ความเดือดดาลของราชา

"ถ้ามึงกล้าแตะต้องตัวเธอแม้แต่ปลายนิ้ว... ตระกูลของมึงจะกลายเป็นเพียงประวัติศาสตร์ที่จางหายไปจากแผนที่โลก" เสียงของคินน์เย็นเยียบราวกับน้ำแข็งขั้วโลก ทว่าแฝงไปด้วยแรงอาฆาตที่ทำให้บรรยากาศภายในห้องโถงของคฤหาสน์ตระกูลธันวาสั่นสะเทือน เขาไม่ได้ตะโกน แต่น้ำเสียงที่ราบเรียบนั้นกลับทรงพลังยิ่งกว่าเสียงคำรามของสัตว์ร้าย ธันวาแสยะยิ้ม นั่งไขว่ห้างอยู่บนเก้าอี้หนังราคาแพงพลางเคาะนิ้วกับพนักพิงเป็นจังหวะ "โฮ่... พ่อพนักงานบริษัทผู้ต่ำต้อย กล้าดีนักนะที่มาขู่กูถึงถิ่น มึงคิดว่าเงินที่มึงมีจากระบบเพ้อฝันนั่นจะทำให้มึงสู้กับอำนาจเงินตราของตระกูลกูได้งั้นเหรอ? ริน... ดูสิว่าผัวกระจอกๆ ของเธอทำอะไรได้บ้าง" รินถูกมัดไว้บนเก้าอี้กลางห้อง ใบหน้าสวยงามของเธอยังคงเชิดขึ้นอย่างไม่เกรงกลัว แม้ริมฝีปากจะมีรอยช้ำจางๆ เธอมองคินน์ด้วยสายตาที่เต็มไปด้วยความรักและความเชื่อมั่น ไม่ใช่ความหวาดกลัว "คินน์... ออกไปเถอะค่ะ" รินพยายามเปล่งเสียง แม้จะถูกปิดปากไว้บางส่วนแต่แววตานั้นส่งสารชัดเจนว่า 'อย่าเอาตัวมาเสี่ยงเพื่อฉัน' คินน์ไม่สนใจคำทักท้วง เขาเพียงแค่นรูดถุงมือหนังสีดำขึ้นจนสุดแขน ดวงตาคู่คมจ้องมองไปยังนาฬิกาข้อมือ "ห้า นาที" "หมายความว่าไง?" ธันวาขมวดคิ้ว รู้สึกสังหรณ์ใจแปลกๆ "ผมให้เวลามึงห้านาทีในการสำนึกผิด ก่อนที่ทุกอย่างที่มึงภาคภูมิใจจะพังทลายลงต่อหน้าต่อตา" คินน์พูดจบก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมากดสั่งการด้วยคำสั้นๆ เพียงประโยคเดียว "จัดการ" สิ้นคำสั่งนั้น เสียงคำรามของเครื่องยนต์อากาศยานขนาดใหญ่ก็ดังสนั่นหวั่นไหวไปทั่วท้องฟ้าเหนือคฤหาสน์ ลมพายุที่เกิดจากใบพัดเฮลิคอปเตอร์รุ่นสั่งทำพิเศษจู่โจมลงมาจนกระจกหน้าต่างห้องโถงแตกกระจาย เศษแก้วปลิวว่อนไปทั่วพื้นที่ กลุ่มชายฉกรรจ์ในชุดสูทสีดำสนิทกว่ายี่สิบคนโรยตัวลงมาจากเฮลิคอปเตอร์สามลำที่โฉบลงมาจอดในระยะประชิด พวกเขาเคลื่อนที่ด้วยความเร็วที่เหนือมนุษย์ อาวุธทันสมัยในมือถูกยกขึ้นเล็งไปยังบรรดาการ์ดของธันวาที่ยังไม่ทันตั้งตัว ธันวาหน้าถอดสี "มึง... มึงกล้าบุกรุกเขตตระกูลกู! มึงรู้ไหมว่าผลที่ตามมาคืออะไร!" คินน์เดินผ่านกลุ่มการ์ดของเขาที่จัดการศัตรูให้หมอบลงกับพื้นด้วยศิลปะการต่อสู้ชั้นสูงโดยไม่มีการยิงปืนแม้แต่นัดเดียว เขาเดินตรงไปยังริน ท่ามกลางความโกลาหลที่เกิดขึ้นในเวลาไม่ถึงสองนาที เสียงรองเท้าหนังของเขากระทบพื้นเป็นจังหวะหนักแน่นและมั่นคง เขาก้มลงตัดเชือกที่มัดรินด้วยมีดพกขนาดเล็ก ก่อนจะโอบกอดเธอไว้ในอ้อมแขน ความอ่อนโยนเพียงหนึ่งเดียวที่เขามอบให้โลกใบนี้ถูกส่งผ่านออกมา "ผมมาแล้ว... ต่อจากนี้ ไม่มีใครหน้าไหนพรากคุณไปจากผมได้อีก" "คินน์... คุณบ้าไปแล้วหรือเปล่า?" รินพิงซบลงบนไหล่เขา น้ำตาคลอเบ้าด้วยความซาบซึ้ง "ผมไม่ได้บ้า ผมแค่กำลังแสดงให้พวกมันเห็นว่า... ราชาที่แท้จริงไม่จำเป็นต้องตะโกนสั่ง แต่เขาสั่งให้ทุกอย่างสยบแทบเท้าด้วยเงินตราและอำนาจที่ไม่มีใครกล้าต่อกร" คินน์หันกลับมามองธันวาที่กำลังสั่นเทาด้วยความโกรธแค้นและหวาดกลัว คินน์หยิบบัตรเครดิตสีดำสนิทไม่มีตัวเลขใดๆ ออกมา วางลงบนโต๊ะไม้ราคาแพงต่อหน้าธันวา "นี่คือค่าเสียหายสำหรับหน้าต่างและประตูที่พังไป และนี่คือค่าชดเชยที่มึงกล้าแตะต้องผู้หญิงของกู... หวังว่ามึงจะชอบนะ เพราะในอีกสามวินาทีข้างหน้า บัญชีธนาคารทั้งหมดของตระกูลมึงจะถูกแช่แข็ง และสินทรัพย์ทุกอย่างจะถูกเปลี่ยนมือมาเป็นของกูในราคาที่มึงต้องจำไปจนวันตาย" ธันวากำหมัดแน่น "มึงฝันไปเถอะ! ตระกูลกูมีเส้นสายระดับรัฐมนตรี—" เสียงแจ้งเตือนจากแท็บเล็ตบนโต๊ะดังขึ้นรัวๆ สีหน้าของธันวาเปลี่ยนจากโกรธจัดกลายเป็นซีดเผือดจนขาวจัด เมื่อเห็นข้อความแจ้งเตือนการโอนย้ายทรัพย์สินและคำสั่งอายัดด่วนจากธนาคารกลางที่ส่งตรงมายังหน้าจอของเขา วินาทีนั้นเอง เสียงไซเรนจากรถตำรวจนับสิบคันก็ดังขึ้นหน้าคฤหาสน์ ไม่ใช่ตำรวจที่ธันวาจ้างไว้ แต่เป็นหน่วยตรวจสอบภาษีและอาชญากรรมทางเศรษฐกิจระดับสูงสุดที่คินน์เป็นคนเรียกมาด้วยตัวเอง คินน์อุ้มรินเดินผ่านธันวาไปอย่างช้าๆ ก่อนจะหยุดและกระซิบข้างหูชายผู้ที่เคยเหยียบย่ำเขา "เกมนี้จบลงแล้วธันวา... และผู้ชนะไม่ใช่คนที่เกิดมาบนกองเงินกองทอง แต่มันคือคนที่สามารถซื้ออนาคตของมึงได้ด้วยเงินเพียงเศษเสี้ยวของเขา" เขาก้าวขึ้นสู่เฮลิคอปเตอร์ ทิ้งให้ธันวายืนเคว้งคว้างท่ามกลางกองซากของอำนาจที่กำลังล่มสลายลงต่อหน้าต่อตา ทว่า ในขณะที่คินน์กำลังจะสั่งให้นักบินทะยานขึ้นสู่ฟ้า สายตาของเขาก็เหลือบไปเห็นเงาดำที่พุ่งออกมาจากเงามืดหลังคฤหาสน์... มันไม่ใช่การ์ดของธันวา แต่เป็นชายในชุดคลุมสีดำสนิทที่ถืออาวุธแปลกประหลาดที่ดูเหมือนจะไม่ได้มาจากโลกใบนี้ เขากำลังเล็งปลายกระบอกนั้นมาที่ริน และปลายนิ้วของเขากำลังกดลงบนไกปืนอย่างเลือดเย็น ผมหวังว่าทุกท่านจะตื่นเต้นไปกับเหตุการณ์พลิกผันในครั้งนี้นะครับ แล้วพบกันใหม่ในตอนหน้าครับ - โอเวอร์ลอร์ดซีโร่