รินตกอยู่ในอันตราย

"คุณรินครับ... ทางตระกูลธันวาเขาฝากข้อความมาสั้นๆ แค่นั้นจริงๆ ว่า ถ้าไม่อยากให้คนที่คุณรักต้องเจ็บตัวอย่างไร้ความปรานี ก็ให้เดินออกมารับโชคชะตาที่ลานจอดรถชั้นใต้ดินด้วยตัวเองเสียดีกว่า" เสียงสั่นเครือของผู้จัดการสาขาใหญ่ดังลอดออกมาจากโทรศัพท์มือถือ รินกำสมุดบัญชีในมือแน่นจนปลายนิ้วซีดขาว ดวงตากลมโตคู่นั้นไหวระริกด้วยความตื่นตระหนก แต่ในขณะเดียวกัน ความเด็ดเดี่ยวก็ฉายชัดขึ้นมาแทนที่ความหวาดกลัวอย่างรวดเร็ว เธอกวาดสายตามองไปรอบๆ ร้านกาแฟหรูที่คินน์เพิ่งลงทุนซื้อให้เพื่อความฝันของเธอ บรรยากาศยังคงสงบเงียบ แต่อากาศรอบตัวกลับเย็นเยียบราวน้ำแข็ง รินสูดหายใจเข้าลึกเพื่อสะกดกลั้นความสั่นเทาของร่างกาย เธอรู้ดีว่าเป้าหมายที่แท้จริงของพวกมันไม่ใช่ใครอื่น แต่คือตัวเธอ... เครื่องมือชิ้นเดียวที่จะใช้บีั้นทอนจิตใจของคินน์ ผู้ชายที่ยอมเอาชีวิตเข้าแลกเพื่อปกป้องเธอมาโดยตลอด "ฉันเข้าใจแล้วค่ะ... เอ๊ย ไม่ใช่ค่ะ... ฉันเข้าใจแล้วค่ะ... ฉันจะลงไปเดี๋ยวนี้" รินเผลอหลุดคำพูดตามความคุ้นชิน แต่เธอก็รีบเปลี่ยนสรรพนามในใจทันทีเมื่อนึกถึงความปลอดภัยของคินน์ เธอวางโทรศัพท์ลงช้าๆ คว้ากระเป๋าถือใบเล็กแล้วก้าวเดินออกไปอย่างมั่นคง แม้ขา2ข้างจะแทบไม่ยอมรับคำสั่งก็ตาม เบื้องล่าง ณ ลานจอดรถชั้นใต้ดินที่แสงไฟกะพริบสลัว กลิ่นอับชื้นผสมกับไอควันท่อไอเสียลอยตลบอบอวล ร่างระหงของรินก้าวเท้าออกมาจากลิฟต์ ทันใดนั้น เงาร่างของชายฉกรรจ์สวมสูทสีดำสามคนก็ก้าวออกมาขวางทางไว้ รอยยิ้มหยันปรากฏขึ้นบนใบหน้าของหัวหน้ากลุ่มที่ไว้หนวดเคราครึ้ม "ฉลาดนี่ที่คุณริน... ยอมเดินมาหาที่ตายแต่โดยดี" ชายคนนั้นหัวנסในลำคออย่างน่ารังเกียจ พรางส่งสัญญาณให้ลูกน้องเดินเข้าประชิดตัว "คุณธันวาเขารอพบคุณอยู่บนรถตู้โน่น... เชิญครับ อย่าทำให้เสียเวลาเลย" รินถอยหลังไปหนึ่งก้าว สายตากวาดมองหาทางหนีทีไล่ แต่ถูกปิดตายทุกด้าน "พวกคุณต้องการอะไรกันแน่... คินน์ไม่ได้ทำอะไรผิด!" "หึ! ไร้ค่าอย่างไอ้คินน์น่ะเหรอ จะกล้าทำอะไรตระกูลธันวา?" หัวหน้าการ์ดแค่น 0หัวเราะ "แต่มันดันบังAญไปลูบคมท่านธันวาเข้า ทางเดียวที่จะทำให้มันคุกเข่าขอขมาได้ ก็คือการเอาตัวเธอนี่แหละไปเป็นเครื่องต่อรอง... จับตัวไว้!" สิ้นคำสั่ง มือหยาบกร้านทั้งสองข้างก็พุ่งเข้าคว้าต้นแขนเรียวของรินทันที แรงกระชากทำให้เธอเซถลาด้วยความเจ็บปวด รินพยายามสะบัดตัวหนีสุดกำลัง เสียงร้องขอความช่วยเหลือติดอยู่แค่ลำคอเมื่อมือหนาปิดปากเธอไว้แน่น "อื้อ... อื้อ!" "อย่าดิ้นให้ยากเลยน่า คนสวย... ไปกับพวกเราซะดีๆ" ในวินาทีที่ความมืดมนกำลังจะกลืนกินสติของริน และภาพของคินน์ผุดขึ้นมาในห้วงคำนึงด้วยความรู้สึกผิดว่าเธอกำลังจะกลายเป็นจุดอ่อนให้เขา เสียงคำรามต่ำของเครื่องยนต์ระดับไฮend ก็ดังสนั่นก้องกังวานไปทั่วลานจอดรถ *เอี๊ยดดด—!* แสงไฟหน้าตรฐานสูงสาดส่องทะลุกำแพงปูนเปลือยเข้าใส่กลุ่มชายฉกรรจ์จนต้องยกมือขึ้นบังตาโดยสัญชาตญาณ แรงลมจากการเบรกกะทันหันพัดเอาเส้นผมของรินปลิวสยาย รถซูเปอร์คาร์สปอร์ตหรูสีดำด้านดีไซน์ดุดันราวกับมัจจุราชพุ่งเข้ามาจอดขวางหน้าทางออกอย่างไร้ที่ติ ประตูห้องโดยสารเปิดออกอย่างช้าๆ ทว่าทรงพลัง ร่างของชายหนุ่มในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปปรากฏขึ้นที่ช่องประตู รองเท้าหนังขัดเงาแตะลงบนพื้นคอนกรีตอย่างมั่นคง กลิ่นอายความเย็นชาที่แผ่ซ่านออกมาจากตัวเขานั้นกดดันบรรยากาศรอบข้างจนแทบหยุดหายใจ ใบหน้าคมคายไร้รอยAิ้ม ดวงตาคมกริบคู่นั้นมองตรงมายังกลุ่มคนที่กำลังจับตัวภรรยาของเขาด้วยสายตาที่คมกราบราวกับจะเฉือนเนื้อคนให้ขาดเป็นชิ้นๆ "ปล่อยมือออกจากภรรยาของผม..." เสียงทุ้มต่ำเอ่ยขึ้น เรียบสนิท ทว่าทรงอำนาจจนหัวหน้าการ์ดถึงกับมือไม้อ่อน ปล่อยแขนรินโดยไม่รู้ตัว คินน์ก้าวเดินเข้ามาทีละก้าวอย่างเชื่องช้า แต่ทุกย่างก้าวกลับสร้างแรงสั่นสะเทือนในจิตใจของศัตรูอย่างประหลาด เขาปรายตามองรินที่กำลังหอบหายใจด้วยความเหนื่อยอ่อน ก่อนจะหันกลับมาจ้องหน้าหัวหน้าการ์ดด้วยรอยยิ้มเยือกเย็นที่มุมปาก "แก... แกคือไอ้คินน์ที่พวกเราตามหาเหรอวะ?" หัวหน้าการ์ดกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก แม้ปากจะพยายามทำเป็นเก่ง แต่ขาทั้งสองข้างกลับสั่นเทาโดยไม่เชื่อฟัง คินน์ไม่ได้ตอบคำถามนั้น เขาล้วงมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทที่ทำจากโลหะหายากขึ้นมาคีบไว้ระหว่างนิ้วสองนิ้ว แสงไฟสะท้อนบนพื้นผิวบัตรวับวามราวกับประกายของความตาย "พวกแกกล้าแตะต้องดอกไม้ในสวนของฉัน... แปลว่าตระกูลธันวาคงพร้อมจะล้มละลายภายในสามนาทีนี้สินะครับ" คินน์กดปุ่มสมาร์ทโฟนในมืออีกข้าง พร้อมกับส่งสัญญาณบางอย่างออกไปทันที *ติ๊ง!* เสียงแจ้งเตือนจากโทรศัพท์มือถือของหัวหน้าการ์ดดังขึ้นพร้อมกันโดยมิได้นัดหมาย พวกมันหยิบขึ้นมาดูด้วยความงุนงง ก่อนที่ดวงตาจะเบิกกว้างจนแทบหลุดออกจากเบ้า เมื่อตัวเลขในบัญชีทรัพย์สินของบริษัทตระกูลธันวาหลักหมื่นล้าน กำลังร่วงหล่นลงเป็นศูนย์ด้วยความเร็วแสงผ่านระบบบล็อกเชนไร้ร่องรอยที่ถูกควบคุมโดยเบื้องหลังอันทรงอำนาจ หัวหน้าการ์ดหน้าถอดสีเขียวคล้ำ เข่าทรุดฮวบลงกับพื้นคอนกรีตทันทีเมื่อตระหนักได้ว่า อำนาจที่พวกตนเคยภาคภูมิใจ ได้ถูกบดขยี้จนแหลقสลายภายในพริบตาเดียวด้วยปลายนิ้วของชายผู้ที่พวกมันเคยเหยียบย่ำว่าเป็นแค่ "ไอ้ฮันเตอร์ไร้ค่า" รินยืนมองแผ่นหลังอันกว้างใหญ่ของสามีด้วยหัวใจที่เต้นระรัว ความรู้สึกปลอดภัยหลั่งไหลเข้าท่วมท้นหัวใจ น้ำตากลั้นไม่อยู่รินไหลออกมาด้วยความซาบซึ้งใจ คินน์ก้าวเข้าไปโอบเอวบางของภรรยาเข้าหาตัวอย่างทะนุถนอม ก่อนจะก้มลงกระซิบเบื้องข้างใบหูที่แดงก่ำด้วยความอ่อนโยน แตกต่างจากสายตาที่ตวัดกลับไปมองหน้ากลุ่มศัตรูอย่างสิ้นเชิง "กลับบ้านกันเถอะครับ... ที่เหลือ ปล่อยให้ผมจัดการต่อเอง" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่