รูดบัตรครั้งที่ล้าน

เสียงกระดาษแผ่นบางที่ถูกฉีกออกจากสมุดบัญชีอายкуความซื่อสัตย์ยาวนานหลายสิบปี ดังกรอบแกรบราวกับเสียงกระดูกที่กำลังแตกหัก ภายในห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์แห่งชาติ บรรยากาศเวลานี้เย็นเยียบเสียจนลมหายใจกลายเป็นไอสีขาวจางๆ ธันวา ทายาทอันดับหนึ่งแห่งตระกูลธันวา กำลังยืนค้ำโต๊ะกระจกด้วยสองมือที่สั่นเทา ดวงตาเบิกโพลงจ้องมองหน้าจอแท็บเล็ตแสดงผลยอดหนี้มหาศาลที่พุ่งทะยานอย่างไร้ขีดจำกัด ตัวเลขสีแดงฉานเหล่านั้นไม่ได้เป็นเพียงแค่ตัวเลขทางบัญชี แต่มันคือตราประหารชีวิตที่ประทับลงบนลมหายใจสุดท้ายของตระกูลผู้ทรงอิทธิพล "เป็นไปไม่ได้..." ธันวาพึมพำด้วยน้ำเสียงแหบพร่า สติสัมปชัญญะของเขาหลุดลอยราวกับคนใกล้ตาย "ระบบการเงินของสมาคม... ทำไมถึงถูกระงับสิทธิ์ทั้งหมดในสามวินาที? พวกแก... พวกแกใช้เส้นสายบ้าอะไร!" ไม่มีเสียงตอบรับจากคณะกรรมการควบคุมกฎหมายฮันเตอร์ ทุกคนต่างก้มหน้ามองพื้น นั่งตัวลีบราดด้วยความหวาดกลัวต่ออำนาจมืดอันไร้รูปร่างที่เพิ่งแผ่ขยายเข้ามาครอบ ในมุมมืดของห้อง ประตูบานคู่แกะสลักด้วยไม้มะฮอกกานีชั้นดีถูกผลักเปิดออกอย่างแผ่วเบา รองเท้าหนังวัวขัดมันก้าวเข้ามาทีละก้าวอย่างมั่น and เยือกเย็น เสียงส้นรองเท้ากระทบพื้นหินอ่อนดัง ก๊อบ... ก๊อบ... ก๊อบ... ราวกับเสียงนาฬิกานับถอยหลังสู่ความพินาศ คินน์ปรากฏตัวขึ้นในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีดำสนิท ไทด์ไหมอิตาลีสะท้อนแสงไฟระยิบระยับ ใบหน้าคมคายนั้นเรียบเฉยไร้ความรู้สึก ดุจดั่งรูปปั้นหินอ่อนที่ถูกแกะสลักขึ้นมาด้วยความเย็นชาสูงสุด เขาปรายตามองธันวาเพียงแวบเดียว ก่อนจะหยิบสมาร์ตโฟนเครื่องหรูขึ้นมาหมุนเล่นในมืออย่างไม่แยแส "เส้นสายเหรอครับคุณธันวา" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่น่าเกรงขามจนคนที่ได้ยินต้องสันหลังวาบ "คำว่าเส้นสายมันใช้สำหรับคนที่วิ่งเต้นหาผลประโยชน์... แต่สำหรับผม สิ่งที่ผมกำลังทำอยู่ เรียกว่าการ 'ซื้อ' ครับ" ธันวากัดฟันกรอด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปนจนน่ากลัว เขาพยายามรวบรวมศักดิ์ศรีครั้งสุดท้ายพุ่งเข้ามาหมายจะกระชากคอเสื้อของอีกฝ่าย แต่ทว่า— *พรึบ!* ร่างของธันวากลับทรุดฮวบลงไปกองกับพื้นอย่างไร้เรี่ยวแรง ราวกับมีแรงโน้มถ่วงมหาสมุทรมากดทับไว้ แสงสีทองจางๆ ปรากฏขึ้นรอบตัวของคินน์ มันคือออร่าแห่งกฎหมายและอำนาจเบ็ดเสร็จที่ระบบเพิ่งปลดล็อกให้เมื่อวินาทีที่ผ่านมา [ระบบแจ้งเตือน: ความสามารถ 'ซื้ออำนาจเบ็ดเสร็จ' (Absolute Jurisdiction) ทำงานสมบูรณ์ 100%] [ประกาศสิทธิ์: ในรัศมี 100 เมตรรอบตัวผู้ถือบัตรเครดิตดำไร้ขีดจำกัด กฎหมาย กฎระเบียบ และอำนาจศาลทั้งหมด ถูกโอนสิทธิ์การอนุมัติมายัง 'คินน์' แต่เพียงผู้เดียว] เสียงสังเคราะห์จากระบบดังขึ้นในโสตประสาทของคินน์เพียงผู้เดียว แต่แรงกดดันทางจิตวิญญาณนั้นแผ่ขยายปกคลุมไปทั่วทั้งตึกสมาคม ทำให้ฮันเตอร์ระดับสูงนับร้อยชีวิตที่อยู่ด้านนอกต่างต้องคุกเข่าลงกับพื้นด้วยความหวาดกลัว คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ร่างที่กำลังสั่นเทาของธันวา เขาย่อตัวลงเล็กน้อยเพื่อให้สายตาอยู่ในระดับเดียวกัน มือเรียวยาวเอื้อมไปตบเบาๆ ที่ข้างแก้มของศัตรูคู่อาฆาตอย่างเย้ยหยัน "จำวันที่คุณเหยียบย่ำรินได้ไหมครับ?" คินน์กระซิบด้วยน้ำเสียงกระซิบกระซาบ ทว่าก้องกังวานในความเงียบงัน "วันที่คุณโยนเศษเงินใส่หน้าเธอราวกับเธอเป็นขอทาน... วันนี้ ผมใช้เงินจำนวนเดียวกันนั้น ซื้อลมหายใจทั้งหมดของตระกูลพวกคุณเรียบร้อยแล้ว" "แก... ไอ้สารเลว... พ่อฉันไม่ปล่อยแกไว้แน่!" ธันวากรีดร้องด้วยความคลุ้มคลั่ง น้ำตาแห่งความคับแค้นไหลพรากผสมปนเปกับเหงื่อกาฬ "คุณพ่อของคุณเหรอครับ?" คินน์ยิ้มมุมปาก รอยยิ้มนั้นช่างงดงามแต่กลับเยือกเย็นเสียยิ่งกว่าน้ำแข็งขั้วโลก "ตอนนี้ท่านกำลังนั่งเซ็นเอกสารโอนทรัพย์สินชิ้นสุดท้ายให้มูลนิธิการกุศล... โดยมีเจ้าหน้าที่สมาคมยืนคุมปืนอยู่ข้างๆ ครับ ไม่เชื่อลองโทรหาท่านดูสิครับ เผื่อท่านจะรับสายสั่งเสียคุณเป็นครั้งสุดท้าย" คินน์โยนสมาร์ตโฟนลงตรงหน้าธันวา หน้าจอแสดงสายโทรเข้าที่กำลังสั่นไหว ธันวาด้วยความลนลานรีบคว้ามันขึ้นมารับด้วยมือที่สั่นเทา "พ่อครับ! พ่อ! เกิดอะไรขึ้น..." เสียงตะโกนอย่างตื่นตระหนกของธันวาเงียบลงทันที เมื่อเสียงปลายสายตอบกลับมาไม่ใช่เสียงของพ่อเขา แต่เป็นเสียงแจ้งเตือนระบบตัดบัญชีอัตโนมัติ และเสียงทุบโต๊ะคำรามด้วยความสิ้นหวัง "ธันวา... เรา... เราหมดตัวแล้วลูก..." เสียงปลายสายขาดห้วงก่อนจะตัดสายไปอย่างไร้เยื่อใย ห้องประชุมตกอยู่ในความเงียบงันชั่วขณะ มีเพียงเสียงลมหายใจหอบถี่ของธันวาที่ตอนนี้ดวงตาเหม่อลอย ไร้ซึ่งวิญญาณ ความยิ่งใหญ่ ความร่ำรวย และอำนาจที่เคยสะสมมาหลายชั่วอายุคนของตระกูลธันวา ได้มลายหายไปในพริบตา ด้วยปลายนิ้วสัมผัสเพียงครั้งเดียวของชายหนุ่มที่พวกเขาเคยเรียกว่า 'ไส้เดือนไร้ค่า' คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง เขาสลัดสูทเล็กน้อยให้เข้าที่ ก่อนจะหันหลังเดินกลับไปทางประตู โดยไม่ชายตาแลร่างที่ไร้ค่าดั่งธุลีดินเบื้องหลังอีกเลย ในขณะเดียวกัน ที่หน้าตึกสมาคมฮันเตอร์ แสงไฟจากเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวลำใหญ่สาดส่องลงมาแหวกความมืดของยามค่ำคืน ใบพัดหมุนวนสร้างกระแสลมกรรโชกแรง รินยืนอยู่ตรงนั้น สวมชุดโค้ทสีขาวสะอาดตา เธอมองตรงมายังประตูทางออกด้วยแววตาที่เต็มไปด้วยความรัก ความเชื่อมั่น และความภาคภูมิใจอย่างหาที่สุดมิได้ เมื่อคินน์ก้าวพ้นประตูออกมา รินก็โผเข้าสวมกอดเอวของเขาแน่น ซบใบหน้าลงกับอกแกร่งราวกับต้องการหาที่พักพิงจากเรื่องราวบ้าคลั่งทั้งหมด คินน์โอบกอดเธอไว้ด้วยความอ่อนโยน รอยยิ้มเยือกเย็นเมื่อครู่มลายหายไปสิ้น เหลือเพียงความอบอุ่นที่มอบให้แก่ผู้หญิงคนเดียวในดวงใจ "ทุกอย่างจบลงแล้วครับริน" คินน์กระซิบข้างใบหูของเธอ พรางจูบลงบนกลุ่มผมนุ่มอย่างทะนุถนอม "จากนี้ไป จะไม่มีใครหน้าไหนกล้าทำร้ายเธอได้อีก" "ฉันรู้ค่ะคินน์... ฉันเชื่อใจคุณเสมอ" รินเงยหน้าขึ้นสบตาเขา รอยยิ้มของเธองดงามยิ่งกว่าแสงดาวบนท้องฟ้า ทว่า ในวินาทีที่ความสุขกำลังโอบล้อมคนทั้งสองไว้ เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากระบบสมาร์ตโฟนในกระเป๋าเสื้อสูทของคินน์ก็ดังขึ้นแทรกบรรยากาศอันแสนหวาน [ระบบแจ้งเตือนด่วน: ตรวจพบการทำธุรกรรมวงเงินสูงสุดนอกเหนือเขตอำนาจเบ็ดเสร็จ] [ผู้ส่งคำขอทำธุรกรรม: 'บุคคลปริศนา' จากดินแดนต้องห้ามเขตศูนย์] [ยอดเงินที่ถูกหักจากบัญชีของคุณในขณะนี้: 10,000,000,000 เครดิต — และเป้าหมายปลายทางของการโอนเงินครั้งนี้... คือบัญชีลับของบุคคลที่คุณรักที่สุด] คินน์ชะงักกึก ร่างกายแข็งทื่อในอ้อมกอดของริน ดวงตาที่เคยเยือกเย็นฉายแววตื่นตระหนกอย่างที่ไม่เคยเป็นมาก่อน เขาก้มลงมองหน้าหญิงสาวในอ้อมแขนที่ตอนนี้... กำลังแย้มยิ้มให้เขาด้วยรอยยิ้มที่แปลกประหลาด รอยยิ้มที่เขาไม่เคยเห็นมาก่อนในรอบหลายปี ขอขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนโอเวอร์ลอร์ดซีโร่มาโดยตลอดนะครับ