รหัสผ่านที่หายไป

กลิ่นอายของสนิมเหล็กและน้ำมันหล่อลื่นเก่าเก็บคละคลุ้งอยู่ในความมืดทึบของโกดังอุตสาหกรรมร้างเขตเซกเตอร์ 7 แสงนีออนสีส้มกะพริบติดๆ ดับๆ จากเสาสัญญาณด้านนอก สาดส่องผ่านช่องหน้าต่างกระจกที่แตกละเอียด ทอดเงายาวทาบทับลงบนร่างของเรเวนและดร.ไอริสที่กำลังงละมวนอยู่หน้าจอโฮโลแกรมขนาดพกพา นิ้วเรียวยาวของเรเวนกำลังกวาดผ่านอากาศเพื่อควบคุมเส้นสายข้อมูลดิจิทัลสีฟ้าครามที่ลอยเคว้งคว้างอยู่เบื้องหน้า ดวงตาคมกริบภายใต้แว่นตากรองแสงจดจ่ออยู่กับการถอดรหัสชั้นที่เจ็ดของชิปความทรงจำไบโอเมตริกซ์ ซึ่งเขาเพิ่งดึงออกมาจากซากหุ่นยนต์ลาดตระเวนในภารกิจหลบหนีเมื่อช่วงหัวค่ำ "โครงสร้างการเข้ารหัสนี้ไม่ใช่สถาปัตยกรรมของรัฐบาลโลก... และไม่ใช่ของบริษัทเมกะคอร์ปแห่งไหนในเซกเตอร์นี้ด้วย" เรเวนเอ่ยขึ้นทำลายความเงียบ เสียงทุ้มต่ำของเขาสะท้อนก้องในโครงสร้างเหล็กกล้าของโกดัง "มันถูกออกแบบมาให้ซ่อนตัวอยู่ใต้ชั้นโปรโตคอลความปลอดภัยพื้นฐาน เหมือนกับ... ตัวตนที่พยายามลบตัวเองออกจากระบบ แต่ยังคงทิ้งร่องรอยของความตั้งใจเอาไว้" ไอริสที่นั่งอยู่บนลังไม้ใกล้กัน ขยับแว่นตากรอบบางของเธอเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแววครุ่นคิดขณะที่เธอกำลังตรวจสอบกราฟฟังก์ชันคลื่นสมองที่ถูกแปลงเป็นโค้ดไบนารีบนหน้าจอของเธอเอง "นั่นเพราะมันคือรหัสประเภท 'Neural Echo' ครับคุณเรเวน" ไอริสตอบด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงความตื่นเต้นลึกๆ "มันไม่ใช่ข้อมูลดิจิทัลทั่วไป แต่มันคือเศษเสี้ยวของจิตสำนึกมนุษย์ที่ถูกแปลงให้อยู่ในรูปของซอฟต์แวร์ และถ้าการวิเคราะห์โครงสร้างนิวรัลของดิฉันไม่ผิดพลาด... ชิปชิ้นนี้บรรจุความทรงจำของใครบางคนที่มีอำนาจในการเข้าถึง 'ระบบแม่ข่าย' เมื่อสิบปีก่อน" เรเวนหยุดมือลงทันที บรรยากาศรอบตัวราวกับลดลงไปหลายองศา ภาพเหตุการณ์ในอดีตเมื่อสิบปีก่อน—วันที่เขาต้องสูญเสียเพื่อนร่วมงานไปเพราะระบบอัตโนมัติทำงานผิดพลาด—ผุดขึ้นมาในหัวราวกับฉากภาพยนตร์ซ้ำๆ เขากัดกรามแน่นจนสันนูนขึ้นอย่างเห็นได้ชัด ก่อนจะหันมามองหน้าหญิงสาวด้วยแว่นตาที่สะท้อนแสงสีฟ้าจากหน้าจอ "คุณกำลังจะบอกผมว่า ชิ้นส่วนอิเล็กทรอนิกส์ชิ้นนี้... มีความเกี่ยวข้องกับโศกนาฏกรรมที่ศูนย์วิจัยเซกเตอร์ 0 เมื่อสิบปีก่อนอย่างนั้นหรือครับ ดร.ไอริส?" ไอริสเงยหน้าขึ้นสบตาเขา แววตาของเธอไม่มีความลังเลแม้แต่น้อย เธอยิ้มบางๆ ที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มักจะปรากฏขึ้นเสมอยามที่เธอพบปริศนาที่ท้าทายที่สุด "ไม่ใช่แค่เกี่ยวข้องครับ... แต่มันคือกุญแจดอกเดียวที่จะไขความจริงว่า ทำไมระบบถึงจงใจ 'ฆ่า' เพื่อนร่วมงานของคุณในวันนั้น" ไอริสกล่าวพร้อมกับแตะปลายนิ้วลงบนหน้าจอโฮโลแกรม เพื่อส่งชุดคำสั่งเสริมเข้าไปช่วยเรเวนถอดรหัส "ระบบไม่ได้ผิดพลาด... แต่มันทำตามคำสั่ง 'ใครบางคน' ที่มีรหัสผ่านระดับสูงสุด" คำพูดของไอริสราวกับคมมีดที่กรีดลงกลางใจ เรเวนสูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ เขาเป็นผู้เชี่ยวชาญด้านการควบคุมความปลอดภัยไซเบอร์ผู้ใช้เหตุผลเหนืออารมณ์มาตลอดชีวิต แต่ในวินาทีนี้ หัวใจของเขากลับเต้นระรัวด้วยความโกรธแค้นและคำถามนับร้อยที่รอการพิสูจน์ "ถ้าอย่างนั้น... เรามารAldงดูหน้าของ 'ใครบางคน' คนนั้นกันครับ" เรเวนปัดมืออย่างรวดเร็ว ป้อนคำสั่งบรรทัดสุดท้ายลงในระบบถอดรหัส โฮโลแกรมสีฟ้าครามสั่นกระพริบอย่างรุนแรง เสียงพัดลมระบายความร้อนของเครื่องมือขนาดพกพาดังขึ้นจนถึงขีดสุด หน้าจอหลักดับวูบลงไปชั่วขณะ ก่อนที่ไฟฉุกเฉินสีแดงจะสว่างวาบขึ้นทั่วทั้งโกดัง พร้อมกับเสียงแจ้งเตือนระบบที่ดังลั่นจนน่าขนลุก *ติ๊ด! ติ๊ด! ติ๊ด! — [WARNING: UNKNOWN PROTOCOL OVERRIDE DETECTED]* กลางอากาศเบื้องหน้าพวกเขา ภาพโฮโลแกรมสามมิติขนาดใหญ่ปรากฏขึ้นพร้อมกับรูปทรงของฐานข้อมูลลับที่ถูกเข้ารหัสด้วยชั้นความปลอดภัยระดับสูงสุด แต่สิ่งที่ทำให้ทั้งสองคนต้องชะงักงันจนแทบหยุดหายใจ ไม่ใช่ข้อมูลของระบบ... แต่เป็นชื่อผู้ใช้ที่ปรากฏหราอยู่บนบรรทัดแรกของหน้าจอ *User ID: RAVEN_01* *Status: Active / Master Controller* เรเวนเบิกตากว้างอย่างไม่เชื่อสายตา มือที่ถืออุปกรณ์ควบคุมสั่นเทาเล็กน้อย รหัสผ่านที่เขาตามหามาตลอดสิบปีเพื่อทวงความยุติธรรมให้เพื่อนร่วมงาน... แท้จริงแล้วถูกสร้างขึ้นด้วยลายเซ็นดิจิทัลของตัวเขาเองในอนาคต ทว่า ก่อนที่เรเวนจะได้เอ่ยปากพูดอะไร เสียงฝีเท้าหนักๆ ของโลหะกระทบพื้นคอนกรีตก็ดังขึ้นจากความมืดที่ทางเข้าโกดัง พร้อมกับเสียงสังเคราะห์ของระบบรักษาความปลอดภัยอัตโนมัติที่ดังสะท้อนก้องกังวาน *[ยินดีต้อนรับกลับครับ... ท่านผู้ควบคุมระบบ เรเวน เป้าหมายการกำจัดทั้งหมดถูกล็อกอินเรียบร้อยแล้ว]* ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามการเดินทางครั้งนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนถัดไปครับ — ไซเบอร์พังค์2099