กฎของความรวย

"เซ็นสัญญาซะ แล้วไสหัวออกไปจากตึกนี้..." แรงกระแทกจากเอกสารปึกหนาที่ถูกโยนลงบนโต๊ะไม้ราคาแพง ไม่ได้ทำให้คินน์ขยับเขยื้อนแม้แต่น้อย เขานั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังแท้สีดำสนิท แววตาภายใต้กรอบแว่นไร้กรอบคู่นั้นเยียบเย็นดุจน้ำแข็งขั้วโลก ปราศจากความหวาดหวั่นใดๆ ผิดกับบรรยากาศตึงเครียดของห้องประชุมใหญ่ชั้นบนสุดของตึก 'แกรนด์ ทาวเวอร์' ใจกลางมหานคร ที่เวลานี้เต็มไปด้วยสายตากดูถูกเหยียดหยามจากเหล่าคณะกรรมการบริษัทอสังหาริมทรัพย์ยักษ์ใหญ่ ธันวา ทายาทคนโตแห่งตระกูลดังผู้ถือหุ้นใหญ่ ยืนค้ำโต๊ะด้วยสีหน้าเย่อหยิ่ง เขาหัวเราะในลำคออย่างได้ใจ พลางปรายตามองหญิงสาวข้างกายคินน์ด้วยรอยยิ้มสมเพช "ริน... เธอคิดผิดมหันต์ที่เลือกไอ้สวะไม่มีหัวนอนปลายเท้าคนนี้ แทนที่จะเป็นฉันในฐานะคู่หมั้นเก่า" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย้ยหยัน "ดูสภาพมันตอนนี้สิ กำลังจะกลายเป็นคนไม่มีแม้แต่แผ่นดินจะซุกหัวนอน บริษัทนี้กำลังจะถูกเทคโอเวอร์ และพวกเธอ... เตรียมตัวกลายเป็นขอทานข้างถนนได้เลย" รินกระชับมือที่กุมมือของคินน์ไว้แน่นยิ่งขึ้น ฝ่ามือของเธอยังคงสั่นเทาเล็กน้อยจากความกดดัน แต่แววตาที่มองตรงไปยังธันวากลับเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยว ไร้ซึ่งความหวาดกลัวอย่างที่อีกฝ่ายคาดหวัง เธอยิ้มบางเบา เอ่ยเสียงเรียบแต่มั่นคง "คนที่ตาถោកและไม่รู้ว่ากำลังเล่นอยู่กับใคร... คือคุณต่างหาก ธันวา" "ปากดี!" ธันวาหน้าตึงขึ้นมาทันที เขากระแทกมือลงบนโต๊ะ "จัดการมัน! รื้อถอนสัญญาและขับไล่พวกมันออกไปเดี๋ยวนี้!" ทว่า ไม่มีเสียงตอบรับจากบรรดาผู้บริหารระดับสูง ทุกคนต่างนั่งตัวแข็งทื่อ เหงื่อกาฬไหลซึมตามขมับ สายตาของพวกเขาสลับมองระหว่างธันวา กับหน้าจอแท็บเล็ตตรงหน้า ที่เพิ่งแสดงผลธุรกรรมทางการเงินระดับมหึมา ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนจากระบบธนาคารระดับโลกดังขึ้นพร้อมกันในสมาร์ทโฟนของทุกคนในห้อง คินน์ยกมุมปากขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ความอบอุ่นโดยสิ้นเชิง เขายื่นมือไปหยิบสมาร์ทโฟนขึ้นมาหมุนเล่นเบาๆ ก่อนจะเงยหน้าสบตากับธันวาด้วยสายตาของผู้ล่าที่กำลังมองเหยื่อในกรง [ติ๊ง! ตรวจพบการใช้จ่ายมูลค่า 5,000,000,000 บาท เพื่อเข้าซื้อหุ้นสามัญ 51% ของ 'แกรนด์ กรุ๊ป' สำเร็จ!] [ระบบจ่ายคืนมหาศาลทำงาน: เงินสด 5,000,000,000 บาท ถูกโอนเข้าบัญชีส่วนตัวของโฮสต์เรียบร้อยแล้ว อัตราผลตอบแทนทวีคูณ: ได้รับสิทธิ์ครอบครองอสังหาริมทรัพย์ในเครือทั้งหมด 100% แบบเบ็ดเสร็จ] เสียงแจ้งเตือนในหัวของคินน์ดังชัดเจน แต่ใบหน้าของเขายังคงนิ่งสงบราวกับเรื่องเมื่อครู่เป็นเพียงการซื้อกาแฟราคาถูกสักแก้ว "คุณ... คุณทำอะไรกับมือถือของผมวะ!" ธันวาเริ่มรู้สึกถึงความผิดปกติ เมื่อเห็นเลขาธิการส่วนตัวของตนเองหน้าซีดเผือดจนแทบเป็นลม รีบวิ่งเข้ามา กระซิบเสียงสั่นด้วยความหวาดกลัว "คุณธันวาครับ... ตึกนี้... และหุ้นทั้งหมดของบริษัทเรา... ถูก... ถูกกว้านซื้อไปหมดแล้วครับ!" "ว่าไงนะ?! เป็นไปไม่ได้!" ธันวาตบโต๊ะเสียงดังลั่น ดวงเบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนก เขากวาดสายตามองไปรอบห้อง "พวกแกอำอะไรกันวะ! ใครมันจะมีปัญญาซื้อบริษัทมูลค่าหลายพันล้านในพริบตาเดียว! ไอ้นี่มันแค่พนักงานกระจอกๆ ที่เพิ่งถูกไล่ออก!" คินน์ค่อยๆ ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง ร่างกายที่แผ่รังสีความกดดันอันน่าสะพรึงกลัวทำให้ธันวาถึงกับผถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว คินน์จัดปกเสื้อสูทราคาแพงที่เพิ่งสั่งตัดด้วยเงินจากระบบอย่างใจเย็น กิริยาท่าทางสุภาพแต่ทรงอำนาจดุจพญาอินทรีย์ "พนักงานกระจอกๆ อย่างที่คุณว่า..." คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงนุ่มทุบแต่เย็นเยียบจนบาดลึกถึงขั้วหัวใจ "ตอนนี้คือนายใหญ่คนใหม่... และเป็นเจ้าของตึกที่คุณกำลังยืนเหยียบอยู่ รวมถึงหุ้นร้อยละร้อยของตระกูลคุณด้วย ธันวา" ความเงียบสงบเข้าปกคลุมห้องประชุมในชั่วพริบตา ทุกสายตาจับจ้องมาที่คินน์ราวกับเห็นผีสาง รินที่นั่งอยู่เคียงข้างเงยหน้าขึ้นมองชายหนุ่มด้วยความภาคภูมิใจ แววตาของเธอทอประกายระยิบระยับ รอยยิ้มแห่งชัยชนะปรากฏขึ้นบนเรียวปากสวย "เป็นไปไม่ได้... แก... แกเป็นใครกันแน่!" ธันวาตะโกนออกมาอย่างเสียสติ เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนด้วยความเคียดแค้นและหวาดกลัว คินน์ไม่ตอบคำถามนั้น เขาเพียงแต่ล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบัตรเครดิตโลหะสีดำสนิทที่ขอบบัตรเรืองแสงสีทองจางๆ ออกมาวางไว้กลางโต๊ะ เสียงโลหะกระทบพื้นผิวมะฮอกกานีดัง "กริ๊ง" ชัดเจนท่ามกลางความเงียบ "ผมไม่ใช่ใครอื่น... ผมก็แค่ผู้ชายคนเดิมที่เคยถูกคุณเหยียบย่ำเมื่อปีก่อน" คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ธันวาช้าๆ ทุกย่างก้าวสร้างแรงกดดันมหาศาลจนธันวาแทบหายใจไม่ออก "แต่ต่างกันตรงที่... วันนี้ ผมมีเงินมากพอที่จะซื้อชีวิตทั้งชีวิตของคุณได้ในราคาเศษเหรียญ" ธันวาเข่าอ่อนทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นในวินาทีนั้น ความมั่นใจและอำนาจจอมปลอมที่เคยมีพังทลายลงในพริบตา เขาเงยหน้าขึ้นมองคินน์ด้วยแววตาหวาดกลัวสุดขีด ร่างกายสั่นเทาเหมือนลูกนกตกน้ำ "ช่วย... ช่วยปล่อยตระกูลผมไปเถอะครับ คินน์... ผมขอร้อง..." เสียงของธันวาสั่นเครือ ไร้ซึ่งศักดิ์ศรีใดๆ หลงเหลืออยู่ คินน์ก้มมองดูอดีตคู่ปรับด้วยหางตา รอยยิ้มเย้ยหยันปรากฏขึ้นเพียงเสี้ยววินาที ก่อนที่เขาจะหันหลังกลับไปจูงมือรินให้ลุกขึ้นยืนเคียงข้างกันอย่างสง่างาม "ความเมตตาเป็นเรื่องของคนรวยใจบุญ..." คินน์เอ่ยเสียงเรียบ ขณะหันไปมองหน้าจอระบบที่กำลังกระพริบเตือนภารกิจบทใหม่ "แต่น่าเสียดาย... ผมไม่ใช่คนแบบนั้น" ติ๊ง! เสียงแจ้งเตือนรอบสุดท้ายดังขึ้น พร้อมกับข้อความปริศนาที่เด้งขึ้นมาตรงหน้าคินน์... [แจ้งเตือนด่วน: เป้าหมายต่อไปในบัญชีดำ 'ตระกูลคลังทรัพย์อันดับหนึ่งของประเทศ' กำลังเคลื่อนไหว โฮสต์ต้องการใช้เงินสด 50,000,000,000 บาท เพื่อบดขยี้ในคราวเดียวเลยหรือไม่?] คินน์หยุดชะงักฝีเท้าลงเล็กน้อย นัยน์ตาคมกริบฉายประกายวาววับ เขาหยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทขึ้นมาถือไว้ในมืออีกครั้ง รอยยิ้มลึกลับปรากฏขึ้นที่มุมปาก ก่อนจะเอ่ยเบาๆ ให้ได้ยินกันแค่สองคนกับริน ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ