เกมการเมืองที่คินน์คุม

เสียงตบโต๊ะประชุมไม้สักทองราคาแปดหลักดังสนั่นหวั่นไหว สะท้อนก้องไปทั่วห้องประชุมใหญ่ของสมาคมฮันเตอร์แห่งชาติ แรงกระแทกนั้นมากพอจะทำให้กาแฟในแก้วกระเบื้องเคลือบราคาแพงกระฉอกออกมาเปื้อนเอกสารลับระดับ S "คุณสติหลุดไปแล้วหรือไงครับ ผู้จัดการคินน์! ตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายยุทธศาสตร์และงบประมาณ มันคือเก้าอี้ที่กุมชะตากรรมของฮันเตอร์ครึ่งค่อนประเทศ! จะให้คนไม่มีหัวนอนปลายเท้าอย่างนาย 'ภาคิน' ขึ้นมานั่งตรงนี้ได้อย่างไร!" ธันวา ทายาทอันดับหนึ่งแห่งตระกูลวรโชติ แผדเสียงคำรามด้วยความเดือดดาล ใบหน้าหล่อเหลาที่มักจะเปื้อนรอยยิ้มเย่อหยิ่งบิดเบี้ยวจนน่าเกลียด เส้นเลือดที่ขมับปูดโปーンจนน่ากลัว เขากวาดสายตามองหน้าคณะกรรมการบริหารทุกคนด้วยความเหลืออด โดยเฉพาะชายหนุ่มร่างสูงในชุดสูทสั่งตัดเข้ารูปสีเทาเข้มที่นั่งไขว่ห้างอยู่อีกฝั่งของโต๊ะ คินน์ ไม่แม้แต่จะชายตามองความเดือดดาลของธันวา นิ้วเรียวยาวของเขากำลังหมุนปากกาหมึกซึมราคาแพงเล่นอย่างใจเย็น ดวงตาคมกริบดุจน้ำแข็งขั้วโลกกวาดมองเอกสารในมือ ชายหนุ่มระบายยิ้มเย็นชาที่มุมปาก รอยยิ้มที่ทำให้คนที่พบเห็นรู้สึกราวกับยืนอยู่ปากเหวหน้าผาที่ไร้ก้นบึ้ง "คุณธันวาครับ... กรุณารักษามารยาทในการประชุมด้วยนะครับ" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ ไร้ซึ่งความโกรธเกลียว แต่มันกลับทรงพลังจนกดดันให้บรรยากาศในห้องอุณหือลดฮวบลงทันที "คำว่า 'ไม่มีหัวนอนปลายเท้า' ที่คุณใช้พ่นออกมาเมื่อครู่ หากตรวจสอบประวัติภาษีย้อนหลังห้าปีของตระกูลวรโชติแล้ว ผมเกรงว่าคนที่จะไม่มีแผ่นดินกลบหน้า อาจจะไม่ใช่คุณภาคินหรอกครับ... แต่อาจจะเป็นคุณนั่นแหละ ที่กำลังจะกลายเป็นบุคคลล้มละลายในอีกไม่ถึงเจ็ดวันข้างหน้า" สิ้นคำพูดนั้น ธันวาถึงกับสำลักลมหายใจตัวเอง ใบหน้าที่เคยแดงก่ำเพราะความโกรธกลับซีดเผือดลงในพริบตา "แก... แกขู่ฉันเหรอ!" "การทำธุรกิจด้วยอำนาจเงิน ไม่เคยเรียกว่าการขู่ครับ... มันคือข้อเท็จจริง" คินน์วางปากกาลงบนโต๊ะ เสียงกระทบเบาๆ แต่กลับดังสะเทือนโสตประสาทของทุกคนในห้อง เขายกมือขึ้นส่งสัญญาณเบาๆ เลขานุการส่วนตัวก้าวเดินเข้ามาพร้อมกับแท็บเล็ตหน้าจอแสดงผลกราฟิกทางการเงินสีแดงฉาน มันคือรายงานการถือหุ้นของกลุ่มบริษัทวรโชติ กรุ๊ป ที่กำลังร่วงหล่นลงเหวอย่างไม่มีวันหยุดยั้ง ตลอดสองสัปดาห์ที่ผ่านมา ผ่านกลไกอันแยบยลของระบบจ่ายคืนมหาศาล คินน์ไม่ได้เพียงแค่กว้านซื้อหนี้สินทั้งหมดที่ตระกูลวรโชติค้ำประกันไว้ แต่เขาค่อยๆ บีบ "เส้นเลือดใหญ่" ทางการเงินของพวกมันทีละเส้น ทีละเปาะ จนตอนนี้... อากาศหายใจของตระกูลใหญ่ที่เคยผูกขาดวงการฮันเตอร์มานานหลายทศวรรษ อยู่ในกำมือของชายหนุ่มที่พวกมันเคยเหยียบย่ำว่าเป็นแค่ "ไอ้ขี้แพ้ไร้ค่า" ในห้องประชุมอันเงียบเชັດจนได้ยินแม้กระทั่งเสียงเครื่องปรับอากาศ คณะกรรมการสมาคมฮันเตอร์ต่างกลืนน้ำลายลงคออย่างยากลำบาก ไม่มีใครกล้าปริปากคัดค้านคินน์อีกต่อไป อำนาจเงินระดับที่สามารถเนรมิตบริษัทมูลค่าแสนล้านให้ล้มละลายได้ภายในชั่วข้ามคืน ไม่ใช่สิ่งที่มนุษย์ธรรมดาจะต่อกรด้วยได้ ในขณะที่ทุกคนกำลังหวาดผวา คินน์เหลือบสายตาไปมองที่มุมห้อง ริน หญิงสาวคนรักที่นั่งเงียบๆ อยู่ในโซฟาสำหรับผู้สังเกตการณ์ สบตาเข้ากับเขาพอดี รินส่งยิ้มอ่อนโยนและพยักหน้าน้อยๆ ให้ เป็นรอยยิ้มที่เป็นดั่งแสงสว่างเดียวในโลกอันมืดมิดของเขา ย้ำเตือนให้เขารู้ว่า... ไม่ว่าเขาจะก้าวขึ้นไปยืนอยู่บนจุดสูงสุดที่หนาวเหน็บเพียงใด หัวใจดวงนี้ก็ยังมีเธอคอยโอบกอดเอาไว้เสมอ ความอบอุ่นสายหนึ่งไหล뢰ผ่านความเย็นชาในอก คินน์สูดลมหายใจเข้าลึกๆ ก่อนจะหันกลับมาเผชิญหน้ากับที่ประชุมอีกครั้งด้วยแววตาเด็ดขาด "เอาล่ะครับ ในเมื่อไม่มีใครมีข้อท้วงติงเรื่องคุณสมบัติของท่านผู้อำนวยการคนใหม่แล้ว..." คินน์ปรายตามองธันวาที่ทรุดตัวลงนั่งบนเก้าอี้ด้วยสภาพราวกับคนวิญญาณหลุดออกจากร่าง "มติแต่งตั้ง ภาคิน ดำรงตำแหน่งผู้อำนวยการฝ่ายยุทธศาสตร์และงบประมาณ... ถือเป็นอันเอกฉันท์" เสียงตรายางประทับเอกสารดังขึ้น "ปึก!" มันคือเสียงที่ประกาศศักดาว่า ยุคสมัยของตระกูลวรโชติได้จบลงแล้ว และยุคสมัยของคินน์ได้เริ่มต้นขึ้นอย่างแท้จริง ทว่า... ในวินาทีที่ทุกคนคิดว่าเกมการเมืองนี้ได้บทสรุปแล้วนั้น เสียงแจ้งเตือนข้อความฉุกเฉินจากโทรศัพท์มือถือราคาแพงของธันวาก็แผดเสียงกรีดร้องขึ้นทำลายความเงียบ ธันวาที่ตัวสั่นเทาหยิบโทรศัพท์ขึ้นมาด้วยความยากลำบาก ทันทีที่ก้มลงมองข้อความบนหน้าจอ ดวงตาของเขาก็เบิกกว้างด้วยความตื่นตระหนกสุดขีด สีหน้าเปลี่ยนจากซีดเผือดเป็นเขียวคล้ำราวกับเห็นผี คินน์หรี่ตาลงเล็กน้อย สัญชาตญาณนักธุรกิจเตือนภัยขึ้นทันที เขายื่นมือไปรับแท็บเล็ตจากเลขาฯ เพื่อตรวจสอบระบบความปลอดภัย แต่ทว่า... หน้าจอแสดงผลทั้งหมดกลับกลายเป็นสีแดงฉาน พร้อมกับข้อความแจ้งเตือนระบบที่เด้งขึ้นมาขัดจังหวะ *[แจ้งเตือนระบบ: ตรวจพบการถ่ายโอนเงินทุนสำรองจำนวน 50,000 ล้านบาท ออกจากบัญชีหลักไปยังปลายทางนิรนาม... ปลายทางคือ: 'องค์กรเงาพิทักษ์ (Shadow Syndicate)']* ประตูกระจกนิรภัยด้านหลังห้องประชุมถูกกระชากเปิดออกอย่างแรง พร้อมกับการปรากฏตัวของชายปริศนาในชุดสูทสีดำสนิท สวมหน้ากากอนามัยปิดบังใบหน้าครึ่งหนึ่ง แต่ดวงตาคู่นั้นกลับจ้องมองตรงมาที่คินน์ด้วยรอยยิ้มเยาะเย้ยที่แฝงไว้ด้วยความตาย "ยินดีด้วยนะท่านคินน์... แต่ดูเหมือนว่า 'เกม' ที่แท้จริง มันเพิ่งจะเริ่มต้นขึ้นต่างหากล่ะครับ" ขอขอบพระคุณทุกท่านที่ร่วมเดินทางมาถึงบทนี้ด้วยกันครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่