รูดบัตรล้านแรก

"...พวกคุณสองคน ไม่มีสิทธิ์แม้แต่จะหายใจอยู่บนพื้นดินของฉัน ไสหัวออกไปซะ ก่อนที่ฉันจะสั่งให้ รปภ. โยนพวกนายลงไปกองกับขยะข้างถนน" เสียงประกาศกร้าวของเจ้าของภัตตาคารหรูระดับมิชลินสตาร์ดังสะท้อนไปทั่วห้องอาหารวีไอพี สายตาทุกคู่จับจ้องมาที่โต๊ะมุมอับ สายตาเหล่านั้นไม่ได้มีความเห็นใจเจือปน มีเพียงความสมเพช เวทนา และความเย้ยหยันราวกับกำลังมองดูแมลงสาบที่บังเอิญหลุดเข้ามาในวิหารศักดิ์สิทธิ์ ธันวาแย้มยิ้มเหยียดหยามจนมุมปากเกือบฉีก เขาควงกุญแจรถสปอร์ตคันหรูในมืออย่างสบายอารมณ์ ดวงตาคู่คมกวาดมองคินน์และรินด้วยความดูแคลนขั้นสุด ก่อนจะหัวเราะออกมาเบาๆ ในลำคอ "ได้ยินแล้วนี่ไอ้ขยะ ไสหัวไปซะ อย่าเอาความจนและกลิ่นอับของพวกแกมาทำให้อาหารมื้อนี้ของฉันเสียรสชาติเลย" ธันวาเอ่ยด้วยน้ำเสียงเย่อหยิ่ง พลางหันไปโอบไหล่หญิงสาวคู่ควงที่หัวคิกคักชอบใจ รินตัวสั่นเทาเล็กน้อย มือเรียวบางกำชายเสื้อของคินน์แน่นจนข้อนิ้วขาวซีด แม้ในใจจะหวาดกลัวต่ออำนาจเงินและอิทธิพลของตระกูลธันวา แต่เธอก็ยังเลือกที่จะก้าวขึ้นมาบังร่างของชายหนุ่มไว้ครึ่งหนึ่ง สายตาของเธอที่มองไปยังธันวาเต็มไปด้วยความเด็ดเดี่ยวและรังเกียจ "พวกเราจะไปเดี๋ยวนี้ค่ะ... ไม่ต้องไล่หรอก" รินกล่าวเสียงสั่น พยายามดึงมือคินน์ให้ลุกขึ้น ทว่า คินน์กลับนิ่งสนิท ราวกับเขารูปปั้นน้ำแข็งที่แกะสลักขึ้นมาจากความเย็นเยือกแห่งห้วงลึก ร่างของเขายังคงเอกเขนกอยู่บนโซฟาหนังราคาแพง ดวงตาสีนิลคู่นั้นไม่ได้ฉายแววความหวาดกลัว โกรธเกรี้ยว หรืออับอายแม้แต่น้อย มีเพียงความนิ่งสงบ... ความสงบที่น่ากลัวราวกับผิวน้ำในมหาสมุทรลึกก่อนเกิดพายุสึนามิ คินน์ยกมือขึ้นตบเบาๆ ที่หลังมือของริน เป็นสัญญาณเชิงสัมผัสที่ส่งผ่านความอบอุ่นและความมั่นคงไปให้หญิงสาว ดวงตาที่เคยเหนื่อยล้าจากการถูกกดขี่มาทั้งชีวิต บัดนี้กลับเปล่งประกายคมกริบดุจใบมีดโกนที่ซ่อนอยู่ในปลอกแพร "รินครับ... นั่งลงก่อน" คินน์เอ่ยขึ้นด้วยน้ำเสียงราบเรียบ แต่นุ่มนวลและทรงพลังอย่างประหลาด รินชะงักไปนิด ดวงตากลมโตมองหน้าชายหนุ่มผู้เป็นที่รัก เธอสัมผัสได้ถึงบางสิ่งที่เปลี่ยนแปลงไปอย่างสิ้นเชิงในตัวของคินน์—ความมั่นใจที่ไร้ที่มา และอำนาจบางอย่างที่แผ่ออกมาจากตัวเขาจนน่าขนลุก สุดท้ายเธอก็ยอมพยักหน้ารับและนั่งลงข้างๆ เขาตามเดิม คินน์หันไปสบตากับผู้จัดการร้านที่ยืนหน้าตาตื่นตระหนกอยู่ข้างโต๊ะ รอยยิ้มเย็นชาปรากฏขึ้นที่มุมปากของเขา "คุณไล่พวกเราเพราะกลัวว่าพวกเราจะไม่มีปัญญาจ่ายค่าอาหารมื้อนี้สินะครับ?" คินน์เอ่ยถาม น้ำเสียงเจือแววเย้ยหยันชัดเจน ผู้จัดการร้านเชิดหน้าขึ้นอย่างถือดี "รู้ตัวก็ดีแล้วครับ! อาหารบนโต๊ะนี้รวมกับไวน์วินเทจขวดนั้น มูลค่ามันทะลุสามแสนบาทไปไกลลิบแล้ว คนระดับพวกคุณ ต่อให้ทำงานล้างจานทั้งปีก็ยังหาเงินมาจ่ายไม่ได้หรอกครับ อย่าทำให้ผมต้องเรียก รปภ. มาใช้กำลังเลย เสียเวลาทำมาหากินของร้านเราเปล่าๆ" เสียงหัวเราะคิกคักดังขึ้นจากโต๊ะรอบข้าง ผู้คนต่างพากันซุบซิบนินทาและรอคอยฉากจบอันน่าสมเพชของชายหนุ่มผู้ไร้ค่า คินน์ไม่ได้โกรธ เขากลับหัวเราะเบาๆ ในลำคอ เป็นเสียงหัวเราะที่ไร้ซึ่งความขบขัน แต่มันกลับทำให้ผู้จัดการร้านรู้สึกหนสันหลังวาบอย่างไม่มีสาเหตุ "สามแสนบาท... สำหรับพวกคุณมันคงเป็นเงินก้อนโตสินะครับ" คินน์ลุกขึ้นยืนเต็มความสูง แรงกดดันอันมหาศาลพรั่งพรูออกมาจากร่างของเขาจนทุกคนในรัศมีสบรอบต้องผงถอยหลังไปคนละก้าว เขายื่นมือเข้าไปในกระเป๋าเสื้อสูท หยิบวัตถุสีดำสนิทที่สะท้อนแสงไฟระยิบระยับออกมา มันคือบัตรเครดิตโลหิตมังกร (Obsidian Black Card) บัตรพิเศษที่ไม่มีวงเงินจำกัดและออกให้เฉพาะบุคคลระดับมหาเศรษฐีโลกเพียงไม่กี่คนเท่านั้น ธันวาที่ยืนมองอยู่ห่างๆ ถึงกับแค่นหัวเราะออกมาเสียงดัง "ฮึ! ทำเป็นเก๊กหยิบเศษพลาสติกสีดำออกมาคิดว่าจะเท่หรือไงวะไอ้กระจอก! หรือนั่นคือบัตรกดเงินสดวงเงินสามพันบาทของแกกันแน่?" คินน์ชายตาไปมองธันวาเพียงแวบเดียว ราวกับมองเศษฝุ่นผงข้างทาง เขาไม่ได้ต่อปากต่อคำกับสุนัขที่กำลังเหủaหอน แต่กลับยื่นบัตรใบนั้นให้กับผู้จัดการร้านที่ยืนอ้าปากค้างด้วยความงุนงง "รูดซะครับ... รวมค่าอาหารทั้งหมดของโต๊ะผม" คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงเรียบเฉย ผู้จัดการร้านรับบัตรสีดำสนิทมาด้วยมือที่สั่นเทา สัมผัสเย็นเฉียบของเนื้อโลหิตมังกรพิเศษทำให้เขารู้สึกใจคอไม่ดีอย่างบอกไม่ถูก เขานำบัตรไปเสียบเข้ากับเครื่อง EDC ไร้สายที่พนักงานยกมาให้ด้วยความตะกงตะกง ธันวากอดอกรอคอยด้วยความสนุกสนาน เขารอเวลาที่จะได้เห็นหน้าซีดเผือดของคินน์เมื่อเครื่องรูดบัตรปฏิเสธการทำรายการ เพื่อที่เขาจะได้เหยียบย่ำซ้ำเติมให้จมดิน *ติ๊ด!* เสียงเครื่องรูดบัตรดังขึ้นหนึ่งครั้ง ตามด้วยหน้าจอสีเขียวที่สว่างวาบขึ้น พร้อมกับข้อความสถานะที่ปรากฏหราอยู่บนหน้าจอ [ Transaction Approved ] [ Approved Amount: 345,700 THB ] [ Available Balance: Unlimited ] บรรยากาศในร้านอาหารพลันเงียบกริบลงทันที ราวกับมีคนกดปุ่มหยุดเวลา เสียงเพลงแจ๊สคลอเบาๆ กลายเป็นความว่างเปล่า ผู้จัดการร้านเบิกตากว้างจนแทบถลอกจากเบ้า จ้องมองหน้าจอเครื่องรูดบัตรสลับกับใบหน้าของคินน์ราวกับเห็นผี สามแสนสี่หมื่นเจ็ดพันบาท... ผ่านฉลุย! แถมยอดเงินคงเหลือยังปรากฏคำว่า 'Unlimited' หรือไม่จำกัดวงเงิน! นี่มันหมายความว่าอย่างไร? คนที่ถูกตราหน้าว่าเป็นพนักงานบริษัทเงินเดือนกระจอก ไร้บ้าน ไร้อนาคต จะมีปัญญาถือบัตรระดับตำนานที่แม้แต่เจ้าของตระกูลใหญ่ยังไม่มีสิทธิ์ครอบครองได้อย่างไรกัน?! รินหันมามองคินน์ด้วยความตกตะลึงระคนไม่อยากจะเชื่อสายตา ดวงตากลมโตเอ่อคลอไปด้วยหยาดน้ำตาแห่งความตื้นตัน เธอกำมือแน่น หัวใจเต้นระรัวด้วยความรู้สึกที่หลากหลาย ในขณะที่ธันวา หน้าถอดสี รอยยิ้มเยาะเย้ยบนใบหน้าแข็งค้าง ร่างกายเริ่มสั่นเทาด้วยความตื่นตระหนก ความมั่นใจทั้งหมดพังทลายลงในพริบตา คินน์ก้าวเข้าไปใกล้ผู้จัดการร้านที่กำลังเข่าอ่อนทรุดลงไปกองกับพื้น ดวงตาสีนิลคู่นั้นเย็นชาดุจน้ำแข็งขั้วโลก "ค่าอาหารผมจ่ายเรียบร้อยแล้วนะครับ..." คินน์เอ่ยด้วยน้ำเสียงทุ้มนุ่ม แต่แฝงไว้ด้วยอำนาจเด็ดขาดที่ไม่อาจปฏิเสธได้ ผู้จัดการร้านพยักหน้ารัวๆ ด้วยความหวาดกลัว ใบหน้าซีดเผือดไร้สีเลือด คินน์หันไปมองหน้าธันวาที่ยืนแข็งทื่อเป็นหิน ก่อนจะยกมุมปากขึ้นเป็นรอยยิ้มที่ทรงพลังที่สุดในชีวิตของเขา แล้วเอ่ยประโยคที่ทำให้ธันวาต้องช็อกจนวิญญาณแทบหลุดออกจากร่าง "และตอนนี้... ผมขอซื้อกิจการร้านนี้ทั้งหมด รวมถึงตึกนี้ด้วยครับ" [บทจบแบบ CLIFFHANGER HOOK] คินน์ยกโทรศัพท์มือถือขึ้นแนบหู น้ำเสียงราบเรียบแต่เฉียบขาดราดรดลงกลางใจทุกคนในร้าน "จัดการกว้านซื้อหุ้นทั้งหมดของภัตตาคารนี้ให้เสร็จภายในสามนาที... และเชิญแขกไร้มารยาทพวกนี้ออกไปให้พ้นสายตาผมซะ" สิ้นเสียงคำสั่ง ปลายสายตอบรับด้วยความเคารพอย่างสูง พร้อมกับเสียงเฮลิคอปเตอร์ส่วนตัวจำนวนหลายลำที่บินแหวกน่านฟ้าเข้ามาจอดสนิทอยู่บนดาดฟ้าตึกเบื้องบนทันที! (โปรดติดตามตอนต่อไปครับ) ... *ขอบคุณรี้ดเดอร์ทุกท่านที่ติดตามและสนับสนุนโอเวอร์ลอร์ดซีโร่เสมอนะครับ*