ความเย็นชาที่ร้อนรุ่ม

หยดน้ำตาของผู้ชายที่เชื่อมั่นในตรรกะและอำนาจเหนือสิ่งอื่นใด ช่างเป็นภาพที่น่าสมเพชและน่าเวทนาในเวลาเดียวกัน สำหรับรินรดาแล้ว ธรรศในยามนี้ไม่ได้ต่างอะไรจากเศษแก้วที่เขาเคยเหยียบย่ำลงบนหัวใจของเธอเมื่อหลายปีก่อน หากแต่ความเจ็บปวดที่สะท้อนผ่านดวงตาคู่นั้น กลับไม่ได้ทำให้หัวใจของเธอพองโตด้วยความสะใจอย่างที่เคยจินตนาการไว้เลยสักนิด "คุณแม่คะ... น้าคีย์บอกว่าให้เอาอันนี้มาให้คุณแม่เซ็นด่วนค่ะ... เอ๊ะ... แล้วคุณลุงคนนี้ ร้องไห้ทำไมเหรอคะ?" เสียงใสแจ๋วของเด็กหญิงตัวน้อยที่เอียงคอมองภาพตรงหน้าอย่างไรียงสา ทำเอาอากาศในห้องทำงานหรูหราพลنداเย็นเยียบลงจนแทบเป็นน้ำแข็ง ธรรศสะดุ้งสุดตัวราวกับถูกสายฟ้าฟาดลงกลางกระดูกสันหลัง เขารีบปาดหยดน้ำตาบนใบหน้าลวกๆ ก่อนจะหันขวับไปมองเด็กหญิงที่ยืนถือแฟ้มเอกสารสีดำอยู่ในมือ หัวใจของซีอีโอหนุ่มกระชากวูบ ราวกับโลกทั้งใบหยุดหมุนไปชั่วขณะ ดวงตากลมโตคู่นั้น จมูกโด่งรั้นรั้น และริมฝีปากหยักได้รูปที่กำลังเม้มเข้าหากันอย่างใช้ความคิด... มันคือเงาสะท้อนของตัวเขาเองในวัยเด็ก และยิ่งไปกว่านั้น มันคือพิมพ์เดียวกับผู้หญิงที่ยืนอยู่ตรงหน้าเขาในตอนนี้ รินรดากำมือเข้าหากันแน่นจนเล็บจิกเข้ากับฝ่ามือ ความเย็นชาที่เธอพยายามสร้างขึ้นเป็นเกราะป้องกันมาตลอดพังทลายลงในพริบตา แววตาของเธอสั่นไหวอย่างรุนแรง เธอไม่อาจคาดคิดเลยว่าคีย์จะปล่อยให้ลูกสาวเข้ามาในห้องช่วงเวลาที่สถานการณ์กำลังเปราะบางถึงเพียงนี้ "น้องริน... ลูก เอาเอกสารมาให้คุณแม่เหรอจ๊ะ มานี่มาค่ะ" รินรดารีบปรับสีหน้าให้เป็นปกติอย่างรวดเร็ว แม้เสียงของเธอจะยังคงสั่นเครือเล็กน้อย เธอพยายามกวักมือเรียกเด็กหญิงให้เดินเข้ามาหาเพื่อดึงตัวให้ออกห่างจากรัศมีสายตาของธรรศ แต่สายตาของธรรศในยามนี้ ราวกับถูกตรึงไว้ด้วยตะปูยักษ์ เขาลุกขึ้นยืนอย่างช้าๆ ขายาวก้าวเข้าไปหาเด็กหญิงทีละก้าวราวกับคนละเมอ ลมหายใจของเขาติดขัด หน้าอกข้างซ้ายเจ็บแปลบจนแทบยืนไม่ไหว "นี่... ลูก..." ธรรศพึมพำออกมาด้วยเสียงที่แหบพร่า ดวงตาแดงก่ำจ้องมองเด็กหญิงราวกับไม่อยากเชื่อสายตาตัวเอง "รินรดา... นี่ลูกของเราใช่ไหม?" รินรดาก้าวเข้ามาขวางระหว่างธรรศกับลูกสาวทันที ปฏิกิริยาป้องกันตัวของความเป็นแม่พุ่งสูงถึงขีดสุด ดวงตาคู่สวยที่เคยเรียบเฉยบัดนี้ลุกโชนไปด้วยความโกรธเกรี้ยวและหวาดระแวง "ถอยไปค่ะคุณธรรศ อย่ามาแตะต้องลูกฉัน!" เสียงของเธอเฉียบคมดุจใบมีดโกนอาบน้ำผึ้ง บาดลึกเข้าไปในความรู้สึกของฝ่ายตรงข้ามอย่างไร้ความปรานี "ริน... เธอโกหกฉันมาตลอดเลยงั้นเหรอ? เด็กคนนี้... อายุเท่าไหร่? ทำไมเธอถึงใจร้ายกับฉันขนาดนี้..." ธรรศเค้นเสียงถาม ความรู้สึกผิดบาป ความโศกเศร้า และความสับสนตีรวนกันจนเขาแทบกระอักเลือด ภาพของความสำเร็จในหน้าที่การงาน อำนาจเงินตรา หรือชื่อเสียงที่เขาเคยไขว่คว้า พังทลายลงไม่เป็นท่าเมื่อเทียบกับเด็กหญิงตัวเล็กๆ ที่ยืนอยู่ตรงหน้า รินรดายิ้มเยาะให้กับความเจ็บปวดของอดีตสามี รอยยิ้มที่เคลือบยาพิษซึ่งเต็มไปด้วยรอยแผลเป็นจากอดีต "ใจร้ายเหรอคะ? คุณต่างหากล่ะที่เริ่มต้นเกมนี้ก่อน คุณเป็นคนผลักฉันตกเหวเองไม่ใช่เหรอคะคุณธรรศ? แล้วตอนนี้มาทำเป็นร้องหาความยุติธรรมอะไรกัน" "คุณแม่คะ... ทำไมคุณลุงถึงดูน่ากลัวจังเลยคะ น้องรินกลัว..." เด็กหญิงซุกหน้าลงกับเอวของมารดา ร่างเล็กสั่นเทาเล็กน้อยด้วยความตกใจกับบรรยากาศที่กดดันรอบตัว ความรู้สึกอุ่นวาบปะปนกับความเจ็บปวดแสนสาหัสแล่นพล่านในอกของรินรดา เธอก้มลงลูบศีรษะลูกสาวเบาๆ เพื่อปลอบโยน ก่อนจะเงยหน้าขึ้นสบตาอดีตคนรักด้วยแววตาที่ว่างเปล่า แต่วับวาวไปด้วยความลังเลที่ซ่อนอยู่ลึกสุดใจ ตลอดหลายเดือนที่ผ่านมา แผนการแก้แค้นถูกวางไว้เป็นขั้นเป็นตอน เธอต้องการให้เขาลิ้มรสความรู้สึกของการถูกทอดทิ้ง สูญเสียทุกสิ่ง และดิ้นรนอย่างน่าสมเพชเหมือนที่เธอเคยเป็น แต่พอมาถึงวินาทีนี้... เมื่อความลับเรื่องลูกถูกเปิดเผยอย่างไร้การตั้งตัว คำถามหนึ่งก็ผุดขึ้นมาในหัวสมองและกัดกินจิตใจของเธออย่างช้าๆ *หรือนี่... จะถึงเวลาที่เธอควรพอแค่นี้? การแก้แค้นที่พ่วงเอาอนาคตของลูกเข้ามาเกี่ยวข้อง มันคุ้มค่าจริง ๆ หรือ หรือเธอกำลังทำลายชีวิตของเด็กบริสุทธิ์คนหนึ่งเพื่อสนองนี้ดความสะใจชั่วคราวของตัวเองกันแน่?* ธรรศมองเสี้ยวหน้าของรินรดาที่ฉายแววครุ่นคิดและสับสน เขาทรุดตัวลงคุกเข่าข้างหนึ่งกับพื้นพรมราคาแพง ไม่หลงเหลือมาคราบซีอีโอผู้เย่อหยิ่งอีกต่อไป มือหนาสั่นเทาเอื้อมออกไปหมายจะแตะชายกระโปรงของอดีตภรรยา แต่ก็ต้องชะงักค้างไว้กลางอากาศเมื่อได้ยินเสียงฝีเท้าหนักๆ ก้าวเข้ามาจากประตูที่เปิดแง้มไว้ "พอได้แล้วมั้งครับคุณธรรศ ลูกค้าของผมกับลูกสาวของเขาคงไม่สะดวกใจที่จะต้อนรับแขกไม่ได้รับเชิญสักเท่าไหร่" คีย์ก้าวเข้ามาในห้องด้วยสีหน้าเรียบเฉยแต่นัยน์ตากราดเกรี้ยว ชายหนุ่มส่งยิ้มหยันให้ธรรศก่อนจะเดินตรงไปหยิบเอกสารในมือของเด็กหญิงแล้วอุ้มเธอขึ้นแนบอกอย่างคุ้นเคย "น้องรินไปรอคุณแม่ที่รถกับน้าคีย์ดีกว่านะครับ ตรงนี้ผู้ใหญ่เขามีเรื่องธุระคุ้งแคว้นต้องคุยกันยาว" ธรรศหันขวับไปมองคีย์ด้วยความรู้สึกคุกรุ่นในอก ความหึงหวงและความเจ็บใจแล่นริ้วขึ้นมาทันทีเมื่อเห็นความสนิทสนมระหว่างชายหนุ่มผู้นี้กับลูกสาวและอดีตภรรยาของตน "แก... เกี่ยวอะไรด้วย นี่เรื่องครอบครัวของฉัน!" "ครอบครัว?" คีย์หัวเราะในลำคอ สีหน้าเย้ยหยันอย่างไม่ปิดบัง "คำนี้มันเลยจุดที่คุณจะมีสิทธิ์ใช้ไปนานแล้วครับคุณธรรศ ตั้งแต่วันที่คุณเซ็นใบหยดและโยนเธอออกจากชีวิตนั่นแหละ" รินรดายืนนิ่งเงียบ ปล่อยให้ผู้ชายสองคนปะทะคารมกัน ความคิดในหัวของเธอกำลังตีกันยุ่งเหยิง ภาพอดีตที่เธอถูกเหยียบย่ำไหลย้อนกลับมาประเดประดอนราวกับภาพยนตร์ซ้ำซาก แต่ภาพของลูกสาวที่ร้องไห้หวาดกลัวเมื่อครู่กลับดึงสติเธอให้กลับมาสู่ความเป็นจริง เธอเบือนสายตาจากธรรศที่กำลังคลุ้มคลั่ง หันไปมองออกไปนอกกระจกหน้าต่างบานใหญ่ที่สะท้อนเงาของท้องฟ้ายามเย็นอันมืดครึ้ม ราวกับพายุฝนกำลังจะตั้งเค้ากระหน่ำซัดลงมาอีกครั้งในไม่ช้า ความเย็นชาที่เธอสะสมมานานนับปี บัดนี้กลับถูกแผดเผาด้วยความร้อนรุ่มจากหัวใจที่ลังเล ระหว่างการเดินหน้าล้างแค้นให้สาสมกับความเจ็บปวดที่ได้รับ หรือการปล่อยวางอดีตแล้วก้าวเดินต่อไปเพื่อปกป้องความสุขของลูกน้อย แต่ทว่า... ในจังหวะที่รินรดากำลังจะอ้าปากเอ่ยคำขาดเพื่อไล่ธรรศออกไปจากชีวิตของเธอและลูกเป็นครั้งสุดท้าย เสียงโทรศัพท์มือถือในกระเป๋าเสื้อของธรรศก็แผדเสียงดังขึ้นทำลายความเงียบ ธรรศหยิบขึ้นมาด้วยมืออันสั่นเทราระคนรำคาญ แต่เพียงแค่กวาดสายตาดูชื่อที่ปรากฏบนหน้าจอ สีหน้าของเขาก็ซีดเผือดลงทันทีราวกับคนใกล้ตาย ชายหนุ่มเงยหน้าขึ้นมองรินรดาด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด ก่อนจะริมฝีปากสั่นระริกแล้วเอמהชื่อบุคคลที่สามออกมาด้วยเสียงกระซิบอันแผ่วเบา "ริน... แม่... แม่รู้เรื่องลูกของเราแล้ว..." หัวใจของรินรดากระตุกวูบ ท้องไส้ปั่นป่วนขึ้นมาทันทีเมื่อได้ยินชื่อนั้น... เกมการแก้แค้นที่เธอกุมบังเหียนมาตลอด กำลังหลุดลอยออกจากการควบคุม และพายุลูกใหญ่กำลังจะพัดพาความลับทั้งหมดให้ดำดิ่งสู่จุดจบที่ไม่มีใครคาดคิด! --- ชานมไข่มุกหวานร้อยขอขอบคุณคุณรีดเดอร์ทุกคนที่ติดตามและสนับสนุนกันมาโดยตลอดนะคะ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปค่ะ!