สายลับของตระกูลใหญ่

เสียงกระแทกของแก้วคริスタルลงบนโต๊ะไม้มะฮอกกานีราคาแพงระยับดังขึ้น ท่ามกลางความเงียบงันอันน่าอึดอัดภายในห้องทำงานส่วนตัวของคฤหาสน์ตระกูลธันวา "แกหมายความว่ายังไง... ที่สืบอะไรไม่ได้เลยสักอย่าง?" ธันวากัดฟันกรอด นัยน์ตาคู่วายร้ายจ้องเขม็งไปยังชายชุดสูทสีดำที่ยืนก้มหน้าชิดติดผนัง มือข้างที่สวมแหวนเพชรสั่นระริกด้วยความโกรธเกรี้ยว ความพ่ายแพ้เมื่อครั้งอยู่ที่ร้านอาหารหรูยังคงค้างคาอยู่ในใจราวกับหนามแหลมที่คอยทิ่มแทง "เรียนคุณธันวา... ทางเราพยายามเจาะเข้าระบบฐานข้อมูลทะเบียนราษฎร์และเครือข่ายการเงินระดับประเทศแล้วครับ แต่ทุกครั้งที่เข้าใกล้ข้อมูลของนายคินน์ ระบบป้องกันปริศนาจะทำการบล็อกและลบเส้นทางทิ้งทันที ราวกับว่าตัวตนของเขาถูกสร้างขึ้นมาจากอากาศธาตุ และถูกปกป้องด้วยอัลกอริทึมระดับชาติที่เหนือกว่าเทคโนโลยีที่เรามีครับ" สายลับมืออาชีพเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงสั่นเครือ เหงื่อกาฬไหลซึมตามไรผม เขาเป็นถึงมือหนึ่งด้านการหาข่าว แต่กลับต้องมาจนมุมให้กับชายหนุ่มที่เคยเป็นแค่ฮันเตอร์แรงก์ F ไร้ค่า ธันวาแค่น ❝หอะ❞ ออกมาเสียงดังลั่น เขาผุดลุกขึ้นยืนเต็มความสูง พลางกวาดตามองหน้าจอแท็บเล็ตที่แสดงผลหน้าจอสีแดงฉาน แจ้งเตือนการถูกปฏิเสธการเข้าถึงข้อมูลซ้ำแล้วซ้ำเล่า "ไร้สาระ! มันเป็นแค่เศษสวะที่ฉันเคยเหยียบย่ำใต้ฝ่าเท้า! จะไปเอาปัญญาที่ไหนมามีระบบป้องกันระดับนั้น? หรือว่า... มันแอบไปซุกหัวอยู่ใต้ชายผ้าของกลุ่มมหาเศรษฐีกลุ่มไหน?" ในขณะเดียวกัน ห่างออกไปหลายกิโลเมตร ภายในห้องพักสุดหรูของโรงแรมระดับเจ็ดดาวที่คินน์เพิ่งเหมาจ่ายด้วยเงินสด คบรรยากาศกลับเต็มไปด้วยความอบอุ่นและเงียบสงบ แตกต่างจากความเดือดดาลที่กำลังแผดเผาตระกูลธันวาอย่างสิ้นเชิง รินนั่งอยู่บนโซฟากำมะหยี่สีครีม สายตาคู่สวยมองดูคินน์ที่กำลังยืนรับลมอยู่ที่ระเบียงกระจกใส แสงไฟนีออนของมหานครเบื้องล่างสะท้อนลงบนใบหน้าด้านข้างที่คมคายและเยือกเย็นดุจน้ำแข็งของเขา แม้ภายนอกเขาจะดูสงบนิ่ง แต่รินสัมผัสได้ถึงคลื่นใต้น้ำที่กำลังหมุนวนอยู่ภายใน เธอลุกขึ้นเดินไปช้าๆ ก่อนจะสวมกอดเขาจากด้านหลัง สัมผัสอบอุ่นจากมือเรียวบางทำให้คินน์ชะงักเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบที่เคยฉายแววดุดันยามคิดเรื่องธุรกิจค่อยๆ อ่อนโยนลงอย่างเห็นได้ชัด "คิดอะไรอยู่หรือครับ... คินน์?" เสียงหวานเอמהกระซิบแผ่วเบaข้างใบหู คินน์ยกมือขึ้นกุมมือของหญิงสาวที่โอบรอบเอวเขาไว้ รอยยิ้มบางเบาปรากฏขึ้นที่มุมปาก เป็นรอยยิ้มที่มีเพียงรินเท่านั้นที่จะได้เห็น "ผมกำลังคิดว่า... พวกมันคงกำลังหัวหมุนกับการพยายามขุดคุ้ยประวัติของผมอยู่แน่นอนครับ ริน" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงราบเรียบแต่แฝงไปด้วยความเย้ยหยัน "ระบบจ่ายคืนมหาศาลไม่ได้มีดีแค่เรื่องเงินทอง แต่มันยังสร้างเกราะกำบังที่แม้แต่รัฐบาลก็ไม่มีสิทธิ์ล่วงละเมิด" รินซบใบหน้าลงกับแผ่นหลังกว้างของชายหนุ่ม เธอย่อมรู้ดีว่าเส้นทางที่พวกเขากำลังเดินอยู่นั้นเต็มไปด้วยขวากหนามและความริษยา แต่ในอ้อมแขนนี้... เธอกลับไม่รู้สึกหวาดกลัวอะไรอีกต่อไปแล้ว "ไม่ว่าพวกเขาจะพยายามสืบสักแค่ไหน... เขาก็ไม่มีวันเข้าใจหรอกค่ะ ว่าผู้ชายที่เคยยืนเคียงข้างฉันในวันที่มืดมนที่สุด มีหัวใจและอำนาจที่แท้จริงยิ่งใหญ่แค่ไหน" รินเงยหน้าขึ้นสบตา พร้อมกับรอยยิ้มที่เปี่ยมไปด้วยความเชื่อมั่น คินน์หันกลับมาเผชิญหน้ากับเธอ เขาใช้ปลายนิ้วเชยคางมนขึ้นเบาๆ ก่อนจะประทับริมฝีปากลงบนหน้าผากเนียนอย่างทะนุถนอม เป็นจูบที่หนักแน่นและสัญญาทางใจที่ไร้คำพูดใดๆ *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากระบบดังขึ้นในหัวของคินน์ ขัดจังหวะช่วงเวลาอันแสนหวานชั่วครู่ หน้าจอโฮโลแกรมใสสีทองอร่ามปรากฏขึ้นตรงหน้า [แจ้งเตือนจากระบบ: ตระกูลธันวาได้ส่งสายลับระดับ S เข้ามาประชิดพื้นที่เป้าหมายในรัศมี 500 เมตร เพื่อลักลอบเก็บข้อมูลเพิ่มเติม] [เงื่อนไขพิเศษเปิดใช้งาน: ต้องการสั่งสอนความอวดดีของพวกแมลงเม่าที่บินเข้ากองไฟหรือไม่?] [ตัวเลือกที่ 1: ใช้ทุนทรัพย์ 10 ล้านเครดิต ซื้อกิจการทั้งหมดที่ตระกูลธันวาถือหุ้นอยู่ และประกาศปลดฟ้าผ่าในทันที] [ตัวเลือกที่ 2: ปล่อยให้พวกมันเข้ามาใกล้ แล้วใช้ "อำนาจเงินตรา" ตบหน้าพวกมันให้สติหลุดกลางดงสาธารณะ] คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย รอยยิ้มเยือกเย็นปรากฏขึ้นบนใบหน้าอีกครั้ง นัยน์ตาคู่นั้นเปล่งประกายวาววับราวกับพญาอินทรีย์ที่กำลังมองดูเหยื่อเดินเข้าสู่กรงขัง เขากดเลือกตัวเลือกที่สองในใจอย่างไร้ความลังเล "รินครับ..." คินน์เอ่ยเรียกคู่ชีวิตด้วยน้ำเสียงนุ่มนวลแต่เด็ดขาด "ดูเหมือนว่าเราจะมีแขกที่ไม่ได้รับเชิญแวะมาเยี่ยมถึงที่เสียแล้วล่ะครับ" รินเลิกคิ้วเล็กน้อยด้วยความแปลกใจ แต่แววตาของเธอกลับไม่มีความตื่นตระหนกเลยแม้แต่น้อย มีเพียงรอยยิ้มรู้ทันที่มุมปาก "ถ้าอย่างนั้น... คุณจะต้อนรับพวกเขาอย่างไรดีล่ะคะ คุณสามี" คินน์ไม่ได้ตอบคำถามทันที เขายื่นมือไปหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่วางอยู่บนโต๊ะขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ในมือ นัยน์ตาสีเข้มทอประกายคมกริบสะท้อนแสงไฟยามราตรี "ก็แค่... สอนให้พวกมันรู้ว่า การพยายามขุดคุ้ยหลุมศพของตัวเอง มันต้องใช้ 'เงิน' หนาขนาดไหนถึงจะถมไม่หมด" ทว่า ในวินาทีที่คินน์กำลังจะก้าวเท้าออกจากห้องเพื่อไปเผชิญหน้ากับสายลับที่แอบลอบเข้ามานั้น ประตูห้องพักหรูระดับ V.I.P. กลับถูกกระชากเปิดออกอย่างไร้มารยาท! ร่างของชายชุดสูทสีดำคนเดิมที่เพิ่งถูกธันวาตำหนิ ยืนจังก้าอยู่หน้ากรอบประตู พร้อมกับรอยยิ้มเหี้ยมเกรียมในมือถือปืนเก็บเสียงเล็งตรงมาที่พวกเขา และก่อนที่รินจะได้อุทานด้วยความตกใจ ชายคนนั้นก็หัวเราะลั่นออกมาพร้อมกับลั่นวาจาที่ทำให้บรรยากาศในห้องเย็นยะเยือกถึงขีดสุด— "เจอตัวแล้ว... ไอ้พวกหนูสกปรก แกคิดว่าจะหนีพ้นเงื้อมมือของตระกูลธันวาไปได้งั้นเหรอ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" มา ณ ที่นี้นะครับ