่ไหม..." เสียงแหบพร่าหลุดลอดออกมาจากริมฝีปากที่สั่นเทาของธรรศ มันไม่ใช่คำถามเพื่อหาคำตอบ แต่เป็นเสียงคร่ำครวญจากหลุมศพของความรู้สึกผิดที่เขาขุดขึ้นมาฝังด้วยมือตัวเอง รินรดาไม่ขยับเขยื้อn เธอยังคงรักษารอยยิ้มเยียบเย็นไว้ที่มุมปาก ความเจ็บปวดในอดีตที่เขาเคยฝากไว้ ไม่ได้ทำให้เธอย่อยยับอีกต่อไปแล้ว แต่มันกลับหล่อหลอมให้เธอกลายเป็นสตรีที่แข็งแกร่งและไร้ซึ่งความปรานี "ถ้าความเกลียดชังมันมีราคาที่ต้องจ่าย คุณคงล้มละลายไปนานแล้วค่ะคุณธรรศ" น้ำเสียงหวานนุ่มทว่าเยียบเย็นราวกับน้ำแข็งขั้วโลกเอื้อnออกไป มันบาดลึกเข้าไปในโสทประสาทของคนฟังจนธรรศต้องสะดุ้งเฮือก "ผมมันเลว..." เขาหัวเราะเยาะตัวเองในลำคอ เสียงหัวเราะที่ฟังดูน่าเวทนาและเต็มไปด้วยความเจ็บปวดเจียนตาย "ในวันที่คุณร้องขอความเห็นใจ... ในวันที่คุณอุ้มท้องลูกของเราแล้วบอกว่าคุณต้องการแค่ความอบอุ่น... ผมกลับเลือกที่จะไล่คุณออกไปจากชีวิต เพราะผมกลัวว่าความอ่อนแอจะทำให้ผมแพ้ในเกมธุรกิจบ้าๆ นั่น!" หัวใจของรินรดาเต้นกระตุกวูบแม้เธอจะพยายามตีสีหน้าให้เรียบเฉยเพียงใดก็ตาม คำสารภาพที่หลุดออกมาท่ามกลางฤทธิ์แอลกอฮอล์และสายฝนนี้ คือสิ่งที่เธอรอคอยมาตลอด... วันที่ผู้ชายไร้หัวใจคนนี้ยอมรับความจริงด้วยปากของตัวเอง "แล้วคุณก็ได้ทุกอย่างที่คุณต้องการไม่ใช่หรือคะ? อำนาจ ความสำเร็จ และบัลลังก์ที่คุณไขว่คว้า แล้วตอนนี้คุณจะมาเรียกร้องอะไรจากซากปรักหักพังที่คุณเป็นคนทำลายมันกับมือ?" ธรรศเงยหน้าขึ้นมองอดีตภรรยา ดวงตาคู่นั้นสะท้อนภาพความสำนึกผิดที่สายเกินแก้ เขาพยายามลุกขึ้นยืน เซถลาเล็กน้อยก่อนจะเดินเข้ามาใกล้เธอ รินรดาก้าวถอยหลังโดยสัญชาตญาณ แต่แววตาไม่ได้มีความหวาดกลัวแม้แต่น้อย มีเพียงความเหยียดหยามที่ฉาบอยู่บนใบหน้าอันงดงาม "ผมไม่ได้ต้องการอำนาจพวกนั้นอีกต่อไปแล้วริน..." ธรรศเอื้อมมือสั่นเทาหมายจะแตะปลายแขนของเธอ แต่รินรดาเบี่ยงตัวหลบราวกับรังเกียจเดียดฉันท์ "สิ่งที่ผมต้องการในตอนนี้... คือการได้ชดใช้... ต่อให้คุณจะเหยียบย่ำศักดิ์ศรีของผมให้จมดิน ผมก็ยอม..." "การชดใช้เหรอคะ?" รินรดาแค่นหัวเราะ เสียงหัวเราะที่เปี่ยมไปด้วยหยาดน้ำตาที่ถูกกลืนกลับลงไปในอก "คุณคิดว่าคำขอโทษกับคราบน้ำตาไม่กี่หยด จะลบเลือนความหนาวเหน็บในคืนวันที่ฉันต้องเผชิญหน้ากับความตายลำพังได้งั้นเหรอ? คุณเอาอะไรมามั่นใจว่าชีวิตของฉันยังต้องการเศษทานความรู้สึกผิดจากคุณ?" บรรยากาศภายในห้องเงียบงันลงชั่วขณะ มีเพียงเสียงสายฝนที่ยังคงกระหน่ำซัดด้านนอก ธรรศอ้าปากค้างราวกับถูกตบเข้าที่ใบหน้าอย่างแรงด้วยคำพูดที่คมกริบยิ่งกว่ามีดโกน เขาทรุดเข่าลงกับพื้นพรมตรงหน้าเธออย่างหมดสภาพ ศักดิ์ศรีของซีอีโอหนุ่มผู้ทรงอิทธิพลถูกบดขยี้จนไม่เหลือชิ้นดี รินรดาก้มลงมองอดี สามีที่กำลังก้มหน้าซบลงกับฝ่ามือ ร่างกายหนาสั่นเทาด้วยแรงสะอื้น ไหล่กว้างที่เคยแบกรับความทะเยอทะยานอันยิ่งใหญ่ บัดนี้กลับลู่ลงด้วยความพ่ายแพ้ราบคาบ เธอยืนมองภาพนั้นด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ทั้งสะใจ สมเพช และเวทนา... แต่กระนั้น หัวใจของเธอกลับไม่ได้รู้สึกเบาสบายอย่างที่ควรจะเป็น ทันใดนั้น เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อคลุมของรินรดาก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ เธอดึงมันออกมาด้วยมือที่นิ่งสนิท หน้าจอแสดงชื่อของ 'คีย์' พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนรูปถ่ายไฟล์หนึ่งที่เพิ่งถูกส่งเข้ามา รินรดากดเปิดดูภาพบนหน้าจอโดยไม่ได้สนใจชายที่ยังคงคุกเข่าอยู่เบื้องล่าง แต่ทันทีที่สายตาคู่คมกริบกวาดมองภาพถ่ายเด็กชายตัวน้อยวัยอนุบาลที่กำลังอมยิ้มแก่งป่อง ดวงตากลมโตและสันจมูกโด่งรั้นที่ถอดแบบมาจากใครบางคนในห้องนี้อย่างไม่ผิดเพี้ยน ลมหายใจของเธอก็สะดุดกึกทันที ยังไม่ทันที่รินรดาจะได้ตั้งสติ ประตูห้องทำงานที่ควรจะถูกล็อคสนิทจากด้านนอก ก็ส่งเสียงคลิกเบาๆ พร้อมกับร่างของบุคคลที่ไม่คาดฝันก้าวเข้ามาในห้อง พร้อมกับถ้อยคำที่ทำให้หัวใจของเธอร่วงหล่นไปถึงตาตุ่ม... "คุณแม่คะ... น้าคีย์บอกว่าให้เอาอันนี้มาให้คุณแม่เซ็นด่วนค่ะ... เอ๊ะ... แล้วคุณลุงคนนี้ ร้องไห้ทำไมเหรอคะ?" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกคนที่อยู่เคียงข้างและเดินทางร่วมกันมาจนถึงบทนี้นะคะ