ตบหน้ากลางงานกาล่า

เสียงหัวoเราะเยาะเย้ยในห้องจัดเลี้ยงหรูหราดังกลบทับเสียงดนตรีคลาสสิกโดยสมบูรณ์ แก้วคริสตัลบรรจุไวน์ราคาแพงถูกสั่นไหวอย่างจงใจ สายตาหลายสิบคู่ในงานกาล่าการกุศลประจำปีของสมาคมฮันเตอร์ต่างพุ่งเป้ามาที่ชายหนุ่มในชุดสูทตัดเย็บราคาถูก รอยยิ้มเยาะบนใบหน้าของแขกเหรื่อและเหล่าผู้มีอิทธิพลสะท้อนความเหยียดหยามออกมาอย่างไม่คิดจะปิดบัง "โอ้... นึกว่าใคร ที่แท้ก็อดีตพนักงานบริษัทห่วยๆ ที่ผันตัวมาเป็นฮันเตอร์แรงก์ F ไส้แห้งนี่เอง" ธันวา ทายาทคนโตแห่งตระกูลอัคราภักดี ก้าวออกมาจากกลุ่มไฮโซด้วยท่าทีระริกระรี้ นิ้วมือสวมแหวนเพชรเม็ดโตเคาะลงบนโต๊ะอาหารกระจกเสียงดังลั่น เขาจงใจยกเสียงให้ดังขึ้นเพื่อดึงดูดความสนใจจากคนทั้งงาน "ว่าแต่บัตรเชิญเข้างานระดับวีไอพีแบบนี้ นายไปเก็บตกมาจากถังขยะแถวไหนเหรอคินน์? หรือว่าแอบเนียนเดินตามหลังคนอื่นเข้ามา?" บรรยากาศรอบตัวพลันเงียบกริบลงชั่วขณะ ริน ที่ยืนเคียงข้างคินน์มาตลอด เผลอขยับมือเรียวเข้ามากำชายเสื้อสูทของชายหนุ่มแน่นขึ้นเล็กน้อย ดวงตาคู่สวยฉายแวววิตกกังวลอย่างเห็นได้ชัด แม้เธอจะสัมผัสได้ถึงความเปลี่ยนแปลงบางอย่างในตัวคินน์นับตั้งแต่คืนนั้น แต่วัฒนธรรมและอำนาจเงินตราของชนชั้นสูงยังคงสร้างแรงกดดันมหาศาลให้เธอรู้สึกหายใจไม่ทั่วท้อง คินน์ไม่ได้สะทกสะท้านแม้แต่น้อย เขายืนสงบนิ่งดุจรูปปั้นหินอ่อนริมหน้าต่างกระจกใส ใบหน้าหล่อเหลาไร้ซึ่งรอยยิ้ม นัยน์ตาสสีดำสนิทคู่นั้นเย็นชาและลึกล้ำราวกับห้วงมหาสมุทรในคืนเดือนมืด ความกดดันอันเงียบงันแผ่ซ่านออกมาจากตัวเขาโดยไม่ต้องเอ่ยคำใด จนทำให้คนที่ยืนอยู่ใกล้ๆ ถึงกับรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ นี่คือความต่างระหว่างคนที่มีอำนาจจริง กับคนที่พึ่งพาเงาหัวโขนของครอบครัว คินน์ยกแก้วน้ำแร่ขึ้นจิบช้าๆ ปล่อยให้ธันวาแสดงความน่าสมเพชออกมาต่อหน้าธารกำนัล "ทำเป็นเงียบขรึมเหรอไอ้ขยะ?" ธันวาหัวeเราะในลำคอด้วยความหมั่นไส้ เขารู้สึกขัดใจทุกครั้งที่เห็นไอ้คนที่เคยถูกเขาเหยียบย่ำเมื่ออดีตกล้าทำตัวนิ่งเฉยใส่ตน "ในเมื่อแกไม่มีปัญญาแม้แต่จะซื้อสูทดีๆ ใส่มางาน ฉันในฐานะเจ้าภาพร่วม จะช่วยสงเคราะห์ให้เองดีไหม?" ธันวากวักมือเรียกบริกรหนุ่มที่ถือถาดเดินผ่านมา หยิบสมุดเช็คหรูหราสีทองออกมาจากกระเป๋าเสื้อสูทอย่างจงใจอวดรวย ปากกาหมึกซึมราคาแพงจรดลงบนกระดาษอย่างรวดเร็ว เสียงขีดเขียนตัวเลขดังแกรกกรากท่ามกลางความเงียบที่เริ่มแผ่ขยาย แขกในงานเริ่มกระซิบกระซาบ บางคนหัวเราะคิกคักรอชมความอัปยศของฮันเตอร์ไร้ค่า "นี่... เอาเช็คใบนี่ไป" ธันวาตวัดลายเซ็นเสร็จ ก็ดึงกระดาษแผ่นนั้นออกมาแล้วสะบัดเบาๆ ก่อนจะปาลงตรงหน้าของคินน์ราวกับกำลังทานอาหารให้ทาน "ห้าหมื่นบาท! พอให้แกไปตัดสูทใหม่แล้วก็ซื้อข้าวกินไปได้สักเดือนล่ะนะ แต่มีข้อแม้... คุกเข่าแล้วก้มลงกราบรองเท้าให้ฉันดูสักสามทีต่อหน้าทุกคนตรงนี้ แล้วเช็คใบนี้จะเป็นของแกทันที!" ความเงียบเข้าปกคลุมอีกครั้ง รินสูดลมหายใจเข้าลึก ตัวสั่นเทาด้วยความโกรธ ห้าหมื่นบาทแลกกับศักดิ์ศรี? นี่มันการดูถูกเหยียดหยามขั้นสุดยอด! รินกำลังจะอ้าปากโต้เถียงเพื่อปกป้องชายหนุ่ม แต่ทว่า... มืออุ่นของคินน์กลับเอื้อมมาแตะไหล่เธอเบาๆ พร้อมกับแรงบิดที่ส่งสัญญาณว่า "ปล่อยให้เป็นหน้าที่ผม" คินน์ก้มมองเศษกระดาษสีทองที่ปลิวตกลงแทบเท้าด้วยสายตาว่างเปล่า มุมปากหยักลึกยกยิ้มขึ้นเล็กน้อย เป็นรอยยิ้มที่ไร้ซึ่งความอบอุ่น แต่กลับน่ากลัวเสียยิ่งกว่ามัจจุราช "ห้าหมื่นบาท..." คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ทว่ากังวานก้องไปทั่วห้องจัดเลี้ยงที่เงียบสงบ "สำหรับคุณธันวาแล้ว... ชีวิตคนเรามีค่าแค่นี้เองสินะครับ" "ทำไม? น้อยไปเหรอไอ้จนตรอก! สำหรับคนอย่างแก ห้าหมื่นนี่ก็มากพอจะซื้อศักดิ์ศรีปลอมๆ ของแกได้ทั้งชีวิตแล้ว!" ธันวายืดอกเชิดหน้าขึ้นอย่างลำพองใจ คินน์ไม่ตอบคำถาม เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูทด้านใน หยิบสมุดเช็คหนังแท้สีดำสนิทที่ประดับตราสัญลักษณ์โลหะทองคำบริสุทธิ์ออกมา มันเป็นสมุดเช็คพิเศษที่ออกโดยธนาคารกลางมหานครเอลิเชียน ธนาคารระดับโลกที่แม้แต่ตระกูลอัคราภักดีก็มีสิทธิ์ใช้บริการแค่เพียงบัญชีสำรองเท่านั้น รินเบิกตากว้างเมื่อเห็นสมุดเล่มนั้น ส่วนธันวาขมวดคิ้วด้วยความฉงน คินน์ดึงปากกาหมึกซึมด้ามทองฝังเพชรออกมา ปลายปากกาจรดลงบนแผ่นกระดาษเช็คอย่างมั่น *แกรก... แกรก... แกรก...* เสียงเขียนเช็คของคินน์ดังชัดเจนในความเงียบ ท่วงท่าและลีลาของเขาเต็มไปด้วยความสง่างาม เยือกเย็น และทรงพลังราวกับราชาที่กำลังพิพากษาประชากร ธันวาเริ่มรู้สึกใจคอไม่ดีเมื่อเห็นความนิ่งสงบผิดมนุษย์ของชายตรงหน้า จังหวะนั้นเอง คินน์ดึงเช็คแผ่นนั้นขึ้นมาด้วยสองนิ้ว เขาสบตาธันวาตรงๆ ด้วยแววตาดุจน้ำแข็งขั้วโลกที่ทำให้อีกฝ่ายถึงกับผงะถอยหลังไปครึ่งก้าว "คุณธันวาบอกว่า ศักดิ์ศรีซื้อได้ด้วยเงินสินะครับ..." คินน์เอ่ยเสียงนุ่ม แต่กดดันจนทุกคนในงานแทบหยุดหายใจ "งั้นผมขอซื้อ... ทั้งบริษัท อสังหาริมทรัพย์ทั้งหมด และหุ้นทุกตัวในตลาดหลักทรัพย์ของตระกูลอัคราภักดีของคุณ ด้วยเงินจำนวนนี้ก็แล้วกันครับ" พูดจบ คินน์ก็สะบัดข้อมือเบาๆ กระดาษเช็คสีดำสนิทแผ่นนั้นร่อนผ่านอากาศ ก่อนจะพุ่งตรงไปแปะติดอยู่บนหน้าผากของธันวาอย่างแม่นยำ ราวกับมีชีวิต ธันวารีบคว้าแผ่นเช็คนั้นลงมาดูด้วยความโกรธจัดและตื่นตระหนก เขาก้มมองตัวเลขศูนย์ที่เรียงรายกันยาวเหยียดบนกระดาษ *หนึ่ง... สิบ... ร้อย... พัน... หมื่น... แสน... ล้าน...?* ดวงตาของธันวาเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เมื่อสมองประมวลผลตัวเลขมหาศาลตรงหน้า—**หนึ่งร้อยห้าสิบล้านบาทถ้วน!** ลงชื่อโดยผู้ถือสิทธิ์ขาดแห่งระบบการเงินลับระดับสูงสุด! ร่างของธันวาสั่นเทา ลมหายใจสะดุดกึก เขากลายเป็นใบ้ไปชั่วขณะ ขาอ่อนแรงจนเกือบทรุดลงไปกองกับพื้น หน้าซีดเผือดราวกับคนใกล้ตาย คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ธันวาอีกหนึ่งก้าว โน้มตัวลงกระซิบข้างหูด้วยน้ำเสียงแผ่วเบาแต่เยือกเย็นเข้ากระดูกดำ "จำไว้นะครับ... เงินน่ะ มันไม่ได้มีไว้ให้คุณเอามาฟาดหัวใครเล่นหรอกครับ แต่มันมีไว้เพื่อซื้อหัวสุนัขอย่างพวกคุณ... ให้กราบแทบเท้าผมต่างหากล่ะครับ" ในวินาทีนั้นเอง เสียงแจ้งเตือนจากระบบลับในสมองของคินน์ก็ดังขึ้นพร้อมกับกระแสเงินสดมหาศาลที่ถูกโอนเข้าบัญชีสำรองแบบทวีคูณ— *[ติ๊ง! ตรวจพบการใช้จ่ายเพื่อตบหน้าศัตรูระดับสูง! ระบบทำการจ่ายคืน 10,000% ยอดเงินเข้าบัญชีหลัก: 15,000,000,000 บาท!]* ประตูกระจกบานใหญ่ด้านหลังห้องจัดเลี้ยงจู่ๆ ก็ถูกเปิดออกอย่างไร้เสียง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายวัยกลางคนในชุดสูทสากลสีดำสนิท ประธานกรรมการบริหารธนาคารกลางเอลิเชียนสาขาใหญ่ ที่ก้าวเข้ามาพร้อมกับกลุ่มบอดี้การ์ดสวมแว่นตาดำนับสิบคน พวกเขาทั้งหมดเดินตรงดิ่งมายังทิศทางที่คินน์ยืนอยู่ ก่อนจะคุกเข่าลงข้างหนึ่งพร้อมกันอย่างพร้อมเพรียง ท่ามกลางความตกตะลึงของแขกเหรื่อทั้งงาน "ยินดีต้อนรับครับ... ท่านประธานผู้ถือหุ้นใหญ่สูงสุดของธนาคารเรา พวกเรามารอรับคำสั่งของท่านแล้วครับ!" ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุน "โอเวอร์ลอร์ดซีโร่" เสมอมานะครับ