ความลับที่แตกกระจาย

เสียงหัวเราะเบาๆ ที่เล็ดลอดออกมาจากริมฝีปากของรินนั้น ช่างบาดลึกเข้าไปในโสตประสาทของคินน์ราวกับคมมีดน้ำแข็ง มันไม่ใช่เสียงหัวเราะแห่งความสุข หรือเสียงหัวเราะแห่งความประหลาดใจ แต่มันคือเสียงหัวเราะของผู้ที่ "รู้ทัน" ทุกอย่างมาตั้งแต่ต้น ร่างกายของคินน์ที่ปกติจะควบคุมสถานการณ์ได้อย่างสมบูรณ์แบบเสมอ กลับชะงักกึก กล้ามเนื้อทุกมัดเกร็งค้างในอ้อมกอดที่เขากำลังประคองหญิงสาวผู้เป็นแสงสว่างเดียวในชีวิต ดวงตาที่เคยเยือกเย็นดุจมหาสมุทรน้ำแข็งของมหาเศรษฐีผู้กุมชะตาฮันเตอร์ทั่วโลก ปรากฏรอยร้าวแห่งความตื่นตระหนกขึ้นอย่างปิดไม่มิด "คุณ... รู้ตั้งแต่เมื่อไหร่ครับ ริน" เสียงของคินน์แหบพร่าลงอย่างเห็นได้ชัด ความมั่นใจทั้งหมดที่สะสมมาจากการใช้ "ระบบจ่ายคืนมหาศาล" พังทลายลงในพริบตา เมื่อเผชิญหน้ากับดวงตาคู่สวยที่กำลังมองตรงมายังเขาด้วยความเข้าใจอย่างลึกซึ้ง รินไม่ได้ตอบทันที เธอค่อยๆ ใช้ปลายนิ้วเรียวยาวแตะลงบนปกเสื้อสูทราคาแพงลิบลิ่วของคินน์ ไล้ผ่านเนื้อผ้าคشمีร์ชั้นดีที่ต่อให้ทำงานทั้งชีวิตในอดีต เธอก็ไม่มีปัญญาแม้แต่จะชายตามอง รอยยิ้มบนริมฝีปากของเธอบางเบา ทว่าเปี่ยมไปด้วยความหมาย "ตั้งแต่คืนวันที่คุณบอกว่า... คุณได้งานใหม่เงินเดือนสูงลิ่วไงคะ" รินเอ่ยตอบด้วยน้ำเสียงนุ่มนวล แต่ทุกคำพูดกลับหนักแน่นราวกับค้อนทุบลงกลางใจ "ผู้ชายที่บอกว่าได้งานใหม่ แต่กลับมีกลิ่นอายของอำนาจที่แม้แต่ประธานบริษัทใหญ่ยังต้องตัวสั่น ผู้ชายที่ยืนมองตึกระฟ้าของตระกูลธันวาด้วยสายตาของ... ผู้ล่า ไม่ใช่ผู้ถูกล่า" เธอมองลึกเข้าไปในดวงตาของเขา "คุณคิดว่าฉันโง่เหรอคะ คินน์? หรือคุณคิดว่า... การที่คุณปกป้องฉันด้วยวิธีเงียบๆ แบบนั้น มันจะปิดบังตัวตนที่แท้จริงของคุณได้พ้นสายตาของคนที่อยู่เคียงข้างคุณมาตลอด" คินน์สูดหายใจเข้าลึกเพื่อตั้งสติ ความเย็นชาถูกดึงกลับมาปกคลุมใบหน้าอีกครั้งอย่างรวดเร็ว เขารู้ดีว่ารินฉลาดและสังเกตเก่งเพียงใด แต่เขาไม่เคยคิดเลยว่าเธอจะมองทะลุเปลือกนอกของมหาเศรษฐีลึกลับ "โอเวอร์ลอร์ด" ทะลุปรุโปร่งถึงเพียงนี้ ทว่า ก่อนที่บทสนทนาระหว่างทั้งสองจะลึกซึ้งไปมากกว่านั้น เสียงฝีเท้าหนักแน่นนับสิบก็ดังขึ้นทำลายความเงียบสงบในห้องรับรองพิเศษของโรงแรมหรู ปัง! ประตูห้องถูกผลักเปิดออกอย่างไร้มารยาท ธันวาก้าวเข้ามาด้วยใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความโกรธเกรี้ยวและอารมณ์ค้างคาจากความอับอายในงานประมูลเมื่อครู่ เสื้อผ้าของเขาหลุดลุ่ยเล็กน้อย ดวงตาแดงก่ำด้วยฤทธิ์สุราและความแค้นที่อัดอั้น ทว่าทันทีที่เขาเงยหน้าขึ้นและสบเข้ากับภาพตรงหน้า—ภาพที่คินน์กำลังโอบกอดรินเอาไว้ในระยะประชิด—ฝีเท้าของธันวาก็หยุดชะงักทันที บรรยากาศในห้องดิ่งวูบลงสู่จุดเยือกแข็งในเสี้ยววินาที ธันวาจ้องมองคินน์ สลับกับรินด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความดูถูกเหยียดหยามและความตะลึงงันระคนกัน "นี่มันเรื่องบ้าอะไรกันวะ?" เสียงของธันวาตวาดลั่น "ไอ้สวะคินน์! แก... แกกล้าดียังไงถึงมาอยู่ในที่แบบนี้ได้วะ! แล้วผู้หญิงคนนี้... ริน? นี่แกสองคนยังคบกันอยู่อีกเหรอวะเนี่ย ฮ่าๆๆๆ!" ธันวาหัวเราะลั่นห้องด้วยความสะใจ ความโกรธเมื่อครู่ถูกแทนที่ด้วยความเย้ยหยันทันทีเมื่อเขาจำหน้าอดีตพนักงานต๊อกต๋อยที่เขาเคยเหยียบย่ำจนจมดินได้ "ฉันเกือบลืมไปเลยนะเนี่ย ว่าแกเคยเป็นไอ้ลูกน้องเก่าที่ฉันไล่ออกด้วยข้อหางี่เง่าเมื่อปีก่อน" ธันวาเดินเข้ามาใกล้เรื่อยๆ โดยมีบอดี้การ์ดร่างยักษ์สองคนเดินตามประกบ สีหน้าของเขาเต็มไปด้วยความผยอง "แล้วไง? พาผู้หญิงมาขายบริการในงานระดับนี้เหรอ? หรือว่าแกแอบขโมยบัตรเชิญเข้างานมา ถึงได้กล้าอาจหาญยืนอยู่ตรงนี้ได้" คินน์ยังคงนิ่งเงียบ ร่างกายของเขายังคงบล็อกรินให้อยู่ด้านหลังในท่าทีปกป้องอย่างสมบูรณ์แบบ ดวงตาคมกริบมองธันวาราวกับกำลังมองมดปลวกตัวหนึ่งที่กำลังไต่ขึ้นมาบนรองเท้าหนังราคาแพง ความเงียบของคินน์ยิ่งทำให้ธันวาได้ใจ เขาคิดว่าอีกฝ่ายกำลังหวาดกลัวจนตัวสั่น "พูดไม่ออกเลยสินะไอ้ขยะ!" ธันวาเหยียดยิ้มกว้าง เดินเข้าไปใกล้จนแทบจะประชิดตัว พร้อมกับเอื้อมมือหมายจะกระชากคอเสื้อสูทของคินน์ "รู้ไหมว่าฉันเพิ่งเจอเรื่องซวยอะไรมาวันนี้? เพราะไอ้มหาเศรษฐีบ้านั่นคนเดียว... ไอ้คนที่ใช้ชื่อปลอมว่า 'โอเวอร์ลอร์ด' อะไรนั่น ทำให้บริษัทของพ่อฉันเกือบล้มละลาย หุ้นตกฮวบจนฉันแทบไม่มีหน้าจะไปสู้กับใคร!" ธันวาพ่นคำพูดด้วยความคับแค้นใจ โดยไม่รู้เลยว่าตัวตนที่แท้จริงของคนที่เขากำลังจะเอื้อมมือไปคว้าคอเสื้อนั้น คือ "ปีศาจ" ตนเดียวกันกับที่เขากำลังกราบกรานด่าทออยู่ "ถ้าฉันรู้ว่าไอ้มหาเศรษฐีสารเลวนั่นเป็นใครนะ ฉันจะเอาเงินฟาดหัวมันให้มันคุกเข่าเลียรองเท้าฉันเหมือนที่แกเคยทำ..." ธันวาคำรามในลำคอ ใบหน้าบิดเบี้ยวด้วยความเคียดแค้น รินที่ยืนอยู่ด้านหลังคินน์ ขยับตัวเล็กน้อย เธอวางมือเรียวลงบนแผ่นหลังของคินน์เบาๆ เป็นสัญญาณเชิงจิตวิทยาที่บอกว่า *'จัดการมันได้เลยค่ะ ฉันอยู่ข้างคุณ'* คินน์หลุบตาลงเล็กน้อย มุมปากหยักยกยิ้มขึ้นเป็นรอยยิ้มที่เยือกเย็นที่สุดเท่าที่มนุษย์คนหนึ่งจะมีได้ รอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น รอยยิ้มที่ประกาศิตความตายให้แก่0อาณาจักรธุรกิจของตระกูลธันวาโดยสมบูรณ์ "อยากรู้เหรอครับ... ว่ามหาเศรษฐีคนนั้นเป็นใคร" น้ำเสียงของคินน์ทุบทำลายความเย้ยหยันของธันวาจนแหลกละเอียด มันเป็นน้ำเสียงที่ราบเรียบแต่น่าเกรงขาม จนทำให้บอดี้การ์ดร่างยักษ์ทั้งสองคนที่ยืนอยู่ด้านหลังธันวาถึงกับผถะถอยหลังไปก้าวหนึ่งโดยไม่รู้ตัว ธันวาชะงัก ชักมือกลับเล็กน้อยด้วยความงุนงง "แก... แกพูดบ้าอะไรของแกวะ?" คินน์ค่อยๆ ปลดกระดุมเสื้อสูทออกช้าๆ อย่างใจเย็น ก่อนจะล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อด้านในแล้วหยิ่งบัตรเครดิตสีดำสนิททำจากโลหะพิเศษที่ไม่มีวันลอกเลียนแบบได้—บัตรที่ออกให้โดยสถาบันการเงินระดับโลกซึ่งมีผู้ถือครองเพียงคนเดียวบนโลกใบนี้ ออกมาคั่นไว้ระหว่างนิ้ว แสงไฟในห้องสะท้อนลงบนผิวบัตรจนเกิดประกายแสงวาววับ "ในเมื่อคุณอยากรู้มากนัก..." คินน์เงยหน้าขึ้นสบตากับธันวาตรงๆ แววตาคมกริบดุจพญาอินทรีที่มองเหยื่อในกรง "ผมจะแนะนำให้คุณรู้จักกับเจ้าของเงินทุนที่ซื้อบริษัทของคุณไปทีละหุ้น... ด้วยเงินสดในกระเป๋าเสื้อผมเองครับ" ธันวาเบิกตากว้าง จ้องมองบัตรสีดำในมือคินน์ด้วยความรู้สึกประหลาดที่แล่นพล่านขึ้นมาจากสันหลัง สมองของเขาขาวโพลนทันทีเมื่อสมองประมวลผลถึงสัญลักษณ์รูปมงกุฎสีทองสลักบนบัตรนั้น—สัญลักษณ์ประจำตัวของ "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" บุคคลที่แม้แต่ธนาคารกลางยังต้องให้เกียรติสูงสุด! ร่างกายของธันวาสั่นเทาอย่างรุนแรง ความอวดดีเมื่อครู่อันตรธานหายไปจนหมดสิ้น เหลือเพียงความหวาดกลัวระดับขีดสุดที่เกาะกุมหัวใจ และในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของธันวาก็แผดเสียงดังลั่นห้องพร้อมเพรียงกันถึงสาสน์เตือนฉุกเฉินจากบอร์ดบริหารตระกูล *Tring! Tring! Tring!* หน้าจอโทรศัพท์ของธันวาโชว์ข้อความตัวแดงฉานกระพริบถี่รัว: **"ด่วนที่สุด! หุ้นบริษัททั้งหมดถูกกว้านซื้อจนหมดเกลี้ยงโดยบุคคลนิรนาม... ตระกูลของเราล้มละลายอย่างเป็นทางการแล้ว!"** ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ร่วมเดินทางและสนับสนุนผลงานของผมด้วยดีเสมอมานะครับ โอเวอร์ลอร์ดซีโร่